Odejście

Roxanne Marjigold Petsch opuszcza Avenley River z dniem dzisiejszym.

Roxanne Marjigold Petsch

Źródło: Pinterest, Madelaine Petsch.
Motto: It felt like nothing. And you've gotta live with this nothing.
Imię: Patrzysz na tę bladą, śliczną buźkę i zastanawiasz się, jak może nazywać się istota stojąca przed tobą. Lily? Ariana? Sabrine? Amanda? Rozwieję wszystkie twoje wątpliwości, mój drogi. To piękne dziewczę na imię ma uwielbiane przez nią Roxanne, na drugie rodzice dali jej oryginalne Marjigold, ale i tak każdy bez wyjątku mówi do niej Roxy.
Nazwisko: Nic szczególnie wyjątkowego. Krótkie, proste Petsch.
Wiek: Obecnie ma dwadzieścia lat.
Data urodzenia: Dwudziesty ósmy sierpnia.
Płeć: Tutaj nie da się pomylić. Gdy tylko na nią spojrzysz, od razu pojmiesz, że to kobieta.
Miejsce zamieszkania: Niezbyt duże mieszkanie w bloku, na które składa się kilka pokoi. Łazienka jest niewielka, a środku znajduje się umywalka, sedes, lustro, kilka szafek i prysznice. Kuchnia, połączona z jadalnią, jest wyposażona we wszystko co potrzebne do gotowania. Salon z miękką kanapą, fotelem, telewizorem oraz drewnianymi meblami to ulubiony pokój dziewczyny. W mieszkaniu znajduje się jeszcze korytarz, mały ganek oraz dwie sypialnie, wyposażone w łóżka i potrzebne meble. Jedną z nich zajmuje Roxy, a drugą jej współlokatorka, Liliana.
Orientacja: Biseksualna.
Praca: Kelnerka.
Charakter: Trudno jest opisać Roxanne, głównie dlatego, że jak to spora część płci pięknej jest zmienna. Przede wszystkim jest ona pełna wdzięku, wesoła i radosna. Sympatyczna, lubi wychodzić ze znajomymi, a jednak wieczory spędzone w samotności nie są jej straszne. Jest zwariowana, w pozytywnym sensie i robi wiele szalonych rzeczy, gdy tylko ma kogoś przy sobie. Mogłaby wtedy żartować i śmiać się do upadłego. Używa ironii, czasem nawet sarkazmu. Bywa wredna, gdy sytuacja tego wymaga. Bywa wybuchowa, jednak zazwyczaj pokazuje innym jedynie opanowanie, a nie wściekłość którą wtedy odczuwa w środku. W środku bardzo wrażliwa, co stara się ukrywać. Bardzo przejmuje się opinią innych i boi się ufać, bo wielokrotnie zdążyła się już sparzyć. Najpierw robi, potem myśli. Kierują nią porywy serca. W gorącej wodzie kąpana. Wyrzuty sumienia są tym, co towarzyszy jej niemal codziennie. Wypomina sobie absolutnie wszystko, nawet stare sprawy. Można uznać ją za odważną, a jednocześnie za osobę z bardzo słabą, a właściwie zerową samooceną. Ciężko znosi krytykę. Boi się odrzucenia. Często nieświadomie krzywdzi innych, chcąc ich przy sobie zatrzymać. Stara się stawiać czoło problemom, z czym nie zawsze daje sobie radę. Łatwo ją zranić. Często daje się wykorzystywać innym, by zyskać ich aprobatę. Trudno jej się komuś postawić. Bywa egoistyczna, czuje potrzebę posiadania kogoś na własność, jednak nie w wredny sposób. Raczej wynika to z faktu, że długi okres czasu była całkiem sama, bez nikogo bliskiego. Lubi słyszeć pochwały, bywa tak że rozpoczyna dyskusję by usłyszeć coś miłego, ale niczego nie robi w złej wierze, ot po prostu chciałaby być doceniona. Stara się zwalczać swoje wady. Zazwyczaj w jej głowie jest milion myśli na sekundę. Każdą sytuację analizują pod każdym kątem pod jakim się da, stara się przewidzieć różne rzeczy i mieć przygotowaną odpowiedź na wszystko. Jest zdania, że wszyscy uważają ją za najgorszą, choć wcale tak nie jest. Obwinia się nawet za to, co nie jest jej winą. Jest skarbnicą tajemnic, warto jej zaufać, poza tym świetnie pociesza i jest bardzo rozumna, nigdy cię nie wyśmieje, zawsze postara się zrobić wszystko, by było ci lepiej. Jest cudowną przyjaciółką, wierną i szczerą. Stawia potrzeby innych ponad swoje. Nienawidzi swojego wyglądu, jej największym lękiem jest rozebranie się przed kimś, panicznie się tego boi.
Hobby: Wiele, naprawdę wiele. Przede wszystkim interesuje się wszystkim związanym ze zwierzętami, weterynaria, psi salon piękności, tresura, behawioryzm, ogólna pomoc zwierzętom, wolontariat zarówno dla zwierząt jak i ludzi, gdyż bardzo jej szkoda biednych lub starszych osób. Opieka nad dziećmi również była swojego czasu czymś, co lubiła robić. Jazda konna, gimnastyka, siatkówka, piłka nożna. Muzyka. Jednym z jej zainteresować jest również broń palna. Lubi czytać książki, oglądać filmy czy seriale oraz pisać własne opowiadania. Interesuje się psychologią. Generalnie ma wiele hobby i nie starczyłoby miejsca by wypisać wszystko.
Aparycja|
- wzrost: Sto siedemdziesiąt cztery centymetry.
- waga: Sześćdziesiąt dwa kilogramy.
- opis wyglądu: Wysoka, szczupła dziewczyna o długich, gęstych rudych włosach i ładnej twarzy, na której można dostrzec kilka bladych piegów. Jej oczy są duże i mają kolor płynnej czekolady, nos jest niewielki i prosty, a usta w odcieniu malinowym miękkie w dotyku i pełne. Ma wystające obojczyki, które nawet w sobie lubi, kształtne piersi o miseczce B i szczupły brzuch, a także szerokie biodra. Jej nogi są długie i szczupłe, jednak kolana są wykrzywione przez wadę postawy. Na jej plecach znajduje się kilka długich, bladych blizn po wydarzeniu, o którym nie chce pamiętać. Z kolei na jej nadgarstkach widać dwie poziome blizny po próbie samobójczej, a lewy jest dodatkowo pokryty spaloną skórą.
- pozostałe informacje: Zawsze nosi pełno bransoletek, by nikt nie był w stanie dostrzec jej blizn na nadgarstkach. Zdejmuje je tylko, gdy jest sama.
- głos: Spokojny, przyjemny dla ucha, dziewczęcy, ale gdy krzyknie potrafi uderzyć w wysokie piszczące tony.
Historia: Jej przeszłość jest tematem, który trudno jej poruszać, i nie lubi nawet o nim myśleć. Całe życie była popychadłem, rodzina znęcała się nad nią, fałszywi przyjaciele wypięli i zaczęli rozsiewać o niej plotki tym samym niszcząc jej życie, była samotna, zdesperowana, przez to co działo się wokół niej nie umiała ufać innym. Ciągłe awantury, wyzywanie jej, kary, zmuszanie do różnych rzeczy były na porządku dziennym. Musiała uczyć się na piątki i szóstki, bo inaczej była zastraszana i ponownie wyzywana, rodzice odcinali jej wszystkie przyjemności. Ludzie wytykali ją palcami, obgadywali tuż przy niej, specjalnie się nią bawili i odtrącali. Była traktowana jak szmata. Dopiero po wyprowadzce w inne rejony, gdy miała szesnaście lat, znalazła nowych znajomych. Co prawda sytuacja rodzinna coraz to bardziej się pogarszała, jednak mogła liczyć na wsparcie ludzi z zewnątrz. Wtedy też poznała chłopaka - przystojnego, kulturalnego, miłego, zabawnego. No po prostu ideał. Jak można przewidzieć, zakochała się. On też. Weszli w związek, pierwsze tygodnie były wprost bez skazy, wszyscy znajomi życzyli im szczęścia i nazywali najsłodszą parą. Dopiero później wszystko zaczęło się psuć, i tak oto nastał najgorszy okres jej życia. Chłopak całkiem zburzył jej na nowo odbudowaną pewność siebie. Każdy dzień z nim to było piekło, o wiele gorsze niż z rodziną. Podcinał jej skrzydła w każdy możliwy sposób, wyzywał, traktował jak zabawkę, popychadło, bała się go. Była zastraszana psychicznie, a później doszła przemoc psychiczna. Bił ją, gdy coś mu nie pasowało lub był pijany. To było czyste piekło, a Roxy nie wytrzymywała. Chciała odejść, ale ten zawsze ją przepraszał, zdołał ugłaskać, a ona była cholernie naiwna i myślała, że ten się zmieni. Po ponad roku znoszenia tego traktowania, nastąpił punkt zapalny, coś, co doprowadziło ją do ostateczności. Jej chłopak i jego koledzy urządzili popijawę, próbowała nie rzucać się im w oczy, jednak nie wyszło. Zaciągnęli ją do łazienki, siłą rozebrali, chcieli ją zgwałcić. Przerwało im dobijanie się do drzwi. Jakimś cudem uciekła z mieszkania. Dużo myślała, stwierdziła, że dalsze życie nie ma sensu. Podcięła sobie żyły, w szpitalu ledwo ją odratowali. Po dwóch tygodniach wróciła do domu. Planowała odciąć się od chłopaka, ale ten ją znalazł i pod pretekstem rozmowy zaprowadził do siebie. Tam zrobił jej awanturę stulecia i wtedy właśnie wziął pogrzebacz i uderzył ją kilkakrotnie w plecy, przez co ma tam teraz ślady po tym. Chcąc nie chcąc, wróciła do niego, gdyż groził jej, że jeśli ta odejdzie, to ją znajdzie i wykończy. Jakiś czas później wydarzył się kolejny wypadek, a właściwie działanie z premedytacją z jego strony. Zdenerwował się i włożył jej siłą dłoń do ognia. Wypaliło jej nadgarstek, nigdy nie była z tym u lekarza, obecnie jej skóra w tym miejscu wygląda okropnie, a dziewczyna ją zakrywa. Tygodnie później, podczas kolejnej z awantur, postanowiła się postawić. Wtedy też odkryła swój dar - telekinezę. Wszystkie meble poszły w górę, przedmioty zaczęły roztrzaskiwać się na ścianach. Przestraszyła chłopaka na tyle, że sam ją zostawił. Później cudem trafiła do pewnej Akademii zajmującej się takimi przypadkami - osobami z darem. Poznała tam Camerona, wiele razem przeżyli, koniec końców zakochała się w nim. Niedługo później do Akademii przybyła jego dawna przyjaciółka. Roxy, choć zazdrosna, złapała z dziewczyną wspólny język. Zbyt późno odkryli, że szopka z "przyjaciółką" to podstęp. Dziewczyna odesłała ich do innego wymiaru, do miasta zwanego Avenley River i nie pozostawiła możliwości powrotu. Stracili kontakt z własnym światem, ze znajomymi, rodzinami, wszystkim, stracili również swoje moce i musieli zacząć życie od nowa, tutaj, sami, jako normalni ludzie. Przyzwyczaić się do wszystkiego.
Po pewnym czasie przebywania w Avenley, nowi znajomi Roxy zgotowali jej małe piekło. Zmusili ją do przyjęcia narkotyków, pod wpływem których później dziewczyna popełniła przestępstwo. Gdy na przesłuchaniu powiedziała prawdę, w zemście te osoby opowiedziały funkcjonariuszom o jej krzywdzeniu się, próbach samobójczych i atakach, koloryzując wszystko na tyle, że dziewczyna została uznana za niepoczytalną i zamknięta w szpitalu psychiatrycznym bez możliwości przepustki czy kontaktu z kimkolwiek z zewnątrz. Personel nie był wyrozumiały, przez co i tam dziewczyna przeżyła koszmar. Po roku, niedawno została wypisana i natychmiast rozpoczęła poszukiwania swojego dawnego współlokatora, Camerona, chcąc wyjaśnić swoje nagłe zniknięcie.
Rodzina: Jej kontakt z nimi został całkiem ucięty poprzez podróż do innego wymiaru, ale nie ubolewa nad tym faktem. Jej oziębła matka, porywczy ojciec czy wywyższany przez nich brat znęcali się nad nią przez długie lata. Nie chce ich nawet pamiętać.
Partner: Brak, jednak jest bez pamięci zakochana w kimś, kto nigdy nie będzie jej.
Potomstwo: Ma podejście do dzieci, jednak nie ma i nie chce mieć własnych. Uważa, że nie sprosta roli matki.
Ciekawostki:
- Ma fobię przed rekinami
- Miała depresję
- Była molestowana
- Uwielbia niezdrowe jedzenie
- Zna się na psychologii
- Zawsze marzyła o założeniu własnej fundacji prozwierzęcej
- Kiedyś należała do wielu blogów rpg
Inne zdjęcia: -
Zwierzęta: Brak, nie ukrywa jednak, że jej marzeniem jest posiadanie własnego konia, fretki oraz psa, koniecznie rasy owczarek niemiecki długowłosy.
Pojazd: Własne nogi.
Kontakt: ♥♥♥Tommy♥♥♥

Brooke odchodzi

Dobry wieczór, Avenley River.

Przychodzę dzisiaj z dość smutną informacją, żegnamy administratorkę — Brooke.

Powód: decyzja własna.

Od Roxanne - CD. Stephana

          O mój boru przenajświętszy, jaką ja jestem idiotką. Mało brakowało, a skończyłabym jako rozpłaszczony placek pod kołami wielkiego jeepa, którego kierowca właśnie odjeżdżał, wyklinając mnie każdym możliwym obraźliwym słowem. Zasłużyłam. Naprawdę, czy ja chciałam umrzeć już podczas pierwszych tygodni zwiedzania tego świata? Rozsądku mi poskąpiono najwyraźniej. Chciałam podziękować nieznajomemu mężczyźnie za uratowanie mojego zamyślonego tyłka przed bezmyślną akcją prawie-że-samobójczą i zamianą w naleśnik rozciągnięty na drodze, ale ten zmył się pospiesznie z miejsca zdarzenia. Obserwowałam go jeszcze przez chwilę. Odpiął jakiegoś mężczyznę od latarni i zaczął prowadzić go w sobie tylko znane miejsce. Policjant? Jakiś inny służbista? Kto wie. Uspokoiłam szaleńcze bicie mojego serca spowodowane całą tą dziejącą się szybko sytuacją, po czym już powoli, rozglądając się uważnie w każdą stronę, przeszłam przez pasy i skierowałam się do swojego mieszkania. To nie był pierwszy raz, gdy nieumyślnie prawie doprowadziłam się do wypadku. Chyba już ze trzy razy niemalże wpadłam komuś pod koła, raz wjechałam pod tira i jedynie szybka reakcja kierowcy ocaliła mnie przed zmiażdżeniem, innym razem weszłam w głupią ślepą uliczkę między samochodami, a głupie auto zaczęło we mnie cofać i cudem wsunęłam się w jakąś szczelinę, dzięki czemu mnie nie potrąciło. Dodać do tego wszystkie wypadki typu przytrzaśnięcie sobie dłoni drzwiami, wylanie na siebie wrzątku, upadek z wysokości, potknięcie o własne nogi i zjechanie na tyłku ze schodów, walnięcie o coś swoją najwidoczniej pustą w środku czachą, upuszczenie czegoś na mały palec u stopy, przypadkowe uderzenie nim w jakiś kant, zacięcie przy goleniu do cholernej kości, niemalże złamanie nogi przez wpadnięcie nią do zsypu, trzykrotne skręcenie kostki, niejednokrotne pogryzienie i inne, i śmiem sądzić, że jestem człowiekiem, którego prześladuje głupi pech (lub error mózgu podczas... życia czy też po prostu jego brak).

          Będąc już w domu, odrobinę się ogarnęłam i zasiadłam przed laptopem z kubkiem herbaty malinowej w ręku. Następne dwie godziny spędziłam na pisaniu rozdziału do mojego fanfika na jednej z popularnej platform stworzonych właśnie w celu tworzenia i publikowania własnej twórczości. Byłam dosyć znana pod swoim nickiem (_xavianne) i dostawałam wiele pochlebnych komentarzy, co nie raz poprawiało mi nastrój i odrobinę budowało samoocenę. W środeczku również sądziłam, że moja fabuła jest godna uwagi, ale nigdy nie przyznałabym tego na głos, nie byłam w stanie. Po opublikowaniu kolejnej części, włączyłam sobie serial i resztę wieczoru spędziłam na pochłanianiu odcinków jeden po drugim. Skończyło się tym, że zasnęłam nad laptopem. Rano wstałam na luzie, gdyż tego dnia miałam na drugą zmianę w barze. Umyłam się, przebrałam w zwiewną białą sukieneczkę w kwiatki z wiązaniami na biodrach, założyłam szarawe botki, chwyciłam torebkę i wyszłam z domu. Moje rozpuszczone rude włosy falowały na wietrze. Naprawdę je lubiłam. Uważałam za swój jedyny atut wyglądu.

          Zaszłam do kawiarni, by kupić sobie jakieś słodkie ciacho i napój. Nigdy nie jadałam w domu, ja po prostu nie potrafiłam przegryźć niczego tuż po wstaniu. Teraz wybrałam czekoladową babeczkę i drugą, śmietankową z kawałkami owoców oraz kawę w plastikowym kubeczku. Może nie za pożywne śniadanie, ale spokojnie, wszystko się spali, pójdę na siłownię. Czy coś. Zjadłam babeczki i ruszyłam chodnikiem w dobrze znaną mi stronę, kierując się oczywiście do baru, w którym pracowałam. Moją uwagę przykuło jednak coś, co sprawiło, że się zatrzymałam. Otóż, mężczyzna, który wczoraj uratował mnie przed śmiercią pod kołami, właśnie wychodził z jednego ze sklepów. Nie mogąc się powstrzymać, pobiegłam za nim, uważając przy tym, by nie rozlać drogocennej kawy. Zaszłam mu drogę i dopiero wtedy dotarło do mnie, że w sumie to nie zaplanowałam wcześniej, co mam mu powiedzieć.

          — Emm... Cześć. — Przynajmniej coś. — Nie wiem czy mnie pamiętasz, ale wczoraj uratowałeś mnie przed wpadnięciem na jezdnię. Chciałam ci za to podziękować.

Stephan?

Od Roxanne do Louise

     Nowy serial na Serinecie wciągnął mnie tak bardzo, że zarwałam ostatnie trzy nocki, poświęcając ten czas na obejrzenie go. Warto było, wszystkie odcinki trzymały w napięciu, a finał był bombą i pozostawił po sobie niedosyt oraz błaganie o więcej. Wspominałam już, że seriale były jedną z moich największych obsesji? Już dawno postawiłam sobie za cel obejrzenie wszystkich, jakie tylko istnieją, co oczywiście było średnio możliwą opcją, ale marzyć i próbować zawsze można. Realia światów ukazanych w tych produkcjach od zawsze odciągały mnie od szarej rzeczywistości i własnych problemów, a z czasem oglądanie ich zmieniło się w prawdziwą pasję, hobby, zwał jak zwał. Obejrzałam w całości powyżej czterdziestu seriali, a moja lista do oglądnięcia na chwilę obecną wynosi co najmniej trzykrotnie więcej. Innymi słowy, mam już zajęcie na nudne, samotne wieczory, o ile takie będę miała. Jak na razie ciągle coś robię lub wychodzę. A to jestem w pracy, a to zwiedzamy z Cameronem miasto, a to chodzę z nowymi znajomymi poznanymi całkiem przypadkiem w barze do różnych ciekawych miejsc. Życie w Avenley River o dziwo nie było takie złe. Powiedziałabym nawet, że jest lepsze, niż moje poprzednie. Pomijając fakt, że straciłam na zawsze kontakt z dawnymi znajomymi (nie po raz pierwszy, ale za każdym poprzednim razem ze zgoła innych powodów), tutaj czułam się całkiem dobrze i miałam wrażenie, że w końcu moje życie może obrać odpowiedni kierunek, a ja sama być szczęśliwa. Prawdziwie szczęśliwa.

     — Ma humorki. — Z moich myśli wyrwał mnie ostrzegający głos wysokiej blondynki, wskazującej palcem na psa, którego trzymała już na smyczy. Piękny owczarek niemiecki o długiej, cudownej sierści siedział na ziemi i patrzył się na nas oczami niewiniątka. Była to suka, która trafiła tu, czyli do schroniska, niespełna dwa miesiące temu, po śmierci swojego właściciela. Biedaczyna. Nie mogłam powstrzymać się od ciągłego czochrania jej sierści czy cmokania, by zwrócić na siebie jej uwagę. To dopiero drugi raz, gdy pojawiłam się w lokalnym schronisku, ale dopiero teraz mogłam sama wziąć któregoś psiaka na spacer. Poprzednim razem głównie rozmawiałam z dwiema przesympatycznymi wolontariuszkami, Sophią i Tanyą, i bawiłam się z biegającymi koło moich nóg psami. Gdybym mogła, przygarnęłabym całą tę gromadę, ale na chwilę obecną nie miałam warunków i czasu na ani jednego. Ale od czego jest możliwość wolontariatu? Umilę trochę zwierzętom życia, a i sama na tym skorzystam.

     — Dam sobie radę — odpowiedziałam z pewnością, którą rzeczywiście czułam. Uśmiechnęłam się nieznacznie i dodałam coś, co po prostu musiało zostać wypowiedziane na głos: — Jest piękna.

     — No jasne. — Zaśmiała się Sophia. — Od razu widać, że jesteś miłośniczką tej rasy. To się czuje, wiesz. Bratnia dusza, przyciąganie krwi.

     Jeszcze chwilę pogawędziłyśmy, ale zarówno pies jak i ja zaczęłyśmy się niecierpliwić, więc przejęłam smycz od blondynki i cała w skowronkach wyszłam poza bramy schroniska. Madi, bo tak na imię miała suczka, była nieziemsko wręcz grzeczna, nie ciągnęła, szła równo przy nodze, zerkała na mnie merdając ogonem i domagała się pieszczot. Czułam się jak w niebie. Owczarki niemieckie długowłose były moją ukochaną rasą od zawsze, i tak oto właśnie znajdowałam się w towarzystwie jednego z nich i mogłam go bezkarnie miziać. Cud.

     Gdy dotarłyśmy do lasu, zdecydowałam się spuścić Mads ze smyczy. Ta jednak, zamiast pobiegać, przysiadła przede mną, mierząc mnie niemalże błagalnym spojrzeniem.

     — Nigdy nie masz dosyć głaskania, co? — Zaśmiałam się. Byłam po uszy zakochana w tym stworzeniu. Wymiziałam ją, wytuliłam, wycałowałam, a wszystko skończyło się tak, że ja zostałam wywrócona centralnie na ziemię, pies na mnie wszedł i zaczął mnie lizać po twarzy, a ja zwijać się ze śmiechu i gilgotek. 

     Najlepszy. Dzień. Mojego. Życia.

     Ale potem coś poszło nie tak, bo suczka nagle tak o po prostu zerwała się do biegu, zniknęła za drzewami i słuch po niej zaginął. A ja przerażona rzuciłam się za nią. Wołałam, rozglądałam się, ale nie było jej widać ani słychać nigdzie. Byłam już bliska łez, ale w miarę dzielnie się jakoś trzymałam i szłam dalej, trzymając się tej nadziei, że wróci. Co takiego się stało? Poczuła cholerny zew wolności czy co?

     — Kurwa, kurwa, kurwa — zaczęłam powtarzać w głos, jakby z nadzieją, że trochę emocji ze mnie zejdzie, a te magiczne słówka wyczarują mi rozwiązanie wszelkich moich problemów.

     I chyba kurczę wyczarowały, bo prosto z lasu trafiłam do niewielkiego, niemal całkiem pustego parku. Niemal, bo na ławce siedziała jakaś nieznana mi dziewczyna i najspokojniej w świecie drapała szczęśliwą Madi za uchem.

     Prawie się popłakałam, tym razem z ulgi.

     Ruszyłam szybkim krokiem w ich stronę i chwilę później już stałam obok. Sunia, widząc mnie, rzuciła się w moim kierunku merdając ogonem na wszystkie strony. Pokręciłam głową i zapięłam ją na smycz, po czym przeniosłam spojrzenie na milczącą dziewczynę. Chrząknęłam.

     — Przepraszam za nią, nie sądziłam, że wywinie taki numer... — A następnie dodałam przyjaznym tonem: — Jestem Roxy.

Louise?

Od Roxanne - CD. Camerona

     Po usłyszeniu tego nagłego, wyburzającego mnie z rytmu pytania, trochę mnie przytkało. Zrobiłam dziwną minę. 

     Co mi się śniło, co mi się śniło. Jasność, to na pewno, pamiętam aż za dobrze. Tunel, pojawienie się Camerona, rozmowa, imię, Cam i... o, cholera. O, cholera. Byłam wręcz pewna, że moja twarz przybrała teraz odcień co najmniej burgundu, co nie uszło uwadze mojego towarzysza niedoli. Widać było po nim, że domniemana odpowiedź, a właściwie moja reakcja na pytanie, zaciekawiły go jeszcze bardziej. Nie ma zmiłuj, pewnie skończy się tym, że od teraz będzie to stały temat do pytań i dogryzań. Pięknie się wkopałam. Jak zresztą zawsze. Tak, moje życie to czyste pasmo nieszczęść i czarnej tęczy. A tak poza tym, wracając... Co to w ogóle był za sen? Seks... Seks z Cameronem? Do jasnej anielki. Jakiekolwiek zbliżenie z tym chłopakiem... To... Było... Dobra, nie była to ani realna ani dobra wizja, okej, zresztą, po pierwsze, my nigdy nie zbliżymy się do siebie w taki sposób, a po drugie, w żadnym, nawet najmniejszym stopniu bym nie chciała, nie czuję żadnego pociągu do niego i na pewno nie dałabym mu się przelecieć. Co to to nie. (Usiłowałam ignorować namacalny fakt, że jego dotyk w śnie był nieziemski i chciałam tylko więcej i więcej.) Ktoś coś mówił? Nie? Super. To może wróćmy do tego, że siedzę naga na ziemi, zasłaniając się jedynie swoimi nogami i dłońmi przed palącym wzrokiem tego palanta, który gdyby tylko miał taką możliwość, to wywiercił by nim we mnie dziurę. To spojrzenie bolało mnie w sposób fizyczny, mimo, że nie byłam w stanie go tak odczuć. Świadomość, że widzi wszelkie moje niedoskonałości jak na dłoni i pewnie wytyka je i wyśmiewa w myślach, była na tyle okropna, że miałam ochotę zapaść się pod ziemię i już nigdy nie wydrapać znów na powierzchnię, a przynajmniej nie do miejsca, gdzie będę narażona na jego towarzystwo. Dupek. Idiota. Palant. 

     — Nienawidzę cię. — Kocham cię.

     — Chyba zaczęłaś się powtarzać. — Dlaczego przyszło mi poczuć coś do takiego kretyna, który w dodatku nie szanuje moich uczuć?

     — Tunel, światłość, jakaś rozmowa z tobą, ogarnięcie jak się nazywam i kim jesteś, ciemność, potem już to, odpowiadając na wcześniejsze pytanie. — To bolało.

     — Twoja twarz wcale nie wskazuje na to, że było coś jeszcze. Coś żenującego. Wcaale. — Przestań patrzeć na mnie tym wzrokiem.

     — Czy my zawsze musimy bawić się w głupie przepychanki słowne? — prychnęłam, usiłując zepchnąć dyskusję na inne tory. Zerknęłam przez ramię, oceniając, jak daleko mam do swoich ubrań i w jakim stanie one są. Ku mojemu szczęściu, odległość nie była porażająca. Zdołałam dostrzec sukienkę i odebrałam to jako dobry znak - szybciej i wygodniej będzie się przebrać, jednocześnie uciekając przed wścibskim wzrokiem rudego, który chyba postawił sobie za cel, by w jak najszybszym czasie ujrzeć wszystkie intymne zakamarki mojego ciała, jakie tylko miałam. Zboczony erotoman, a niech mu na zawsze fiut opadnie. 

     Porzucając kwestię seksualnych upodobań (((których i tak nie miałam zamiaru spełniać))) naszego drogiego pana Camerona... Drugą, o wiele istotniejszą sprawą było to, gdzie my do cholery jesteśmy i w jaki sposób się tu dostaliśmy. To musimy omówić już na spokojnie i  w  u b r a n i a c h.

     Korzystając z chwili zamyślenia rudego idioty, wykonałam jakieś dzikie przesunięcie do tyłu, starając się nie odkrywać swojego ciała ani trochę, i sięgnęłam po kieckę. Jasna, w kwiatki, z wiązaniami na plecach, którymi nie miałam zamiaru zawracać sobie teraz głowy. Pospiesznie narzuciłam ją na siebie, naciągnęłam, zarzuciłam na kolana i rozprostowałam nogi tak, by nic niepożądanego nie zostało przyuważone przez Camerona. Bielizną będę się przejmować później, najważniejsze jest, że już nie może tak wnikliwie studiować powierzchni mojego ciała, jakby było głupią mapą. 

     Taak, moja prawa noga to Poznań, lewa jest Warszawą, zaś GPS próbuje poprowadzić go do Łodzi.

     O Chryste, Roxy, o czym ty w tym momencie myślisz. Czyżbyś zaprzeczała samej sobie?

     ...i mówiła o sobie w trzeciej osobie, jakbyś miała rozdwojenie jaźni?

     To... To rudy tak źle na mnie działa. Tak, to z pewnością jego wina. Opary z Cama. Mają, tego, aktywność normalnościobójczą.

     — Mi tam te widoki nie przeszkadzały.

     Aż zapowietrzyłam się na tę uwagę. W tymże momencie zwróciłam uwagę na szczegół, który wcześniej mi umknął. 

     Cam był nagi i najspokojniej w świecie leżał sobie na plecach, z rękami za głową. Chyba nie był do końca świadomy swojego stanu. Uśmiechnęłam się wrednie.

     — Martw się swoimi — oznajmiłam złośliwie, po czy skinęłam głową w jego stronę i znacząco wlepiłam wzrok prosto w jego odsłonięte krocze.

Dobry Camie?

Boże, piszę to o piątej rano, wybacz, następne będzie lepsze

Od Roxanne do Stephana

     Ten dzień był po prostu okropny. Czułam się źle i nie potrafiłam skupić myśli na niczym, tym bardziej na pracy, w której zresztą dzisiaj ruch był spory, przez co potrzebowałam więcej energii na wykonywanie swoich obowiązków. Nadal nie umiałam przyzwyczaić się do faktu, że znajduję się w zupełnie innym świecie i na zawsze tu zostanę, a także straciłam kontakt z przyjaciółmi i nigdy więcej nie uda mi się z nimi nawet skontaktować. Co oni tam myślą? Że co się z nami stało? Zaginęliśmy, zostaliśmy porwani, uciekliśmy? Czy za mną tęsknią, może się zamartwiają? Czy ktokolwiek dotrze do n i e j i zrozumie, co wydarzyło się tak naprawdę?
     Takie myśli jedynie pogarszały mój nastrój. Poprzednią nockę zamartwiałam się o to wszystko strasznie i skończyło się tym, że przepłakałam kilka godzin, w dodatku później zaspałam, więc dziś przybiegłam do pracy na styk, w nieuprasowanych ubraniach i z zaczerwienionymi oczami. Widziałam spojrzenia innych, ale starałam się je w miarę dzielnie ignorować i skupić na własnej pracy. Klienci byli dziś wyjątkowo nieuprzejmi. Jeden mężczyzna zmierzył mnie pogardliwym spojrzeniem i rzucił kilka sarkastycznych uwag i sugestii, a ja następne kilka minut spędziłam na zapleczu, starając się opanować łzy napełniające moje oczy. Musiałam. Się. Skupić. Zająć tym, za co mi płacono. I nie myśleć o tym, co jest dla mnie przykre. Dlatego też zebrałam się i wyszłam z powrotem do ludzi, z szerokim uśmiechem na twarzy, do którego oczywiście musiałam się zmusić. Miałam nadzieję, że nie widać, jak fałszywy jest.
     Godziny mijały. Było już koło południa, gdy ból mojej głowy nasilił się, a obraz powoli mi się rozmywał. Decydując się skorzystać z przysługującej mi przerwy, na którą do tej pory jeszcze nie poszłam, dosyć gwałtownie przeprosiłam inne kelnerki i wyszłam z lokalu. Skierowałam się za róg budynku, chowając się za nim i kucając. Próbowałam unormować swój oddech. Chłodne powietrze sprawiało, że przez moje ciało przechodziły dreszcze. A może to przez gorączkę? Nie miałam pojęcia, skąd wzięła się ta nagła choroba, jednak nie było ze mną dobrze. Miałam wrażenie, że zemdleję, jeśli tylko spróbuję się poruszyć.
     — Dobrze się czujesz?
     Z trudem uniosłam głowę. Tuż przede mną stanęła niezbyt wysoka, chuda dziewczyna o bardzo kręconych włosach w kolorze czerni. Patrzyła na mnie z wahaniem; jakby zastanawiała się, czy może przypadkiem nie jestem jakąś bezdomną alkoholiczką, od której lepiej trzymać się z daleka. Fakt faktem, dziś nie wyglądałam dobrze, a w tym momencie pewnie wręcz tragicznie.
     — Nie do końca, ja — chrząknęłam — rozchorowałam się, ale muszę jeszcze wrócić do pracy i...
     — Nie możesz się zerwać wcześniej? Mogłabym odprowadzić cię do domu albo na pogotowie.
     — Nie, nie, dam sobie radę. — Zaczęłam wstawać, powoli i z trudem, ale jakoś się udało. Odchrząknęłam kilkakrotnie i złapałam jej zaniepokojone spojrzenie. — Naprawdę, ale dziękuję za propozycję.
     Dałam radę ją jakoś przekonać o tym, że jest lepiej, po czym wróciłam do środka. To chyba była jedyna miła osoba, którą dzisiaj spotkałam. Kolejne godziny w pracy jakoś przetrwałam, ale na koniec mojej zmiany, gdy już miałam wychodzić i zawlec się do domu, żeby odpocząć, zaczepił mnie szef. Zrobił mi awanturę, za moje dzisiejsze nieuważne zachowanie i zagroził, że jeśli mam zamiar ponownie "udawać księżniczkę i psuć mu wszystko", to mnie wyrzuci. Podczas jego wrzasków jeszcze jakoś się trzymałam, przytaknęłam i szybko wyszłam z lokalu. Niesprawiedliwość i pech spotykały mnie na każdym możliwym kroku. Do głowy cisnęło mi się wspomnienie, które próbowałam z niej wyrzucić, ale nie wyszło, i skończyło się tak, że pochłonęło mnie całkiem.

     — Co ty... — Wykrzywia usta w złości. W uszach mi szumi. Boję się. Wiem, że jest wściekły. — Co ty sobie do cholery myślałaś, próbując się zabić?! — Z jego gardła wydobywa się krzyk. Podchodzi do mnie i mocno chwyta mnie za ramiona; jego długie palce wpijają się w moją skórę sprawiając mi ból. Czuję od niego woń alkoholu i papierosów. Nie jest dobrze. Pali zawsze tuż przed tym, jak musi się wyżyć.
     — P..p-przepraszam — jąkam, zbyt przestraszona, by zrobić cokolwiek więcej.
     — Jesteś popieprzoną, psychiczną idiotką, która szuka wszędzie uwagi i zachowuje się jak księżniczka! Ooh, jestem taka pokrzywdzona, patrzcie na mnie, współczujcie! — Piszczy sarkastycznie, udając, że naśladuje mnie. — Dostałaś czego chciałaś? Co? Podobało ci się, że wszyscy skakali wokół ciebie? Cudownie! Ty naprawdę jesteś spierdolona, jak ja mogę się z kimś takim umawiać? Wolałbym, żebyś wtedy umarła! Miałem taką nadzieję! Piłem za to, aah, prosiłem, żeby to się stało. Dostałabyś to, co ci się należy. Najwidoczniej nie umiałem dobrze ci pokazać twojego miejsca. Wiesz co, żałuję, że to wtedy z chłopakami się nie udało. Może zrozumiałabyś, jak bardzo mam cię gdzieś i że jesteś dla mnie tylko zwykłą dziwką. To co, może po nich zadzwonię i tym razem zrobimy to jak należy? — Uśmiecha się. Ten uśmiech mnie przeraża, a słowa budzą chęć, by zaprzeczyć, by zrobić coś, by uciec od swojego losu.
     — Wniosę zarzuty — mówię, a na jego twarzy wykwita grymas czystej wściekłości. Sekundę później zamachuje się. Uderza mnie z całej siły w twarz.

     Dźwięk klaksonu, pisk opon, głośne przekleństwa. Ktoś chwycił mnie za ramię i gwałtownie szarpnął w tył. Dopiero co zaczęłam kontaktować i ledwie zrozumiałam, co się właśnie stało. Pochłonięta wspomnieniem, weszłam na ulicę, prawie że pod koła samochodu, ale ktoś mnie najwidoczniej odciągnął. Uniosłam szybko wzrok. Tuż za mną, nadal trzymając dłoń na moim ramieniu, stał czarnowłosy chłopak. Chyba właśnie zawdzięczam mu życie.

[Stephen?]

Od Roxanne do Camerona

     Dryfowałam w powietrzu, otoczona wspomnieniami, które otulały mnie niczym miękki, ciepły koc podczas chłodnych listopadowych wieczorów. Chłonęłam delikatny dotyk chmur i muskałam opuszkami palców swoją twarz, by sprawdzić, czy na pewno jestem prawdziwa, materialna. Odkrywszy, że tak jest, odchyliłam się do tyłu, oddając w pełni uczuciu ciepła i błogości. Czułam się niesamowicie lekko. Moją gładką skórę pieścił wiatr, a wokół głowy utworzyła się ruda aureola z latających w każdą stronę kosmyków włosów. Wiedziałam, że się uśmiecham, ale nie czułam, że to robię. Słońce przygrzało, a ja zadowolona z tego faktu mruknęłam pochlebnie pod nosem. Niedaleko mnie zaświergotał ptak, a ja poczułam, że wszystko jest tu idealne. Zsunęłam dłoń w dół swojego ciała i odkryłam, że jestem naga.

     Otworzyłam oczy.

     Wokół mnie była... Pustka. Nie, inaczej. To była jasność. Czysta światłość. Zamrugałam z wolna powiekami, oszołomiona tym faktem. Kim jestem? Gdzie jestem? Co się stało?

     Wtem, znikąd, do mojej głowy zaczęły napływać obrazy. Niejasne, mętne i niepoukładane wspomnienia, wręcz proszące się o odkrycie i zrozumienie. Traktując to jako szansę na pojęcie o co chodzi, spięłam każdy swój mięsień i skupiłam się na przeszukiwaniu własnego umysłu, próbując zrozumieć, dlaczego znalazłam się w takim położeniu w jakim jestem, i co powinnam dalej zrobić. Nie dało to zbyt wiele, wręcz nic, a ja z każdą kolejną minutą spędzoną na wytężaniu myśli, traciłam nadzieję na to, że wpadnę na cokolwiek. Przerażona faktem utraty pamięci i tej dziwnej pustki w głowie, przysiadłam na ziemi, czując jak gardło zawiązuje mi się w supeł. Nie potrwało długo, nim mimowolnie z moich oczu wypłynęły pierwsze łzy. Usiłowałam zdusić szloch wydobywający się z mojego gardła, jednak poczucie obezwładniającej mnie rozpaczy i bezsilności przygniatało mnie i wręcz zmuszało do wyrzucenia z siebie całej gamy emocji w postaci słonych łez.

     — Roxanne. — Przerywając głuchą ciszę wokół mnie, z nicości wyłonił się głos i dotarł do moich uszu, odbijając się echem wokół mnie. Powoli uniosłam głowę. W moją stronę zmierzał młody mężczyzna o płomiennorudych włosach. Również był nagi, na co nie zwróciłam najmniejszej uwagi.

     — Roxanne — powtórzyłam pusto. Czułam, że znam skądś znaczenie tego słowa, że jest ono dla mnie w jakiś sposób ważne. Nie potrafiłam tylko określić, co jest w nim takiego wyjątkowego. — Czym jest Roxanne? — zapytałam, wpatrując się w zielone, magnetyzujące tęczówki mojego nowego współtowarzysza niedoli. Zaraz. Znałam te oczy.

     Podniosłam się z kolan, zapominając o fakcie mojej nagości. Nawet jej nie czułam. Nie było to moje największe zmartwienie.

     — Roxanne to twoje imię. — Imię? To moje imię? Nazywam się Roxanne? — Roxy, Roxy, Roxy... — Zieleń płynąca z jego tęczówek prześwietlała mnie na wylot, skanując całe moje ciało. Byłam całkowicie pewna, że go znałam. Skądś. Nie mam najmniejszego pojęcia skąd, ale nie był mi obcą osobą, wręcz przeciwnie, czułam, że jest mi bliski. Te rysy twarzy... Włosy... Chyba coś sobie...

     — Znam cię — powiedziałam niepewnie.

     — Oczywiście, że mnie znasz. — Miękki, donośny głos zawibrował mi w uszach, a sekundę później chłopak już stał tuż przede mną, jego ręce spoczęły na moim ciele, palce wpiły się biodra, a nasze usta złączyły w długim, pełnym namiętności pocałunku. Czując, że to właściwe, wplotłam dłoń w jego potargane włosy, a drugą oparłam lekko na jego ramieniu. Schodził swoimi pocałunkami coraz niżej, drażniąc się ze mną, sunąc swoimi miękkimi wargami po mojej szyi, później muskając skórę między piersiami, by ostatecznie zacząć składać pocałunki na moim brzuchu. Przymknęłam oczy. Sama nie wiedziałam, co się właśnie dzieje, w ogóle nic nie wiedziałam, ale jego dotyk był tak boski, że mogłam jedynie błagać i błagać o więcej. Cieszyłam się chwilą, póki otoczenie nie zaczęło się rozmywać, a ja sama straciłam całkowity kontakt ze światem wokół.

     Gwałtownie podniosłam się do pozycji siedzącej, oddychając ciężko. Cholera, co to miało być? Sen jak po psychodelikach. Ale chwila, coś tu jest nie tak... Mój wzrok pomknął w górę. Leżałam pod gołym niebem, słońce świeciło równo nade mną, a wokół dostrzegłam głównie trawę i... trawę. Znajdowałam się na jakiejś polanie, stanowczo nie przy Akademii. I... nie byłam sama. Tuż obok mnie, na boku, leżał rudowłosy chłopak, którego doskonale znałam. Właśnie z Akademii. Śmiem twierdzić, że dużo razem przeszliśmy. Co więcej, byłam w nim zakochana. Pan jakże miły Cameron Monaghan. I... o mój boże... był nagi. 

     Natychmiast odwróciłam od niego swój wzrok, całkiem zarumieniona. Nim w ogóle w pełni pojęłam, jak dziwna i chora jest sytuacja, w której się znaleźliśmy, odkryłam, że ja również jestem naga.

     Wpadłam w natychmiastową panikę i szybko zaczęłam się rozglądać w poszukiwaniu czegoś, czym mogłabym się zakryć. Nienawidziłam, szczerze nienawidziłam swojego ciała, a myśl o tym, że ktoś, tym bardziej on, mógłby zobaczyć mnie w takim stanie, przerażała mnie dogłębnie. Moje wybawienie nastąpiło jednak szybko, gdyż dostrzegłam, że dobrych parę metrów ode mnie leży coś, co przypomina kupkę moich własnych ubrań. Już miałam rzucić się w ich stronę jak tonący na koło ratunkowe, ale usłyszałam, jak ktoś głośno wciąga powietrze. Mój wzrok automatycznie pomknął w tamtym kierunku, i tak oto dostrzegłam Camerona, podniesionego do pozycji siedzącej, patrzącego się na mnie w szoku.

     — Co do...

     — JEZUS MARIA NIE PATRZ SIĘ — wrzasnęłam, uzmysłowiwszy sobie, że przecież nie mam na swoim ciele ani skrawka materiału.

[Cameron? XD]

Roxanne Marjigold Petsch

Na zdjęciu: Photo from Pinterest.
Motto: Nothing's ever perfect. - słowa wypowiedziane przez nią samą, ale jakże prawdziwe.
Imię: Patrzysz na tę bladą, śliczną buźkę i zastanawiasz się, jak może nazywać się istota stojąca przed tobą. Lily? Ariana? Sabrine? Amanda? Rozwieję wszystkie twoje wątpliwości, mój drogi. To piękne dziewczę na imię ma uwielbiane przez nią Roxanne, na drugie rodzice dali jej oryginalne Marjigold, ale i tak każdy bez wyjątku mówi do niej Roxy.
Nazwisko: Nic szczególnie wyjątkowego. Krótkie, proste Petsch.
Wiek: Nie tak dawno przekroczyła próg dorosłości. Obecnie rudowłosa ma dziewiętnaście lat na karku.
Data urodzenia: Dwudziesty ósmy sierpnia.
Płeć: Tu nie da się pomylić. Gdy tylko na nią spojrzysz, od razu pojmiesz, że to kobieta.
Miejsce zamieszkania: Z początkowego braku funduszy, musiała zadowolić się niewielkim mieszkaniem w bloku, na które oczywiście nie narzeka. Kilka czystych, ładnych i dobrze przystosowanych do mieszkania w nich pokoi, które od teraz może nazywać swoim własnym kątem. Łazienka z umywalką, sedesem, olbrzymim lustrem, kilkoma szafkami na środki higieniczne, prysznicem i przede wszystkim ładną wanną. Kuchnia połączona z jadalnią, gdzie znajduje się wszystko co potrzebne do gotowania oraz oczywiście całkiem spory stół. Salon z miękką kanapą, dwoma fotelami, telewizorem oraz innymi drewnianymi meblami. Korytarz, mały ganek i oczywiście sypialnia z łóżkiem małżeńskim, biurkiem, szafą, komodą, wieloma szafeczkami, toaletką, lustrem oraz wieloma bibelotami i dodatkami, które Roxy sama tam ustawiła.
Orientacja: Heteroseksualna.
Praca: Na sam początek udało jej się załapać na posadę kelnerki w jednym z barów.
Charakter: Trudno jest opisać Roxanne, głównie dlatego, że jak to spora część płci pięknej jest zmienna. Przede wszystkim jest ona pełna wdzięku, wesoła i radosna. Sympatyczna, lubi wychodzić ze znajomymi, a jednak wieczory spędzone w samotności nie są jej straszne. Jest zwariowana, w pozytywnym sensie i robi wiele szalonych rzeczy, gdy tylko ma kogoś przy sobie. Mogłaby wtedy żartować i śmiać się do upadłego. Używa ironii, czasem nawet sarkazmu. Bywa wredna, gdy sytuacja tego wymaga. Bywa wybuchowa, jednak zazwyczaj pokazuje innym jedynie opanowanie, a nie wściekłość którą wtedy odczuwa w środku. W środku bardzo wrażliwa, co stara się ukrywać. Bardzo przejmuje się opinią innych i boi się ufać, bo wielokrotnie zdążyła się już sparzyć. Najpierw robi, potem myśli. Kierują nią porywy serca. W gorącej wodzie kąpana. Wyrzuty sumienia są tym, co towarzyszy jej niemal codziennie. Wypomina sobie absolutnie wszystko, nawet stare sprawy. Można uznać ją za odważną, a jednocześnie za osobę z bardzo słabą, a właściwie zerową samooceną. Ciężko znosi krytykę. Boi się odrzucenia. Często nieświadomie krzywdzi innych, chcąc ich przy sobie zatrzymać. Stara się stawiać czoło problemom, z czym nie zawsze daje sobie radę. Łatwo ją zranić. Często daje się wykorzystywać innym, by zyskać ich aprobatę. Trudno jej się komuś postawić. Bywa egoistyczna, czuje potrzebę posiadania kogoś na własność, jednak nie w wredny sposób. Raczej wynika to z faktu, że długi okres czasu była całkiem sama, bez nikogo bliskiego. Lubi słyszeć pochwały, bywa tak że rozpoczyna dyskusję by usłyszeć coś miłego, ale niczego nie robi w złej wierze, ot po prostu chciałaby być doceniona. Stara się zwalczać swoje wady. Zazwyczaj w jej głowie jest milion myśli na sekundę. Każdą sytuację analizują pod każdym kątem pod jakim się da, stara się przewidzieć różne rzeczy i mieć przygotowaną odpowiedź na wszystko. Jest zdania, że wszyscy uważają ją za najgorszą, choć wcale tak nie jest. Obwinia się nawet za to, co nie jest jej winą. Jest skarbnicą tajemnic, warto jej zaufać, poza tym świetnie pociesza i jest bardzo rozumna, nigdy cię nie wyśmieje, zawsze postara się zrobić wszystko, by było ci lepiej. Jest cudowną przyjaciółką, wierną i szczerą. Stawia potrzeby innych ponad swoje. Nienawidzi swojego wyglądu, jej największym lękiem jest rozebranie się przed kimś, panicznie się tego boi.
Hobby: Wiele, naprawdę wiele. Przede wszystkim interesuje się wszystkim związanym ze zwierzętami, weterynaria, psi salon piękności, tresura, behawioryzm, ogólna pomoc zwierzętom, wolontariat zarówno dla zwierząt jak i ludzi, gdyż bardzo jej szkoda biednych lub starszych osób. Opieka nad dziećmi również była swojego czasu czymś, co lubiła robić. Jazda konna, gimnastyka, siatkówka, piłka nożna. Muzyka. Jednym z jej zainteresować jest również broń palna. Lubi czytać książki, oglądać filmy czy seriale oraz pisać własne opowiadania. Interesuje się psychologią. Generalnie ma wiele hobby i nie starczyłoby miejsca by wypisać wszystko.
Aparycja|
- wzrost: Sto siedemdziesiąt cztery centymetry.
- waga: Sześćdziesiąt dwa kilogramy.
- opis wyglądu: Wysoka, szczupła dziewczyna o długich, gęstych rudych włosach i ładnej twarzy, na której można dostrzec kilka bladych piegów. Jej oczy są duże i mają kolor płynnej czekolady, nos jest niewielki i prosty, a usta w odcieniu malinowym miękkie w dotyku i pełne. Ma wystające obojczyki, które nawet w sobie lubi, kształtne piersi o miseczce B i szczupły brzuch, a także szerokie biodra. Jej nogi są długie i szczupłe, jednak kolana są wykrzywione przez wadę postawy. Na jej plecach znajduje się kilka długich, bladych blizn po wydarzeniu, o którym nie chce pamiętać. Z kolei na jej nadgarstkach widać dwie poziome blizny po próbie samobójczej, a lewy jest dodatkowo pokryty spaloną skórą.
- pozostałe informacje: Zawsze nosi pełno bransoletek, by nikt nie był w stanie dostrzec jej blizn na nadgarstkach. Zdejmuje je tylko, gdy jest sama.
- głos: Spokojny, przyjemny dla ucha, dziewczęcy, ale gdy krzyknie potrafi uderzyć w wysokie piszczące tony.
Historia: Jej przeszłość jest tematem, który trudno jej poruszać, i nie lubi nawet o nim myśleć. Całe życie była popychadłem, rodzina znęcała się nad nią, fałszywi przyjaciele wypięli i zaczęli rozsiewać o niej plotki tym samym niszcząc jej życie, była samotna, zdesperowana, przez to co działo się wokół niej nie umiała ufać innym. Ciągłe awantury, wyzywanie jej, kary, zmuszanie do różnych rzeczy były na porządku dziennym. Musiała uczyć się na piątki i szóstki, bo inaczej była zastraszana i ponownie wyzywana, rodzice odcinali jej wszystkie przyjemności. Ludzie wytykali ją palcami, obgadywali tuż przy niej, specjalnie się nią bawili i odtrącali. Była traktowana jak szmata. Dopiero po wyprowadzce w inne rejony, gdy miała szesnaście lat, znalazła nowych znajomych. Co prawda sytuacja rodzinna coraz to bardziej się pogarszała, jednak mogła liczyć na wsparcie ludzi z zewnątrz. Wtedy też poznała chłopaka - przystojnego, kulturalnego, miłego, zabawnego. No po prostu ideał. Jak można przewidzieć, zakochała się. On też. Weszli w związek, pierwsze tygodnie były wprost bez skazy, wszyscy znajomi życzyli im szczęścia i nazywali najsłodszą parą. Dopiero później wszystko zaczęło się psuć, i tak oto nastał najgorszy okres jej życia. Chłopak całkiem zburzył jej na nowo odbudowaną pewność siebie. Każdy dzień z nim to było piekło, o wiele gorsze niż z rodziną. Podcinał jej skrzydła w każdy możliwy sposób, wyzywał, traktował jak zabawkę, popychadło, bała się go. Była zastraszana psychicznie, a później doszła przemoc psychiczna. Bił ją, gdy coś mu nie pasowało lub był pijany. To było czyste piekło, a Roxy nie wytrzymywała. Chciała odejść, ale ten zawsze ją przepraszał, zdołał ugłaskać, a ona była cholernie naiwna i myślała, że ten się zmieni. Po ponad roku znoszenia tego traktowania, nastąpił punkt zapalny, coś, co doprowadziło ją do ostateczności. Jej chłopak i jego koledzy urządzili popijawę, próbowała nie rzucać się im w oczy, jednak nie wyszło. Zaciągnęli ją do łazienki, siłą rozebrali, chcieli ją zgwałcić. Przerwało im dobijanie się do drzwi. Jakimś cudem uciekła z mieszkania. Dużo myślała, stwierdziła, że dalsze życie nie ma sensu. Podcięła sobie żyły, w szpitalu ledwo ją odratowali. Po dwóch tygodniach wróciła do domu. Planowała odciąć się od chłopaka, ale ten ją znalazł i pod pretekstem rozmowy zaprowadził do siebie. Tam zrobił jej awanturę stulecia i wtedy właśnie wziął pogrzebacz i uderzył ją kilkakrotnie w plecy, przez co ma tam teraz ślady po tym. Chcąc nie chcąc, wróciła do niego, gdyż groził jej, że jeśli ta odejdzie, to ją znajdzie i wykończy. Jakiś czas później wydarzył się kolejny wypadek, a właściwie działanie z premedytacją z jego strony. Zdenerwował się i włożył jej siłą dłoń do ognia. Wypaliło jej nadgarstek, nigdy nie była z tym u lekarza, obecnie jej skóra w tym miejscu wygląda okropnie, a dziewczyna ją zakrywa. Tygodnie później, podczas kolejnej z awantur, postanowiła się postawić. Wtedy też odkryła swój dar - telekinezę. Wszystkie meble poszły w górę, przedmioty zaczęły roztrzaskiwać się na ścianach. Przestraszyła chłopaka na tyle, że sam ją zostawił. Później cudem trafiła do pewnej Akademii zajmującej się takimi przypadkami - osobami z darem. Poznała tam Camerona, wiele razem przeżyli, koniec końców zakochała się w nim. Niedługo później do Akademii przybyła jego dawna przyjaciółka. Roxy, choć zazdrosna, złapała z dziewczyną wspólny język. Zbyt późno odkryli, że szopka z "przyjaciółką" to podstęp. Dziewczyna odesłała ich do innego wymiaru, do miasta zwanego Avenley River i nie pozostawiła możliwości powrotu. Stracili kontakt z własnym światem, ze znajomymi, rodzinami, wszystkim, stracili również swoje moce i musieli zacząć życie od nowa, tutaj, sami, jako normalni ludzie. Przyzwyczaić się do wszystkiego.
Oficjalna wersja, którą Roxy opowiada nowym znajomym, brzmi tak, że urodziła się w innym kraju, a przyjechała tu by odciąć się od rodziny, z którą miała zaszłości.
Rodzina: Jej kontakt z nimi został całkiem ucięty poprzez podróż do innego wymiaru, ale nie ubolewa nad tym faktem. Jej oziębła matka, porywczy ojciec czy wywyższany przez nich brat znęcali się nad nią przez długie lata. Nie chce ich nawet pamiętać.
Partner: Brak, brak, totalny brak, ale ciekawostką jest, że jej serce zostało skradzione przez pewnego rudowłosego idiotę, który nawet nie zdaje sobie z tego sprawy.
Potomstwo: Ma podejście do dzieci, jednak nie ma i nie chce mieć własnych. Uważa, że nie sprosta roli matki.
Ciekawostki:
- Ma fobię przed rekinami
- Miała depresję
- Była molestowana w wieku czternastu lat przez starszego mężczyznę
- Kocha kawę
- Uwielbia niezdrowe jedzenie
- Zna się na psychologii
- Zawsze marzyła o założeniu własnej fundacji prozwierzęcej
- Kiedyś należała do wielu blogów rpg
Inne zdjęcia: -
Zwierzęta: Brak, nie ukrywa jednak, że jej marzeniem jest posiadanie własnego konia oraz psa, koniecznie rasy owczarek niemiecki długowłosy.
Pojazd: -
PD: 130.
Kontakt: ♥♥♥Tommy♥♥♥ | now_you_see_me@wp.pl | fb prywatnie