Odejście

W dniu dzisiejszym żegnamy Altheę, Odette oraz Theo. 

Spoko, mam jeszcze Candice.

Od Theo C.D Louise

Dzieciaki były, są i zawsze będą okrutne. Można zabawić się w to, by odpowiednio ich szufladkować, ale w grupie każdy z osobna staje się pieprzonym zwierzęciem, prawie jak stado hien na sawannie. Głośne chichoty były ostatnim, co słyszałem przed niespodziewanym hukiem petardy, która oprócz tego, że solidnie mnie ogłuszyła, prawie spaliła mi zarost, to jeszcze zraniła mnie w piszczel. Wygląda to paskudnie — w poszarpanej wyrwie w spodniach sączy się krew. Syczę z bólu pod nosem, oglądam się na uciekające dzieciaki, które po raz pierwszy od dawna chyba ucichły. Pomimo bólu kontynuuję swoją podróż do Louise, bo, chcąc nie chcąc, jest ona w tym momencie jedyną deską ratunku, pomijając znienawidzony już przeze mnie szpital. Dziewczyna pcha mnie do środka. Wreszcie mogę złapać pełny oddech, gdyż wcześniej były to wyłącznie daremne, urwane  w połowie i zamknięte w płucach próby pochwycenia go.

Od Theo C.D Louise

Zaniepokojony szept Louise nie umyka mojej uwadze. Podnoszę się leniwie z kanapy, szuram nogami wzdłuż salonu, by dotrzeć do dziewczyny, która niemo wgapia się w... nic. Tak mi się wydaje. Stoi w pustych drzwiach, przed nią nie ma nikogo.

— Co się dzieje? — pytam, zanim do niej dołączam.

A choć sam zdechły kot nie wprawia mnie w jakieś osłupienie, to fakt, że znajduje się on przed samym drzwiami mieszkania Louise, już tak. Początkowe zaintrygowanie i niezrozumienie nie daje mi nawet wydusić z siebie słów wsparcia i pocieszenia.

Ale z drugiej strony jakie słowa wsparcia i pocieszenia mogą w tej sytuacji zdziałać jakiekolwiek cuda?

Od Theo C.D Evan

      Spędzenie wieczoru w innym, milszym niż ruiny miejscu było cholernie dobrą odmianą. Dawno nie miałem w ustach ciepłego żarcia, a przede wszystkim tak dobrego, bo uliczne budki nie fundowały niczego szczególnego — nie to, żebym był wybredny. Nie miałem nawet do tego prawa. Wybredny bezdomny? Koń by się uśmiał. Z dobrym humorem wróciłem na stare śmieci, tym razem był to opuszczony kiosk, którego ściana zwyczajnie już nie istniała. I nie wiedziałem, co tak zniszczony budynek robi na granicach najbardziej rozwiniętej dzielnicy w Avenley River, ale nie potrafiłem powiedzieć, że mi to nie odpowiadało. Wszedłem przez sporą wyrwę, uderzając przy tym dosyć mocno podeszwami o grunt. Tym samym dwójka moich obleśnych jak stare skarpety przyjaciół zbudziła się gwałtownie oraz stanęła niczym żołnierz na warcie. Rozbawiło mnie to, więc nie pohamowałem malutkiego uśmieszku.

Od Theo C.D Louise

Słyszę słowa dziewczyny, jednak najpierw daję sobie małą chwilę na przestudiowanie kupionych przez nią rzeczy. Oczami wyobraźni już wiem, że zaaranżowany przez nią salon w fazie wykończenia będzie wyglądał jeszcze lepiej. Sam krok, że zdecydowała się mieszkać sama, imponuje mi w jakiś sposób i sprawia, że chce mieć większe oko na wypuszczoną w świat młodą przyjaciółkę, chronić ją przed trudami i niesprawiedliwościami, jakie pojawiają się w dorosłym życiu. Przecież ona jest dorosła od dawna... To głupie. Znaczy te uczucie, które mi teraz towarzyszy, jest głupie. Syndrom starszego brata. Prawdopodobnie dziewczyna radzi sobie lepiej ode mnie. Tak mi się może wydawać, bo to wcale niedurnowata myśl.

Sam pomysł z nocowaniem od razu mi pasuje. Dach nad głową. Pierwszy raz od tak dawna, od czasu tych starych ruin, do których zapuszczałem się z kumplami. Teraz nie ma ani ruin, ani kumpli. Ale najcenniejszą korzyścią jest oczywiście spędzanie czasu z Louise, wspólne jedzenie i składanie zupełnie nieskomplikowanych mebli.

Bezwiednie parskam śmiechem.

Od Theo C.D Louise

Dotyk jej słodkich, delikatnych ust jest niczym najprawdziwsza magia. Zatracam się w nich bez reszty, czując jak czas, troski i świat dookoła przestają mieć jakiekolwiek znaczenie. Najgorsza, a może najlepsza, jest myśl, że tą jedną chwilą pragnę tego więcej. Uczucie, które tak mnie pobudza, chcę zatrzymać przy sobie tak długo, jak tylko się da, byleby rozgrzewało i nasilało cudowne iskrzenie w żołądku, które czuję pierwszy raz. 

Czas mija. Może są to sekundy. 

Sekundy, które są najpiękniejszym, co mnie w życiu spotkało, wśród życiowych porażek i nieszczęścia czyhającego przy każdym zaułku. Kiedy jej usta szybko się ode mnie odrywają, czuję, jakby ktoś odebrał mi cząstkę siebie. Tracę te przemiłe uczucie ze zdezorientowaniem, które ciężko mi ukryć, ale dopiero patrząc w jej przestraszone, zdumione oczy, rozumiem, o czym myśli. To się nie powinno zdarzyć.

Dopiero mogę sobie uświadomić, jak przyspieszony jest mój oddech. Jak płuca walczą o większe tchnienie. Przede wszystkim, jak bardzo ucisk w żołądku się nasila, jak gdyby pojawiła się tam ręka i ściskała moje wnętrzności.

Od Theo C.D Louise

Bezczynne siedzenie w marnym areszcie rozciągało się w nieskończoność. Był dzień bez wizyty Lou, który okazał się, prosto mówiąc, ciężki i pozbawiony nadziei. Potem drugi. Reszty kolejnych już nie liczyłem. Wtedy zastanawiałem się, dlaczego jej tyle nie ma. Może po prostu zajmowała się twoją sprawą, idioto? To na pewno to. Najważniejsze, że jeszcze nie mam odpowiednio mocnego powodu, żeby z marszu wsadzić siebie za kratki, nawet jeśli dalej nie znam żadnych dowodów na moją niewinność.

Kiedy Rudowłosa w końcu mnie odwiedza, czuję wyraźną ulgę. Wprawdzie jej wizyta, jak się okazuje, przynosi więcej pytań niż odpowiedzi, ale kolejne przeszkody przestają mnie dziwić.
ego przyjaciele mówili, że jest niewdzięcznym łajdakiem. Jego przyjaciele kłamali na jego temat.
- Może to dlatego, że spędzam z tobą tak dużo czasu. Może tego nie rozumieją… — mówi, a potem kiwa głową lekko.
Na jej słowa, chcąc je dostatecznie dobrze zrozumieć, opieram czoło o zimną kratę w głębokim zamyśleniu. To, co powiedziała rudowłosa, wydaje się być sednem sprawy. Właściwie nie wydaje się, a naprawdę może nim być.
- Tak czy inaczej — wzdycham — dzięki, że mnie odwiedziłaś, to pomaga mi mentalnie.
Kącik ust dziewczyny unosi się w nieco nieśmiałym uśmiechu. Nie odpowiada nic, a następnie tłumaczy, że ma coś jeszcze ważnego do zrobienia, i z krótkim pożegnaniem znika, odprowadzana moim wzrokiem.

Od Theo C.D Louise

Ostatnie godziny były istnym piekłem dla mojego mocno skołowanego umysłu. Pamięć przez całą noc w areszcie ukazywała mi wspomnienia z budynku, mówiła, co mogłem zrobić lepiej, by nie zostać wsypanym — ale za co wsypanym? Za próbę interwencji. Za próbę ocalenia ludzkiego życia. Ale nikt nie uwierzy w tę wersję wydarzeń zwykłemu, rozczochranemu bezdomnemu, bo zaraz pomyśli, że marnie staram się o uratowanie swojego życia. Co z tego, że te życie dawno przestało być warte ratowania, a wraz z tym incydentem jeszcze mocniej zacząłem się w tym utwierdzać.

Patrzę na Louise z ogromną, jeśli nie największą w życiu nadzieją w oczach. Jej słowa jakoś mną ruszają. Jakoś. Próba ratunku wyłania ze mnie iskrę zapału, którą staram się przekształcić w coś większego. Wzdycham głośno, dalej nie ruszając się z miejsca, po czym zbieram powietrze w płucach i zaczynam opowiadać swoją wersję.

- To jakiś jeden wielki koszmar. Nocowałem niedaleko tego kościoła. Gdy w nocy zauważyłem dym i niewyraźny blask ognia nieopodal tamtego miejsca, niewiele myślałem i postanowiłem sprawdzić, co się dzieje. W budynku usłyszałem krzyk, więc wszedłem do środka. Jakaś kobieta utknęła w zdewastowanym pomieszczeniu, więc starałem się jej pomóc. Cała akcja trwała może z piętnaście minut, chociaż zdawało mi się, że piekielnie dłużej. Potem kobieta powiedziała, żebym uciekał, a ona zdołała wyskoczyć oknem z drugiej strony. Straż i policja przyjechały na miejsce akurat wtedy, kiedy wydostałem się z płonącego budynku. Wzięli mnie za podejrzanego, bo miałem w kieszeni zapałki, i zapuszkowali tutaj. — Moje ręce non stop składają się jak do modlitwy. Nie wiem, czy naprawdę tak silnie zaczynam wierzyć, że Louise zbierze dowody w mojej sprawie, czy po prostu staram się swego rodzaju zaakceptować otaczające mnie stalowe kraty.

Od Theo C.D Louise

     Co chwila ktoś dobiera mi się do twarzy. Przed oczami mam tylko ludzi ubranych w ochronne, jednorazowe maski, które ściągają, gdy tylko chcą do mnie coś powiedzieć. Ale nie mówili wiele. Na syknięcia bólu reagują schematycznie sformułowanym „za chwilkę skończymy”, lecz w ogóle się przy tym nie spieszą. Bez przerwy siedzę w jednym miejscu, mrużąc oczy nie od doskwierającego, pulsującego na twarzy bólu, ale od jaskrawego światła wielkiej lampy umiejscowionej tuż przede mną. Wprawdzie noga też mnie bolała. Dokładniej to kostka. I brzuch, bo zdaje się, że dostałem tam małego kopniaka albo dwa. Nie wiem która godzina. Nie wiem też, jak długo tu siedzę, jednakże minuty dłużą mi się w nieznośną nieskończoność. 

     - Jak długo jeszcze? — Mój niezadowolony, zmęczony ton może ich dotkliwie urazić. Zwłaszcza tę w dużych, okrągłych okularach, która patrzy na mnie z bliska, ciągle przemywając dopiero co zszyty łuk brwiowy. Nadal piecze bólem i jak się okazuje, lekarska ręka nie jest ręką magiczną. 

     Gorzkie spojrzenie natychmiast mnie ucisza. Resztę czasu przesiaduję we względnej ciszy, jaką staram się zachować. Z sali udaje mi się wyjść dopiero koło wpół do pierwszej. Wpół do pierwszej w nocy. Prawie łapię się za głowę, analizując w głowie tę godzinę. Dochodzi do mnie, że Louise musi już dawno spać. Jeśli pamięć, choć trochę zamroczona lekami przeciwbólowymi, mnie nie myli, to właśnie ona sprawiła, że jestem tu, gdzie jestem. 

     Wychodzę z sali i moim oczom ukazuje się pusty, biały korytarz oświetlony szeregiem jarzeniówek. Wzdycham ciężko. Nie pamiętam nawet drogi do wyjścia, ale jakimś trafem odnajduję strzałki na ścianach prowadzące do recepcji. W niej też nie siedzi za dużo osób. Większość zdaje się być tylko odwiedzającymi, bo czytają gazety, korzystają z automatów tak, jakby mieli pić już czwartą kawę. Odwracam głowę do rozsuwających się właśnie drzwi wejściowych, a ku mojemu zdziwieniu odnajduję tam Louise. Na jej twarzy maluje się przejęcie i troska, ale zauważam też jakiś cień, który chyba chce ukryć. Marszczę brwi.

     - Jak się czujesz? — pyta, zanim w ogóle otwieram usta. Ogląda, mierzy wzrokiem moje ciało. — Kto cię pobił? Dlaczego? Widziałeś kogoś? 

     Uspokajam ją ruchem ręki. 

     - Jest... dobrze, zważywszy na okoliczności. Nie wiem, kto to był, ale chyba spróbuję jeszcze bardziej nie mieć wrogów. — Odzywa się we mnie ciutka humoru, lecz powaga rudowłosej od razu ściąga mi mały, ledwo zauważalny uśmiech z twarzy. — Nie, poważnie. Nie wiem, kto to był. I co tu właściwie robisz?

     - Martwiłam się — mówi tak, jakby to było oczywiste. Może było. — Chciałam sprawdzić, co z tobą, chociaż... nie ukrywam, ciężko było się tu dostać.

     - Hej, spokojnie. Dzięki za ratunek, trzymam się świetnie. Lekarze pochwalili twoje profesjonalne okłady. — Uśmiecham się wdzięcznie do niej. — Wyglądasz na zdenerwowaną, wszystko w porządku? 

     Ogląda się za siebie, na co reaguje podejrzeniem. 

     - Nie wiem, tak sobie — odpiera z westchnieniem. — Jestem tu z Noah. I, ba, Noah jest wkurzony, zresztą jak zawsze. — Jej ręce opadają wzdłuż ciała bezradnie. Dochodzę do wniosku, że mężczyzna musi widzieć ją przez te szyby i na pewno palący wzrok nie pomoże jej czuć się komfortowo w tej sprawie. 

     Ale co poradzić? Noah, mimo że jego zdenerwowanie wyraźnie jest zawyżone, to nie da się powiedzieć, że nie jest uzasadnione. To przeze mnie Louise odwołała swoje spotkanie. Okazuję się więc pośrednim powodem ich porażek w związku i nie jest mi z tym zbyt dobrze. Na tyle, że chcę, by żyła w dobrej, nietoksycznej relacji. I jej część może zależeć ode mnie w tej chwili.

     - Domyślam się, dlaczego. Przepraszam, że sprawy się tak potoczyły. — Wypuszczam spokojnie, acz ciężko powietrze z płuc. — Oboje wiemy, dlaczego wam się ostatnio nie układa. — Łączę z nią spojrzenia. Nie przeczy mi.

     - Theo...

     - Lou, posłuchaj, ja po prostu nie chcę ci zaszkodzić. Wam zaszkodzić. — Mój głos staje się poważny. Rzadko kiedy taki jest. Rzadko też moje rysy twarzy się napinają, co czynią właśnie teraz. — Nie chcę tego mówić, ale jeśli nie chcę być powodem waszych kłótni w związku, to lepiej, żebym trzymał się z daleka. 

     Patrzę na nią. Na jej szczególnie bladą w tym świetle twarz i oczy błyszczące w wielu nieodkrytych dla mnie emocjach. Czekam na reakcję, choć sam nie wiem, czy jestem gotów odłączać się od jednej z osób (jeśli nie jedynej), które w tak krótkim czasie zrobiły sobie już wyjątkowe miejsce w moim życiu.

Louise?

Od Theo C.D Louise

     Dziwią mnie jej słowa. Wydają mi się być niemal jak z najpiękniejszych snów, a ja wypełniam tę chwilę radością aż do momentu, kiedy się przebudzę. Przebudzenie nie następuje. Tknę w rzeczywistości, czego dowodem są brązowe oczy nieprzestające łączyć się z moimi. Próbuję zebrać myśli, by powiedzieć coś sensownego, ale w gardle grzęzną mi wszystkie słowa. Na moich ustach zostaje tylko szeroki, spokojny uśmiech.

     - Bransoletki z cukierków. Kurcze, to musi być super — śmieję się, chwilę później poważniejąc. Nie mam pojęcia, jak mogę wyrazić to, jak bardzo doceniam, że jest. Minęło tak mało czasu, jednak widząc ją uzupełnia mnie taka swoboda i nieopisana radość. 

     - Bo są, choć za szybko je zjadam. — Bierze piankę w bladą rękę. Jej odcień staje się jeszcze bielszy przez jaśniejący blask księżyca. 

     - Dziękuję ci, że mam w tobie wsparcie — mówię nieco przyciszonym tonem. 

     - Dobrze, że to wiesz. — Kładzie mi rękę na ramieniu i za moment ją zabiera, posyłając mi uśmiech. Odwdzięczam jej się tym samym, uzmysławiając sobie dopiero potem, że nie ruszyłem prawie żadnych słodyczy. 

     - Cóż... też chcę być dla ciebie wsparciem. Tak podobno robią przyjaciele — brzmię trochę nieśmiało. — Więc nieważne, czy będzie chodziło o Noah, czy o koleżankę z pracy. Zawsze będę gdzieś w pobliżu. Naprawdę. Znajdziesz mnie w jakimś zaułku. — Puszczam jej oczko, na co się śmieje, jednak na jej twarz powraca lada moment nieco smutny wyraz, który musi być związany z tym, co powiedziałem. Noah. Przecież musi w końcu do niego wrócić. Natychmiast czuję się zawstydzony z myślą, że spędziłem z jej ust uśmiech. 

     - Marznie mi dupa, a zaczynam jeść lody. — Wykonuję dokładnie to, co mówię. — Jestem głupi czy głupi?

     - Egoistyczny, bo też chciałam. — Wyrywa mi opakowanie z dłoni i uśmiecha przy tym. Ale sprytna. 

     Resztę czasu, którego nawet nie liczyłem, spędzamy w tym samym miejscu. Dookoła nas leżą tylko pozostałości ze słodyczy, ponapoczynane paczki ciastek, niedokończone lody, i zdaje się, że bolące brzuchy zmuszają nas do wyciągnięcia białej flagi. Podnoszę się z wyraźną ciężkością, wydając przy tym jęknięcie, a Louise tylko wypuszcza powietrze z płuc. Oboje o godzinie dwudziestej pierwszej decydujemy, że najwyższy czas zbierać manatki i niedługo potem nie ma nas już w ruinie zwanej też małą stodołą. 

     - Odprowadzę cię — mówię, a mój głos jest zbyt pewny na przyjmowanie odmów. — Jest tak ciemno, że nie puszczę cię przecież samą. 

     - Bohaterze. — Wywraca oczami z uśmiechem i zakłada kaptur od kurtki na głowę. Prawie znika w cieniu, ale blade światła na ulicy pozwalają mi dostrzec choć kawałek z niej.  

     Wchodzimy w las, kroczymy ubitą stopami ścieżką, która prowadzi prosto pod dom dziewczyny. Owiewa nas zimowy chłód, trudno choćby się odezwać, bo twarz mam prawie zmrożoną. Gdy ciemność zaczynają przeganiać światła płynące z okien budynku, już wiem, że się nie zgubiliśmy. Zatrzymuję się przy samym końcu ścieżki i patrzę na Lou, która niemal od razu zwraca się w moim kierunku.

     - Ach, idziesz już — mówi, zbliżając się o parę kroków. 

     - Wiem, że nie chcesz, ale musi tak być — odpowiadam z wręcz teatralną słodkością w głosie, co dziewczyna szybko wyczuwa i mruży oczy w ironicznym wyrazie twarzy. 

     - Nie zgubisz się po drodze? 

     - Chodzę ścieżkami tego miasta dłużej, niż żyjesz, mała. 

     - To nie jest dobra ksywka — mówi beznamiętnie. — Stop. 

     - Masz rację. — Konsternacja opisuje mnie całego. Mam zamiar odsunąć się i zwyczajnie odejść wgłąb ciemności, jednak coś idzie nie tak i zagarniam Louise w swoje ciepłe objęcia. Czuję, jak momentalnie zamiera w uścisku. I potrzebowała chwili, by w pełni się rozluźnić oraz oddać uścisk.

     Odrywam się od niej.

     - No i proszę, nie jest mi już zimno. — Uśmiecham się nieznacznie. — Dobra, trzymaj się, Lou. Ach, i powodzenia z Noah — dodaje już ciszej, na co odpowiada mi skinieniem głowy.

     - Ty też się trzymaj, Theo. 

     Mój wzrok jeszcze chwilę tkwi w plecach dziewczyny, jakby chcąc upewnić się, czy trafi do domu, gdzie pozostało jej praktycznie dwa metry. Potem wkładam ręce do kieszeni, odwracam się i stawiam opór szalejącemu wiatru. Wydostaję się z zasięgu domu rudowłosej, pnę dalej do przodu. Moje nerwy rozrywane są na milion małych kawałków, kiedy znikąd słyszę wycie wichury i mylę ją z dźwiękami, które powinienem poddać podejrzeniom. A jakieś powinienem. Mrowi we mnie nieprzyjemne wrażenie, że nie jestem sam. Już piątą minutę. 

     Powoli odwracam się za siebie, nie przerywając nerwowego chodu, jednak zaraz decyduję się odwrócić z powrotem do przodu. I uznaje to za cholerny błąd życia. Nim składam myśli do kupy, otrzymuję mocny cios, który powala mnie na ziemię. Dookoła widzę tylko ciemność przecinaną zanikającymi w mroku sylwetkami. Ból zagłusza mój umysł. Chcę się obronić, ale uderzenia przychodzą z drugiej strony i są zupełnie nieprzewidywalne. Twarz pulsuje mi od cierpienia, ramiona, brzuch, plecy, aż słyszę chrypliwy głos i wszystko ustaje. Napastnicy zostawiają mnie w spokoju, ale jeszcze minutę albo dwie leżę w jednej pozycji — skulony niczym pancernik — i głośno oddycham. 

     Wstaję z grymasem bólu na twarzy. Dotykam jej, pod palcami czuję coś, co jest mokre i się rozmazuje. 

     Nie mogę skontrolować tego, jak wyglądam. Ale krwawię. 

     Krwawi brew.

     Krwawi nos i krwawi warga. 

     Zawracam. Nawet nie myślę nad tym, że to robię. Bardziej ugniatam ścieżkę ku domu Louise i nie zwracam uwagi na to, kto mnie zaatakował i dlaczego. Nawet wiatr osłabł w konfrontacji z siłami, jakie mi pozostały. Z niemałym bólem, kąsającym mnie na każdym kroku, staram się doczłapać do drzwi domu. Już tak blisko. 

Louise?

Od Theo do Katfrin - Walentynki [1/2]

     To był luty. Przynajmniej miesiąc zapamiętałem, kiedy ostatnio przyszło mi widzieć kalendarz, ale co za liczba mogła jeszcze znajdować się obok? Porzuciłem szybko te pytanie, widocznie nie czując nawet potrzeby, by sobie na nie odpowiadać. W mojej głowie dryfowały dziesiątki zupełnie niepotrzebnych myśli, które miały za zadanie tylko sprawić, że czas popłynie jeszcze szybciej, prowadząc mnie przez życie zatrważającym tempem. Zatem dzień jak co dzień — z jabłkiem w ręku spokojnym krokiem pokonywałem długą ulicę wypełnioną dzisiaj wyjątkowo pokaźną liczbą straganów. Na pierwszy rzut oka nic nowego, bo w Avenley River bywały dni, w których pojawiała się masa ludzi z zewnątrz, lub stąd, co postanowili skorzystać z okazji i zarobić parę avarów na sprzedawaniu aktualnych produktów. Coś jednak poruszyło mój spokój w tym niewinnym, wręcz idealnym obrazie miasta. Obściskujące się częściej niż zwykle pary, z jakich robiły się gdzieniegdzie tłumy — czy to w kawiarniach, czy w sklepach albo parkach. Zdarzyło mi się zobaczyć nawet plakaty z najnowszymi premierami kinowymi, ale puszczali same romanse. No i komedie romantyczne, ludzie, dajcie spokój, żadnego fantasy? 

     I zapuściłem się głębiej w nurt rozweselonego tłumu przechadzającego się od straganu do straganu. Biegające stąd dotąd dzieci niemal wchodziły mi pod nogi, próbując nie wypuścić z rąk olbrzymich, czerwonych lizaków w kształcie serca. Słodkości były większe od nich głów. Szedłem jednak dalej, olśniony dopiero za sprawą dosyć widocznego sloganu zawieszonego na między dwiema lampami miejskimi — „Szczęśliwych Walentynek!”. Walentynki. Dzisiaj są walentynki. Powtarzałem sobie w głowie, jakby próbując uzmysłowić sobie, że święta na świecie cieszą się jeszcze jakąkolwiek uwagą. Ale takiej się nie spodziewałem. Od poznania tego zaskakującego faktu, wszystko dookoła zabarwiło tysiące tematycznych kolorów, przez co nawet lekko mnie zemdliło. Nigdy nie obchodziłem walentynek, czasem nawet umykały one mojej uwadze i w kalendarzu były tylko kolejnym dniem, jaki trzeba przeboleć na ulicy przy lutowej pogodzie. A w lutym wcale nie jest ciepło. Miłość mizdrzących się dookoła osób też wcale nie sprawia, że temperatura się podnosi, a resztki śniegu topnieją. Nie chcąc być jednak sknerą, dałem szansę temu świętu. Zwiedziłem wzrokiem parę stoisk, dostrzegając na nich głównie tonę pluszaków z doszytym serduszkiem, które większość trzymała w łapkach. Dalej były same lizaki, czekoladki zawinięte w czerwone, eleganckie wstęgi, do tego dzieci mogły poczuć się niemal jak amorki, bo sprzedawano łuk oraz skrzydełka w ramach zabawy. Wszystko dopieszczone dziesiątkami balonów w barwach bieli i czerwieni, rzadziej różu, a myślałem, że Walentynki skupiają się głównie wokół właśnie koloru piękna, miłości. No nic, mniej moje oczy ucierpią. 

     W końcu nadszedł koniec długiego łańcucha stoisk. Znalazłem się na równie wypełnionym parkingu, na którym jednak panowała o wiele większa cisza niż w samym sercu targów. Chciałem całkowicie opuścić ten obszar, ale nagle dźwięk spadającego na posadzkę metalu sprawił, że niemal natychmiast zwróciłem się w kierunku źródła. Nieopodal ujrzałem przeciskającą się między samochodami kobietę wyjątkowo pochłoniętą rozmową telefoniczną — pewnie dlatego nawet nie zauważyła, że wypadły jej klucze. Stałem w miejscu jak ta ciota na pasach, rezygnując z jakiegokolwiek krzyku czy nawoływania. Ocucił mnie dopiero moment, w którym odrzuciła swoje czarne, kruczoczarne włosy i wsiadła na Kawasaki Ninja. Tak, doskonale poznawałem ten motor jeszcze z czasów, kiedy jako dzieciak z kolegami oglądałem gazetki z pojazdami, wykrzykując „ten będzie mój, ten będzie mój!”. Tak, to były pojazdy, nie pornosy — są osoby, które w młodym wieku nie spędzały co drugiej nocy na masturbowaniu się do półnagich kobiet na motorach. 

     W chwili mojej zwłoki tajemnicza kobieta zwyczajnie odjechała z piskiem opon, a ja potem ruszyłem do przodu po klucze. Podniosłem je powoli, jakby obawiając się, że ktoś nagle wybiegnie zza rogu i udowodni mi, że było to zaplanowane. Ale głupie... przyjrzałem im się z każdej strony i moje skupienie w końcu pozwoliło mi odkryć niedużą przywieszkę z, jak mi się wydawało, adresem domu. Jeżeli tylko dobrze kojarzyłem, to oznaczało, że czekała mnie długa wędrówka na obrzeża miasta. Pogoda była w porządku, nie za zimno, nie za ciepło — nic więc nie zatrzymywało mnie przed rozpoczęciem spaceru. Skierowałem się długimi jak cholera ulicami, za którymi z dala już dostrzegłem granicę terenu zabudowanego.

***

     Nie wiedziałem nawet, na nuceniu jakich piosenek udało mi się przebyć tę wielokilometrową drogę. Ze dwa razy w ciągu około dwóch godzin, może mniej, złapała mnie kolka — wynik nieprawidłowego wdychania powietrza, i gdyby nie ta dolegliwość, zapewne doczłapałbym się tam o wiele wcześniej. A mówiąc „tam”, na myśli miałem piękne, rozległe łąki, lasy, dachy domów wystające gdzieniegdzie pośród gęstych koron zimowych drzew. To wszystko wywołało reakcję w stylu wow. Drugą sprawą było jednak odnalezienie odpowiedniego domu i choć nie było to tak trudne w otoczeniu paru budynków w obrębie paru kilometrów, pochłonęło jeszcze jakieś pół godziny, dopóki przed moimi oczami nie znalazł się duży, biało-czarny dom. Bezradnie chwyciłem się pod boki, zastanawiając się, jak sprawdzić, czy chociażby na terenie nie ma żadnych wściekłych psów-obrońców, bo takie już nie raz i nie dwa mnie wypędziły. Mnie, biednego bezdomnego, który nie ma niczego na sumieniu. Mając nadzieję, że dotyk kluczy do tego mieszkania uratuje mnie przed wszelkimi siłami, wszedłem na posesję. Ładnym, dobrze prezentującym się chodnikiem powiodłem do drzwi, choć gdy zaledwie się do nich zbliżałem, ponownie usłyszałem mocny, kobiecy głos z niedalekiej odległości. Jak się okazało, w cieniu gasnącego już słońca stała ta sama osoba, jaka odjechała wcześniej z parkingu. Pozbywając się obaw, pewniejszym krokiem podszedłem bliżej, i — o zgrozo — wykonałem ten jeden, fałszywy ruch. 

     - Hej, czy... 

     Kobieta, najwidoczniej zdziwiona moją obecnością, najpierw wypuściła telefon z ręki, potem w okamgnieniu zareagowała, czyli jej o dziwo mocna pięść spotkała się z moim nosem. Zaniosłem się cichym stękiem, automatycznie łapiąc za nos, a w zaciśniętej szczęce próbowałem zdusić cały ból. 

     - Kim jesteś i co tu robisz? Gadaj, już! — Syknęła, nadal w takiej pozie, jakbym co najmniej miał plan ją porwać albo gorzej. Zabić. No na pewno. 

     - Panienko, wyluzuj! Jedyne co chciałem to oddać ci klucze. — Z grymasem na twarzy wyjąłem je ze swojej kieszeni. — Widziałem, jak wypadły ci na parkingu w Avenley River. 

     

Katfrin? xD

Od Theo C.D Louise

     Ja wbrew pozorom uważnie słucham swojej rudowłosej koleżanki. Problemy z chłopakiem też nie umykają mojej trosce, przez co natychmiast zamykam się w swoim świecie, byleby wymyślić sposób, dla którego na jej ustach znów wyrośnie uśmiech. Wspomnienia, które mi wyznała, wziąłem za dosyć miłe, ale przecież mogą być także bolesne — skłonne wywoływać cierpienie związane z tymi małymi elementami w pamięci, które kiedyś były wszystkim, a teraz, w otchłani konfliktów, są jedynie marzeniami. Marzeniami, do jakich chce się powrócić, ale wszystko dookoła rujnuje się niczym lekki domek z kart. 

     Patrzę na dziewczynę, zauważając płytko skrywane znerwicowanie. Sam już monolog zdaje się mówić mi o jej stanie psychicznym, choć nie ukrywam, że często zdarza jej się mówić nieprzerwanie paręnaście sekund. Wtedy i mnie to bawi, i frustruje, bo chcę zapamiętać absolutnie wszystko, co ma mi do powiedzenia, i cieszy równocześnie. Jej ofertę wyjścia rozpatruję natychmiastowo, czego efektem jest szybkie skinięcie głowy. 

     - Jasne, jeśli tylko czujesz, że możesz odłożyć przyjście do domu. Znaczy, ja po prostu z wielką chęcią gdzieś z tobą pójdę — mruczę, dalej uśmiechnięty od ucha do ucha. — Ale najpierw poproszę cię o parę oddechów, bo wbrew pozorom to bardzo ważna czynność życiowa. — Lustruję ją troskliwym spojrzeniem, kiedy dostrzegam, że faktycznie źle z nią. 

     W odpowiedzi Louise zamyka na moment oczy, chwyci głęboki oddech i wypuszcza go razem z parą. Po chwili mogłem już widzieć brązowe spojrzenie wypełnione emocjami. 

     - Czego się obawiasz? — pytam.

     - Po prostu Noah jest zły — oznajmia mi z westchnieniem. 

     Sprzedam jej za moment najświętszą prawdę. Być może dziewczyna zdaje sobie z tego sprawę. 

     - Nie pierwszy raz i nie ostatni. — Wzruszam ramionami i zaczynam z rudowłosą bezwiednie kierować się mokrym od topiącego się śniegu chodnikiem. — Ty też jeszcze pewnie będziesz na niego zła, będziecie się przepraszać, ale jeśli się kochacie, a zdaje mi się, że tak, to nie martw się zbytnio. 

     Czuję tylko, jak Lou mnie słucha, jednakże po dłuższej chwili nie otrzymuję na to odpowiedzi i zajmuję swoją głowę myśleniem nad tym, gdzie możemy pójść. Przecież o siedemnastej panowała już taka ciemność, a sam Bóg wie, do jakiego minusa dobije temperatura za jakiś czas. 

     - Pokażę ci coś — mówię szybko, zupełnie tak, jakbym dostał olśnienia. — Ale najpierw przekąski. Co lubisz jeść? — Ciągnę ją za nadgarstek do najbliższego sklepu spożywczego. — Rogaliki? Chyba ci się przejadły. Chipsy? Gorsze śmieci niż te, co znajduję w kątach ruin. To może słodycze? Poprawiają chyba humor. 

     - Słodycze to jest to. — Słyszę jej aprobatę, na co szeroko się uśmiecham. 

     - Cudownie. — Parskam śmiechem. 

     Oboje wchodzimy do sklepu spożywczego. Przeszukiwanie jedynej, choć dosyć szerokiej półki z łakociami zajmuje nam niespełna pięć minut. Na rękach Lou znaleźć mogę pianki, żelki i jakąś paczkę czekoladowych ciasteczek, z kolei ja korzystam z zaledwie ośmiu avarów, gromadząc dwa batoniki i spore lody waniliowo-czekoladowe. Przy ladzie stoją patyczki, bo łyżek pojedynczo nie sprzedawali, a to ci dopiero. 

     Znajdujemy się już poza sklepem. 

     - Theo, ale gdzie my z tym idziemy? — Zwraca uwagę na siatki z zakupami, które jej odbieram.

     - Zobaczysz. — Rzucam uśmieszkiem. 

     Przez następne dziesięć minut idziemy szybszym marszem, Louise nadal nie ma pojęcia, dokąd zmierza, ale nie zatrzymuje się. Chyba mi ufa. Naprawdę ufa. W końcu budynki centrum miasta chowają się za nami, a pod czystym, wieczornym niebem, tuż naprzeciw, zauważamy szeroką polanę ogołoconą z pięknych zieloności. Prowadzę Lou do małej szopy — buduje ją wyłącznie cztery, drewniane ściany, odrobinę spróchniałe, ale ewidentnie zdające egzamin. Gdy wchodzimy do wewnątrz, w suficie widnieje spora wyrwa, przez którą właśnie widać wdrapujący się na niebo księżyc. Jedynym źródłem światła, jakie tutaj pada, to jego jasne promienie, dlatego Lou nie może zobaczyć zielonych, ale i poczerniałych pnączy obrastających ściany przez grube lata.

     - Przychodzę tutaj, kiedy mi się nudzi. — Wzruszam ramionami. — Nie będę owijał tego wzruszającą historyjką. Mógłbym tu spać, ale na dłuższą metę jest za zimno. — Śmieje się cicho i zostawiam siatki na nieco podziurawionym, suchym kocu. 

     - Te miejsce musi być piękne wiosną. Albo latem. — Rozgląda się w zaciekawieniu, powoli siadając gdzieś w centrum koca, tuż obok siatki słodyczy. 

     - Jest. — Posyłam jej uśmiech. - To dobre miejsce do popełnienia przestępstwa, nie? — pytam swobodnie, przez co rozbawiam samego siebie.

     - Co?

     - Co? 

     Parskamy tłumionym śmiechem, a Lou, całe szczęście zbywając żart, zaczyna wyjmować ciasteczka. Ja wziąłem się za śmietankowe lody. Odpakowałem je i podałem dziewczynie jeden patyczek. 

     - Ale nie przezięb się, bo będę miał przechlapane u Noah — żartuję, choć w duszy drżę z obaw. 

     - Będzie dobrze — mówi optymistycznie i zaczyna pierwsze ciastko. 

     Wzdycham cicho i zjadam pierwszą partię lodów, które łagodnie chłodzą mi gardło. 

     - Pamiętasz, jak mówiłem, że nie będę owijał tego miejsca wzruszającą historyjką? — Patrzę na nią, w jej oczy wpada właśnie jasny blask promieni księżyca. Zbiera mi się na wyznania. Może po prostu jej ufam i powiedzenie różnych rzeczy wcale nie okazuje się takie trudne. 

     - Pamiętam.

     - Jak tata jeszcze żył, chodziliśmy tu razem — przemawiam wręcz teatralnym głosem, dlatego rudowłosa może z łatwością wziąć to za żart. Uśmiecha się z rozbawieniem. — Nie, ja mówię poważnie. Kiedy nie był jeszcze alkoholikiem, wszystko wydawało się takie proste. — Posyłam jej uśmiech, potem wgapiam się w nagi księżyc wiszący na nieokrytym żadnymi gwiazdami niebie. 

Lou?

Ty moja bfff...

Od Theo C.D Evan

     Byłem spokojny ze świadomością, że jestem niewinny. A jakiekolwiek obawy i tak uśmierzał fakt, że uratowałem nieznajomego dzieciaka przed bliskim spotkaniem z prętami wystającymi z fundamentów. Poza tym jakiś młodszy Thor? Kto o tym słyszał? Pierwsza myśl była taka, że za naszymi plecami Thor nawiązał cudem znajomości z młodszymi od siebie, ale zaraz przyszło nam do głowy, że on nawet z nami nie potrafił rozmawiać, odpychał swoim urokiem osobistym i niemożliwe, by bez godnego przekupstwa zdobył przyjaciół z pobliskiego liceum. Może jakiejś niższej szkoły. Patrzyłem na tego dzieciaka, Evana, bo chyba tak się nazywał, i nie dałbym mu więcej niż siedemnaście lat. 

     Po paru minutach pełnych nerwów, off screenowo dowiedzieliśmy się, że pan Vin faktycznie nie pracował przy jasnym umyśle i wyjaśniała to także chęć sięgnięcia po jeszcze więcej alkoholu. Bynajmniej to nie przez zimową pogodę. Kierownik budowy przystał na propozycję Evana i pozwolił mi dalej pracować — bardziej zadowolony z obrotu spraw nie mogłem być. Uśmiech sam cisnął mi się na usta, choć próbowałem stłumić go w obecności niejakiego Vina, który dalej patrzył na nas tak, jakby chciał przerobić nasze zęby na zapasowe ilości tynku. Uroczo. Nawet bardzo. Moim marzeniem było być częścią jakiegoś domu. A nawet i ściany. 

     - Wy możecie pracować dalej, rozejść się — mruknął kierownik i zostawił nas w spokoju. Obejrzałem się za siebie, próbując odnaleźć wzrokiem kumpla, lecz ostatecznie zdecydowałem się wykrzyczeć jego imię. 

     - Ej, Thor! — I wcześniej nie przyszło mi do głowy, że mogę dostać podwójną odpowiedź. Dzieciak i mój zaniedbany kumpel spojrzeli na mnie i Evana w tym samym czasie, co stanowiło całkiem zabawny widok. — Dobra, mniejsza, ja z młodym zajmiemy się robieniem betonu. — Podszedłem do betoniarki. 

     - Możesz mówić Evan, darujmy sobie tego młodego — odparł chłopak, przenosząc worki z ostrym piaskiem nieco bliżej nas. 

     - Zgoda, Evan. — Uwolniłem przy tych słowach mały uśmiech.

     Zacząłem przerzucać odpowiednie ilości wody, piasku i cementu do otworu bębna i włączyłem betoniarkę, nie mając nawet pojęcia, jak nazwać jej dziwne dźwięki. Potem usiadłem na odwróconym wiadrze i zgarbiłem się nieznacznie. 

     Evan. Zwykle dzieciaki przychodziły tu pracować, żeby dofinansować trochę swoją niezbyt dzianą rodzinę, ale on sam w sobie nie wyglądał na zaniedbanego czy potrzebującego, nawet biorąc pod uwagę robocze ubrania. Ale nawet nie śmiałem oceniać wszystkiego z góry.

     - Co cię tu sprowadza? — spytałem ciekawy. 

Od Theo C.D Louise

     Całe moje pozytywne nastawienie wyżera pustka. Zajście próbuję wyprzeć uspokajającymi myślami. Po cichu wmawiam sobie, że jeden klient to nic. Że zdarzają się różne przypadki, nie wszyscy zawsze są zadowoleni z usług. Owszem, pojedyncze osoby przemykają się przez moje doświadczenie zawodowe, ale jakżeby tu być pozytywnie myślącym człowiekiem, gdy takie sytuacje powtarzają się tak często, jak prędko zmieniam swoją posadę? Opieram się rękoma o blat i biorę głęboki, zasilający porządnie płuca oddech. Wszystko jest dobrze i się rozluźniam, dopóki nie uderza we mnie znajomy głos rudowłosej, której tak naprawdę zawdzięczam stanowisko. I przecież nie jej wina, że klient postanowił naskarżyć, ba, w życiu bym jej za to nie obwinił.
     - Przeważnie tak jest — mówię, zanim Louise robi cokolwiek. Ręce uniesione w geście poddania zdradzają moją bezradność, z którą nawet nie próbuję walczyć.
     - Przeważnie? — pyta, siadając na przeciwnym blacie. — Mogłeś mi nie mówić, nie ciągnęłabym cię tutaj. Zrozumiałabym.
     - To nie twoja wina — kontynuuję łagodnym głosem. — Muszę próbować dalej. Więcej. Chcę pokazać, że jestem w stanie utrzymać się na głupiej posadzie więcej niż dwie feralne godziny. — Mój głos zyskuje na mocy. Nie hamuję tego, co sprawia, że na twarz rudowłosej wkrada się skrzywienie. Korzystam z okazji i zaciągam się krótko kuchenną wonią, na jaką składa się dziesiątki słodkich zapachów.

Od Theo C.D Louise

     Jej słowa docierały do mnie z dużym zainteresowaniem, czego dowodem mogły być ciskające emocjami oczy, które nie odcinały się od rudowłosej. Szybko zrozumiałem, że chodziło o pracę, dokładnie o to, że dziewczyna zajęła miejsce dla mnie. Dla mnie. Cholera. Zrobiło mi się tak ciepło na sercu, że wstyd było się właściwie przyznawać do tego. Poczucie ostrożności jednak nie pozwoliło mi długo wytrwać w tej pięknej euforii.
     - Chwila, dobrze myślę? — Objąłem dłońmi ciepłą jeszcze kawę, którą zasponsorowała mi Louise. Ciągle gryzła mnie myśl, że powinno być zupełnie odwrotnie. — Zaklepałaś mi posadę tam, gdzie pracujesz?
     - Dokładnie tak — odparła, popijając swoje frappuccino.
     - Nie musiałaś…
     Machnęła ręką obojętnie i posłała uporczywe spojrzenie, któremu strach nawet się przeciwstawiać.
     - Ale chciałam, coś w tym złego? — Uniosła brwi, przez co jej brązowe oczy stały się jeszcze bardziej wyraźne.
     - Nie, jasne, że nie! — Niemal wytrąciłem sobie napój z rąk, co spowodowało cichy śmiech u mojej rozmówczyni. Albo mi się zdawało, albo palce lekko mi się spociły.
     Nie, pewnie tylko mi się wydaje.
     - Skoro jeszcze nie wydałeś tych pieniędzy, które ci dałam, to z pewnością zrobisz duży pożytek z wypłatą. — Uśmiechnęła się delikatnie, porzucając na szczęście temat mojej nieporadności.
     - Tak myślisz? — Uniosłem na nią wzrok. — Cieszę się. Ale wiesz, ciężko było zatrzymać pieniądze przy moich kumplach. Próbują pójść na łatwiznę.
     - Różnisz się od nich — zauważyła.
     - Ale łączy nas przetrwanie. Tak, wiem, gadam, jakbym żył w dziczy i walczył o kawałek mięsa, ale to dobre porównanie. — Uśmiechnąłem się szeroko, uzupełniając te słowa namiastką żartu. — Nie narzekam na nic, co mnie spotyka. — Rzeczywiście wspominając swoje życie na ulicy czułem dziwny spokój. Jakbym do reszty się z tym pogodził. Przywykł niczym człowiek do swojego miejsca zamieszkania.
     - Jak — zamyśliła się — jak długo to trwa? Jeśli można wiedzieć.
     - Nie liczę. — Wzruszyłem ramionami i pociągnąłem szybkiego łyka kawy, czując, jak kubek staje się jeszcze lżejszy. — Cztery albo pięć lat? Zdążyłem skończyć liceum.
     - Pewnie inaczej wyobrażałeś sobie wejście w dorosłość… — skwitowała ze skrzywieniem na twarzy.
     - Oj, tak. A ty? — Na te słowa jej oczy z kawy powędrowały na mnie z zaciekawieniem. — Jak poradziłaś sobie z wejściem w dorosłość? Pewnie już przekroczyłaś ten próg. — Stwierdzając to, zdałem się wyłącznie na własne obserwacje.
     - Spokojnie. Bardzo spokojnie — odparła swobodnie. — Nie było hucznie, nie było litrów alkoholu.
     - To się szanuje. — Mrugnąłem jednym okiem i skończyłem swoją kawę. — To co, jutro spotkanie w cukierni?
     - Owszem. — Skinęła głową. — Zapisać ci adres czy wiesz, gdzie to jest?
     - Wiem, wiem. To nie tak, że od dłuższego czasu mam na oku te miejsce. Albo śledzę ciebie, żeby tam dotrzeć i oglądać wszystko przez szybę. — Zebrało mi się na żarty. Louise zareagowała nieco nerwowym uśmiechem, jednakże szybko zrozumiała, że to nie do końca na poważnie. — No tak, przecież to ty mnie najpierw śledziłaś.
     - Nie wracajmy do tego — wymamrotała lekko skonsternowana. Rozluźniła się za chwilę za sprawą aury swobody, jaką roztaczałem dookoła. Poważnie. Nawet znając ją tak krótko, mogłem zachowywać się tak, jakby była przy mnie o wiele dłużej.
     - Jasne.
     Niedługo potem znajdowaliśmy się już na zewnątrz. Miasto otuliła nieprzebita zasłona mroku ozdobiona malutkimi, ledwo świecącymi gwiazdami oddalonymi od nas o miliardy kilometrów. Odprowadzani jedynie przygaszonym, miejskim zgiełkiem oraz światłem, jakie dawały miejskie latarnie, ruszyliśmy ku miejscu zamieszkania rudowłosej. Uparłem się, by zaprowadzić ją dokładnie pod drzwi, a tylko nieliczni mogą doświadczyć skutków mojego uporu na własnej skórze. Tak było z Lou, która dosłownie całą drogę nie mogła mi zaprotestować, natomiast ja czerpałem z tego tonę rozbawienia i dobrego humoru, bez względu na to, że mróz chłodzący powietrze w końcu spowodował, iż zacząłem szczękać z zimna. Szybko pożegnałem się z dziewczyną pod jej domem, nie chcąc raczej ryzykować, że wewnątrz mógł być Noah. Gdy w akompaniamencie ryku wichury rozbrzmiał trzask drzwi, sugerujący ich zamknięcie, zacząłem oddalać się od lasu.
     Było okropnie ciemno. Krzaki zawiewało od jednej strony do drugiej, łyse konary drzew też szarpało na wietrze — tak samo zachowywał się mój płaszcz, włosy. Do tego krótkie szelesty burzyły mój spokój. Obracałem się za siebie, co chwila oglądałem otoczenie dyskretnymi spojrzeniami, jakby lada moment coś miało wyskoczyć na drodze pokrytej mieszanką błota i śniegu.
     Moje podejrzenia były całkowicie słuszne. Serce prawie trzykrotnie przyspieszyło swoje bicia, gdy zza drzewa wybiegło dwóch dobrze znanych mi mężczyzn.
     - Co wam odbiło?! — Spojrzałem na dwójkę z wyrzutem. Trevor oraz Thor we własnej osobie.
     - A tobie co? Wybyłeś na cały dzień, a my głodujemy. — Trevor zaatakował mnie zachrypniętym, zgorzkniałym głosem.
     - To przez tę pannę? Widziałem ją, fajna, bierz się za nią! — Ten drugi był mocno rozbawiony, nie podzielając raczej zdania swojego towarzysza. Rechotał głośno i ogarnął się dopiero w momencie, kiedy ponury Trevor szturchnął go boleśnie łokciem w żebro.
     - Panowie, dajcie spokój. — Próbowałem porzucić temat.
     Przecież to tylko koleżanka.
     Ładna koleżanka.
     Koleżanka, która ma chłopaka.
     - Wracajmy już, bo pogoda raczej się nie polepszy — dodałem, ruszając z miejsca. Nie słyszałem, a jedynie odniosłem wrażenie, że dwójka podąża za mną. Opierałem się silnemu podmuchowi wiatru, byleby się nie cofać.
     - Nie będziemy spali w jej słodkim, dużym domu? Szkoda!
     - Zapomnij, Thor. Jesteś gorzej niż obrzydliwy — rzuciłem.
     - Wiem.

***

     Następnego dnia, znacznie ładniejszego, ale nadal dosyć wietrznego, dokładnie o wyznaczonej porze zjawiłem się pod cukiernią. Oczywiście byłem na tyle skrępowany, że nie wszedłbym do środka bez oparcia w postaci rudowłosej, której nadal nie było. Do pewnego czasu mijali mnie tylko wchodzący klienci, którzy cisnęli takimi spojrzeniami, jakbym stał w tamtym miejscu z iście złowrogich powodów.
     Niestety, ale nie tym razem.
     W końcu spośród paru osób zbliżających się ku mnie dostrzegłem Lou. Niska, dosyć drobna. Jej przecież nie dało się pomylić.
     - Myślałem, że już nie przyjdziesz.
     - Cześć, Theo. Ja myślałam, że się spóźnię. — Otworzyłem jej drzwi i od razu przez nie przeszła.
     - W sumie się spóźniłaś.
     - Nieprawda. — Szybko i pewnie zaoponowała, jednak jej pewność zaraz się wykruszyła, czego niezbitym dowodem było nerwowe zerknięcie na zegarek. — Nie strasz mnie. — Obdarowała mnie krótkim spojrzeniem, po czym oboje znaleźliśmy się w przytulnym, pachnącym słodyczami miejscu. Roiło się w nim od klientów, co tylko podsyciło stres.
     - Wspominałem o tym, że gdy się stresuję, mówię głupoty? — Stanąłem w miejscu. Dziewczyna na te słowa zatoczyła się w moją stronę i zmarszczyła brwi nieznacznie. Cała jej uwaga spoczęła na mnie.
     - Stresujesz się?
     - No cóż, bywało lepiej. — Uśmiechnąłem się szeroko, co miało zatuszować tą nieznośną emocję, która w życiu dotyka prawdopodobnie każdego. — Ale gorzej też. Po prostu nie wiem, co powiedzieć. Nie mam kwalifikacji, nie mam jej też niczego do powiedzenia, jeśli chodzi o moje życie.
     - Masz swoją osobowość, dasz radę, Theo — mówiła z wyraźną emfazą. — Chodź, idziemy do niej.
     - Czekaj, czekaj. — Zatrzymałem ją. Emocje dosłownie targały moim ciałem, kiedy przynajmniej pomyślałem o tym, że ja, niezbyt czysto ubrany bezdomny o kiepskim doświadczeniu zawodowym, mam pracować w tak estetycznym, ładnym miejscu. W którym się je. 
     - Tak?
     - Najpierw mnie spoliczkuj — powiedziałem szybko.

Louise?

+10 PD

Od Theo C.D Louise

before

     Ostatnie wydarzenia całkowicie wykluczyły mi z głowy wszelkie kontakty z innymi ludźmi. Ten wzrok. Brązowe, przenikliwe spojrzenie, które wtedy cisnęło konsternacją i niezrozumieniem. Chłopak rudowłosej ― on już miał mnie za przysłowiowego przybłędę, jaki po prostu pomylił kierunki. Świat przekazuje ci zbyt wiele dowodów na to, że trzeba znaleźć inne miejsce. Innych ludzi, Theo. Ewentualnie mogłem po prostu pozostać zamknięty w tym małym gronie, które miałem za swoją rodzinę. Towarzyszy niedoli. Kompanów w tej nic niezapowiadającej walce o każdą następną chwilę.

     Chłopcy najechali na dom, zniszczyli drzwi i zakłócili spokój tej przestrzeni, mając pod ręką tylko jeden główny powód. Straciliśmy swoje schronienie. Resztki godności na ulicy ― jasne, że tak. Tam również panuje hierarchia, a my dorównywaliśmy poziomowi błota i mułu. Thor z Trevorem, ratując nasze tyłki, chcieli jak najszybciej uciec przed tymi groźnymi z aktualnego zakątka, oddalając nas od niego o parę dobrych przecznic. Po stokroć wmawiałem im do małych, wypełnionych wprawdzie tylko powietrzem głów, że awantury z lepszymi od nas skończą się utratą wszystkiego. I znowu tak się kończą. Znowu jedynym źródłem żywienia będzie zawartość tylko mojego plecaka, a potem okropne burczenie brzucha zagłuszy myśli rozprawiające o problemie egzystencjalnym. Przeżyję wszystko, ba, będę obojętny na swój niedostatek, ale nie mogłem przejść bez słowa czy czynu przy tym, co obecnie miało miejsce. 
     W efekcie wyruszyliśmy parę przecznic dalej, jednak nie odnaleźliśmy schronienia, które uchroniłoby nas przed zimą. Śnieg padał całymi dniami, płaszcz mi niemal przemakał. Jedzenie w plecaku się kończyło, aczkolwiek w tajemnicy nadal wkładałem ręce do kieszeni, wyczuwając jeszcze jakieś ocalone czterdzieści avarów, które przywodziły mi na myśl rudowłosą. Kumple wiedzieli tyle, że szczęście zadecydowało i przywiało mi parę drobniaków pod nogi. 

now

     Louise stała przede mną ze skupionym wyrazem twarzy. Dookoła nas przechodzili ludzie, bez przerwy uderzając w nasze ramiona, byleby iść pod prąd. Przez chwilę w głowie miałem jedynie zdziwienie spowodowane faktem, że ją znów spotkałem. Tutaj. Na ulicy, na której nie powinno mnie być. A jednak nagłe uradowanie przysłoniło obawę rozkazującą mi co chwila patrzeć sobie przez ramię. Niebezpieczeństwo przecież mogło czaić się wszędzie. Szczególnie, jeśli masz grupkę nieustępliwych gości na karku, a słowa do nich nie docierają. 

     - Umm... ― Zamrugałem w zamyśleniu, na co dziewczyna przybrała jeszcze bardziej wyczekujący wyraz twarzy. ― Przepraszam za drzwi. Były bardzo ładne. Znaczy jak cały dom.
     - Dobrze wiesz, że nie o drzwiach tu mówię. 
     - Tak, wiem. ― Podrapałem się po karku. 
     Jej oczy wyrażały teraz pełne zaciekawienie, wręcz próbowały wyciągnąć ze mnie całą prawdę, jednak w towarzyszącej temu obawie, że dowiedzą się więcej, niż by chciały. 
     - Wytłumacz mi wszystko. Dlaczego musiałeś uciekać? ― spytała. ― Jesteś kryminalistą?
     I spokój na mojej twarzy przerodził się w niezrozumiały dla rudowłosej wyraz rozbawienia, dokładnie tak, jakbym usłyszał najgłupsze pytanie, jakie kiedykolwiek powstało. 
     - Jasne, że nie. Tego by mi brakowało. ― Prychnąłem cichutko, nadal nie spuszczając z niej wzroku. ― Niedaleko urzęduje po prostu grupka, która niszczy takich przegrywów, jak my. Ostatnio, czyli te dwa dni temu, wyrzucili nas z naszego schronienia. Szukaliśmy go sobie ponad tydzień, a teraz leżymy przy kontenerach. Po prostu... w tej chwili nie powinnaś się narażać, rozmawiając ze mną. ― Ostrzegłem tylko z nutą troski w głosie.
     - Co to za grupka? ― Prawie mnie zignorowała. Oczy dziewczyny rozbłysły w emocjach. ― Wskaż mi ich, a zadzwonię na policję. 
     - I co im powiesz? Bezdomni konkurują między sobą o bezpańskie ruiny, których powinno już dawno nie być? Jedna grupa poczuła się zbyt pewna siebie? ― Na każde kolejne słowa jej entuzjazm powoli się wygaszał. ― To bez sensu, ale dzięki, Louise. 
     Znowu przed oczami miałem ciemnowłosego chłopaka dziewczyny, który tamtego dnia wodził za mną dosyć nieprzyjemnym spojrzeniem. Nie byłem zdziwiony. Próbował chronić kobietę swojego życia przed błędami, aczkolwiek sam szybko nie doszedłbym do tej zadziwiającej konstatacji, że są razem. Miałem wrażenie, że panował wokół nich zadziwiająco wyraźny chłód. Brak podstawowych uczuć, jakie powinny pojawić się między dwiema kochającymi się osobami. 
     Zresztą, Theo, nie tobie to oceniać.
     - Nie znasz mnie do końca, ale mam nadzieję, że ― potarłem kark, który nadal bolał po niewygodnym spaniu ― twoje zdanie na mój temat nie jest tak krytyczne po moich, w sumie trochę beznadziejnie skonstruowanych, wyjaśnieniach. 
     Tak, nie miałem w poważaniu jej zdania o mnie. Może po prostu zbyt mocno doszedł do mnie fakt, że mogę być zauważalny dla drugiego człowieka i to nie w ten sposób, gdzie za sprawą oczu zniesmaczonych widokiem ludzie przekazywali „o Boże, jaki brudas”.
     A może ona też tak myślała?
     - A może chcę poznać? ― wypaliła, na co uniosłem na nią niebieski, jarzący się w zaciekawieniu i tej niespodziewanej ekscytacji wzrok.
     - Chcesz? 
     A pytaniu temu towarzyszył przyjemny uśmiech. 

Louise?

nie takie ciekawe, przepraszam

Od Theo do Evana

     - Thor, Trevor. ― Wymierzyłem jednemu kuksańca w bok, a drugiego szturchnąłem w biodro, bo spał przy ścianie niemal jak zabity. Oboje znów drgnęli nerwowo i chyba w końcu budzili się z niedźwiedziego snu.

     - Ty pieprzony dzieciaku. Schowałbyś już tę mordę, bo nie jestem w stanie ciebie patrzeć. A z rana szczególnie. ― Ach, Trevor. Kimże byłby ten człowiek bez swojego ciętego języka, którym wykazywał nienawiść do mnie wręcz na każdym możliwym kroku. Powoli nawet zaczynałem sądzić, że robił to w stu procentach poważnie, ale gdy wspominał o swojej przeszłości, zwierzał mi się i dziękował za to, że ma przy sobie tak cholernie wkurzającego dzieciaka, to, aww, miękło mi serce.
     Rzuciłem im natychmiast pobłażliwe spojrzenie.
     - Przykro mi, że was budzę, panowie, ale czas wziąć się za jakąś robotę. ― Chwyciłem się pod boki.
     - Daj znać, jak ją znajdziesz ― mruknął Thor ledwo.
     Na te słowa rzuciłem mu na ogłoszenie prosto na zaspaną twarz. Niczym poparzony zdjął ją z oczu i przejrzał pobieżnie.
     - I tak nas wywalą. Wolę już pospać.
     Ukucnąłem przy nich, przez co krawędzie płaszcza zatopiły się nieznacznie w kałuży. Z sufitu kapało już od dłuższego czasu, a to sugerowało nam, że najwyższy czas zmienić ruinę, bo niedługo utoniemy.
     - Wolisz spać z pustym żołądkiem? ― spytałem zachęcająco, układając sugestywny wyraz twarzy, który zwykle nie potrzebował dużo czasu, by przekonać starucha do wstania.
     - A to jest chociaż pewne? ― Sceptyk zwany też Trevorem spojrzał krzywo na kartkę z ogłoszeniem. 
     - Jasne, to tylko budowa. Noszenie tego tu i tam, układanie cegieł. Potrzebują paru chętnych do pracy, a wynagrodzenie dają od ręki ― wytłumaczyłem im, a raczej wyczytałem to, co napisane było mniejszym druczkiem.
     - Dobrze, że od ręki, bo dawno nie piłem.
     - Ale z ciebie kretyn. ― Pokręciłem głową z malutkim uśmieszkiem. Ups, znowu go wkurzyłem. ― Chodźcie, nie ma czasu do stracenia.

***

     Plac budowy otaczał nas już z każdej strony. Założyłem plastikowy, żółty hełm ochronny i z dużą motywacją, by uzupełnić nieco kieszeń, zacząłem swoją wyznaczoną działkę. Szef wydawał się niezwykle spokojnym człowiekiem. Zatrudniał nawet młodziaków, czego dowodem była dwójka chłopaków prowadząca ciężkie taczki z dziesiątkami czerwonych cegieł, od których barwiły skórzane rękawice. Thor i Trevor zajęli się robieniem cementu, a ja zgodnie z poleceniami pracującego tu od dłuższego czasu mężczyzny przeniosłem parę pustaków pod dom. 

     - Zanieś płyty na dach. Drabina jest tam ― mówił kolejny pracownik. 
     Wziąłem więc szereg stalowych płyt, które mogły ważyć przynajmniej dziesięć kilo i nawet ledwo patrząc na to, co znajdowało się przede mną, wspinałem się ku górze. Krok za krokiem. Oddech za oddechem. Palące od wysiłku mięśnie zmusiły mnie do przerwy dopiero na samej górze, gdzie dostrzegłem, że połowa dachu nie została jeszcze wykończona. Dalej był tylko szkielet ― belki, na których siedział dorosły mężczyzna oraz jeden z młodziaków, jakiego już widziałem wcześniej przy taczce. Położyłem ostrożnie płyty.
     Jakim cudem to wytrzymuje?
     Młody podawał mu wiertło, a ten drugi, na pewno bardziej doświadczony, montował je za pomocą wiertarki w konstrukcji. Jej głośny warkot ustał, gdy mężczyzna zauważył mnie. 
     - O, dobrze, że jesteś. ― Oderwał się od zajęcia. ― Muszę się napić zimnego piwa. 
     - Jasne, mam tu coś pomóc? ― Rozejrzałem się w lekkiej konsternacji, dochodząc do przerażającego wniosku, że szkielet dachu nadal kołysał się niebezpiecznie na umiarkowanym wietrze. 
     - Uzupełnij wiertarkę. 
     I zszedł z dachu za sprawą drabiny, pozostawiając mnie samego z młodym chłopakiem, który nadal siedział na beli, a pod nim całkowita pustka. On zaraz spadnie.
     - To chyba nie wygląda na zbyt bezpieczne. ― Zmarszczyłem brwi, robiąc jednak ten jeden, ryzykowny krok na belkę. Tylko po to, by chłopak podał mi urządzenie. 
     - Chyba wszystko dobrze dokręcił, nie powinniśmy spaść ― odparł, ocierając czoło z potu. Jego ciemne włosy, przeważnie grzywka, były już odrobinę mokre. A przynajmniej mogłem to ocenić z daleka. 
     - Miejmy nadzieję, nie chcę skończyć na dole. ― Uśmiechnąłem się pocieszająco i zacząłem ładować w wiertarkę nowe wiertła. 
     Lata dosyć szybko przerwanych prac na budowie gwarantowało mi jakieś doświadczenie, chociaż jego skrawek, dzięki czemu mogłem pracować bez żadnych wytłumaczeń.
     - Jak masz na imię, młody? ― Zerknąłem na niego, a nim zdążył odwzajemnić spojrzenie, kontynuowałem, widocznie chętny do zapoznania się. ― Fajnie, że chłopaki w twoim wieku chcą już zarobić na sie... ― I nastał głośny, przeszywający zgrzyt, z którym belka obsunęła się i nagle była trzymana jedynie paroma wiertłami. Zerwałem się natychmiastowo do pomocy, łapiąc mocno za przedramię chłopaka. Wisiał na krawędzi i trzymał się kurczowo belki jedną, drżącą dłonią. Starając się wykrzesać z siebie jak najwięcej siły, wciągnąłem go na wykończoną część dachu. 
     Boże, co za ulga.
     Dookoła rozbrzmiały mocne krzyki mężczyzn z dołu, którzy wgapiali się w nas z przerażeniem. 
     - Już, złazić stamtąd! ― warknął ten, co właśnie sączył piwo. ― Co za amatorzy. Ty bezdomny cepie, miałeś tam tylko wymienić wiertła. Nie budować. 
     - Niczego nie budowałem ― zaoponowałem, choć i tak byłem przy tym ogromnie łagodny.
     Przez myśl mi przeszło, że może to ten facet źle wykonał swoje zadanie, coś nie dokręcił, coś przeoczył. 
     - Schodźcie stamtąd, szybko!
     Posyłając chłopakowi nieco spanikowane spojrzenie, powoli zszedłem na dół oblepiony spojrzeniami. 
     - Za to, co żeś nawywijał, oszuście, dostaniesz tylko pięćdziesiąt avarów i możesz się tu nie pokazywać. Wiesz, ile roboty nam utrudniłeś? ― Szef zmierzył mnie niemiłym wzrokiem, a pan od piwa zupełnie zamilkł. Może zdał sobie sprawę z tego, że to jego wina, lecz nie miał w sobie na tyle odwagi, by to przyznać. Cóż. 
     Oszust. Krętacz. Złodziej. Pijak. Tyle synonimów do jednego słowa „bezdomny”.
     - Ale... ja niczego nie zrobiłem. Wiem, że chciałby pan usłyszeć co innego. 
     - Dobra, dobra, wierzę w to tak, jak w zeszłoroczny śnieg. Masz, nie przepij zbyt szybko. ― Wrzucił mi pieniądze do kieszeni i pokazał ulicę poza powierzchnią placu budowy.  
     Nie mogę gardzić, ale nie dam się też kolejny raz wyrzucić bez powodu.
     - Ej, dzieciaku. ― Zerknąłem na tego, z którym chwilowo pracowałem. Właśnie schodził z drabiny. ― Mogę spytać, co widziałeś tam na górze? 

Evan?

Od Theo C.D Louise

     Stałem w miejscu odurzony zupełnym zdziwieniem. Usta nie wiadomo kiedy rozwarły mi się w gotowości, by cokolwiek z siebie wydusić, ale nieduża, ładna rudowłosa, jakiej szczerze nie spodziewałem się już zobaczyć, utrudniała mi to jak tylko mogła. Potok jej słów jeszcze bardziej spotęgował osłupienie. Nie przestawała nadawać niczym radio, a znaczenie wypowiadanych zdań, które z ledwością zrozumiałem, spowodowało uśmiech na mojej twarzy. Szeroki, miły. Taki, który nawet nie przejmował się faktem, iż była to całkiem obca dziewczyna.

     Co mogła mi niby zrobić? Pobić? Zabrać to, co sama mi podarowała, zapewne tylko po to, żebym się odczepił? Jej niespodziewany powrót zaskoczył mnie jednak tak, jak nic innego dawno nie było w stanie.
     - Zapraszasz mnie do siebie. ― Powtórzyłem z dozą niepewności, nadal wlepiając wzrok w neutralny wyraz twarzy dziewczyny. ― Teraz.
     - Teraz.
     - Dobrze. ― Nadal dziwne wrażenie, że tak pięknie być nie mogło, nie dawało mi ze spokojem przyjąć tego faktu.
     - Dobrze? ― Uniosła brwi w dalszym oczekiwaniu.
     - Tylko... dlaczego?
     - Nieważne. Po prostu się zgódź. ― Zmierzyła mnie swoim przenikliwym spojrzeniem. ― Możesz wziąć kolegów czy, ten, kogo tam chcesz. ― Machnęła ręką na to.
     Przecież nie zaprzepaścisz tej szansy, Theo.
     Dobra, niech jej będzie.
     Dostałem od niej pieniądze. Teraz zaproszenie do domu i miałem nie pytać dlaczego? Jej niedoczekanie. Skinąłem w końcu głową, zrobiłem parę kroków w przód, sprawiając, że ciało dziewczyny nieznacznie zadrżało, a jej głowa zadarła się niepewnie do góry, wbijając we mnie spojrzenie. Nie czekając na znak, wziąłem od niej siatki i ugrzązłem w miejscu, starając się nie komentować faktu, że poprzez wyraz twarzy wyrażała teraz ulgę.
     - Dobrze byłoby chociaż poznać twoje imię, stalkerko ― mruknąłem miło, na co w odpowiedzi otrzymałem cichutkie prychnięcie.
     - Nie mów tak. ― Prawda boli. ― Louise.
     - Theo.
     W mojej głowie mignęła całkiem błyskotliwa myśl, że raczej sporym ryzykiem byłoby zapraszać do domu dziewczyny Thora i Trevora. Bóg jeden wie, jak ich złodziejskie instynkty zachowałyby się w zapewne ładnym, zadbanym domu, podczas gdy takt czy resztki kultury osobistej leżą na poziomie znacznie gorszym, niż oni sami sobą reprezentują. Po co mam zrażać do siebie tą miłą dziewczynę na samym starcie. Później im pomogę. To dobry wybór.

***

     Dom Louise znajdował się znacznie dalej, niż przewidywałem. Przez całą drogę musiałem spamiętać wszelkie szczegóły, które pomogłyby mi potem wrócić na stare śmieci, i nie okazało się to wcale takie trudne. Ale porzuciłem te zajęcie całkiem w niepamięć, gdy w końcu zaobserwowałem wyłaniający się niedaleko las. W towarzystwie niezliczonej ilości ogołoconych z liści drzew, poprowadzeni wyraźną ścieżką dotarliśmy do całkiem sporej, dobrze zapowiadającej się przestrzeni, na której stał parterowy dom. Był duży, nie ma co kłamać. 

     Louise szybko ugościła mnie w przestronnym, jasnym salonie, do jakiego ja osobiście sam bym siebie nie wpuścił. Prześledziłem całe pomieszczenie z dozą dobrze wyczuwalnej konsternacji, nie ruszając się nawet na milimetr z miejsca na białej kanapie. 

     - Na co masz ochotę? ― spytała, wyrywając mnie tym samym z zamyślenia.

     - Wystarczy szklanka wody albo jakaś herbata. Naprawdę. 
     - Przyniosę herbatę, kanapki i trochę wypieków. Podobno są dobre. Znaczy powinny. ― Zamknęła usta na moment. ― No, sam ocenisz.
     Roześmiałem się na te słowa, przez co obdarowała mnie swoją chwilą uwagą płynącą od brązowego spojrzenia. Niedługo potem na stoliku, a może pufo-stoliku, znalazł się talerz wypełniony najróżniejszymi smakołykami, natomiast na drewnianej tacce zagościły dwa kubki z parującą herbatą. Zajęła miejsce obok mnie, dając przemielić atmosferę chwilową ciszą, która miała uprzedzić niepewne pytanie.

     - Więc jak to się stało, że ― zawiesiła głos, jakby właśnie doszła do wniosku, że zadawanie tego pytania będzie niestosowne. Nie odezwałem się jednak ani słowem, czekając ze spokojem, aż skończy pytanie. ― Wylądowałeś na ulicy? Nie naciskam.
     Skrzywiłem się na myśl, że muszę zajrzeć ponownie w nieco poszarpane już wspomnienia, lecz nie przywoływało to już żadnego bólu. Nawet namiastki. Została tylko świadomość opętana zupełną obojętnością. Pogodzeniem z faktem, że to się już wydarzyło i jedyne, co mogę zrobić, to żyć dalej. 
      - Moja historia nie jest ciekawa. ― Uśmiechnąłem się delikatnie, wręcz rzekłbym, iż trudno znaleźć w tym jakąkolwiek radość. Ewentualnie można było zakładać, że byłaby lekko fałszywa. ― Mojej rodzinie się nie wiodło. Znaczy mamy nigdy nie znałem, żyłem tylko z ojcem. Często tracił pracę, to chyba rodzinne, bo mnie też się to zdarza. 
     Rudowłosa słuchała z dużym zainteresowaniem, ujmując w obie dłonie ciepły kubek z herbatą. Ja w przerwie między opowiadaniem postanowiłem wziąć gryza rogalika. Tego, na którego chrapkę miał Trevor. 
     - Co z twoim ojcem? ― Znów ten niepewny ton. 
     - Umarł dawno temu. Rak ― odparłem krótko, w końcu przełykając pierwszy kęs świeżego, słodkiego rogalika z powidłami. Moje podniebienie od razu zalała fala przyjemności, a żołądek szybko doprosił się o kolejne gryzy. ― Domowa robota? Nie jadłem lepszych. Chociaż to nie tak, że jem to od świąt. 

     - Cóż... współczuję straty. ― Schowała wzrok w wciąż kołyszącej się w kubku herbacie. ― I tego wszystkiego. Wiem, że to brzmi łatwo, ale niektórzy nie zasłużyli na taki los. ― Nie wiedziałem, czy mówiła o moim ojcu czy o mnie, ale nie drążyłem dłużej tematu. 
     - Naprawdę uroczo z twojej strony. ― Wyszczerzyłem zęby w nieco większym uśmiechu, już ostatecznie odganiając od siebie mrok wspomnień. Nie było sensu do nich wracać.
     Wzrokiem omiotłem otoczenie, starając się zrobić to dyskretnie, jednak dziewczyna zauważyła to od razu. A raczej to, że mój wzrok spoczął prawdopodobnie na drzwiach od łazienki.
     A co jeśli pomyśli, że chcę ją okraść? 
     To tylko ciekawość, przysięgam. 
     Theo znowu tłumaczy się przed sobą. 

     - Jeśli chcesz zażyć kąpieli, proszę.
     - Chyba nie powinienem... ― Korzystać z jej pomocy. To miałem na myśli, jednak ubiegła mnie trochę inną dedukcją. 
     - Sądzisz? Znaczy... ― Odchrząknęła i chyba nieco spanikowała. Nie potrafiłem dobrze odczytać jej reakcji. ― Znaczy, ten no, myślę, że nie zaszkodzi. 
     Znów parsknąłem cichym śmiechem. Była pocieszna. Nie można jej tego odmówić. 
     - Rozumiem, rozumiem. Ale dzięki za propozycję. ― Przecież nie mogłem tak korzystać z jej dobra i chęci pomocy. 

     I znikąd usłyszałem kroki uprzedzone trzaśnięciem drzwi. Dźwięk twardej podeszwy nieco przybrał na sile, a wtedy oboje zobaczyliśmy wysuwającą się zza ścianki sylwetkę nieznanego mi chłopaka. Ciemne włosy, może ułożone w nieładzie. Trochę opalony. Równie ciemne spojrzenie skierowało się w naszą stronę.
     Poczułem całkiem spore zakłopotanie.
     - Umm. Czółko. ― Przywitałem się prostym skinieniem głowy.
     Ciekawiło mnie, kim on był. Co tu robił. Choć tak naprawdę nie miałem nawet prawa o tym myśleć. 

Lou?

+10 PD

Od Theo C.D Angelica

     W głowie nadal brzmiała mi ta propozycja dziewczyny pokrapiana, jak mi się wydaje, małą nutą litości. Litość była tu fundamentem fundamentów, a przynajmniej takie wrażenie odnosiłem, gdy sławniejsza osoba organizowała coś charytatywnie, jej dobroć się wręcz wylewała przed kamerą i budowała jej cud wizerunek. Uroczo, oczywiście, że na to nie narzekałem. Z tym, że tu brakowało mi publiczności. Niemal pół dnia stały stoiska, których jedynymi widzami mogli być tylko mało zainteresowani przechodnie ― tyle. Żadnych facetów ganiających z mikrofonami, powielającymi pytania skierowane do gwiazdek „co skłoniło cię do tego, by pomagać?”.

     - Ta babka ma nas za jakieś niedorajdy życiowe. ― Parsknął nieco poddenerwowany Thor, siadając przy jednej ścianie poniszczonego budynku.

     - Podła zniewaga. ― Do narzekań dołączył się Trevor. 

     - Panowie, jesteśmy niedorajdami. Co mamy do stracenia? ― Wzruszyłem ramionami i z delikatnym uśmieszkiem na ustach zawędrowałem na nich wzrokiem. Sam wyraz ich oczu już zdawał się mnie zabijać od środka. 

     Thora olśniło. Jego twarz rozpromienił szeroki, nieco niedbały uśmiech, a palec uniósł się ku górze.

     - Można na tym skorzystać, można! Skoro cudem już zwróciła na nas uwagę, a nie na innych przegrywów, to moglibyśmy wyciągnąć z tego sowite korzyści. 

     - Wykorzystywanie osoby, która nam pomogła? Nieważne dlaczego to zrobiła, ważne, że po prostu zrobiła, a ty masz na czym teraz spać. ― Wskazałem ruchem głowy na koc, dzięki któremu mężczyzna chronił zad przed niezłą wilgocią i brudem. 

     - Gdyby nie ty, chyba obłowiłbym się już w cholerne bogactwa. ― Parsknął niemiło.

     - Nie dałbyś sobie rady beze mnie! ― Poklepałem go z rozbawieniem po plecach, a gdy tylko syknął niezadowolony, że mam zabrać rękę, od razu roześmiałem się jeszcze głośniej, czemu towarzyszyło dosyć głębokie echo. 

     - Zamknij się.

     - Racja. 

***

     I rzeczywiście czekaliśmy pod restauracją, cała nasza trójka, nie bacząc na żadne spojrzenia przechodniów, którzy chyba mieli nas za bezdomne koty czekające na to, aż kucharze wyrzucą odpadki z kuchni. 

     Tak nisko nie upadłem. Jeszcze. 

     - To na pewno piosenkarka? Może robiła sobie jaja i to jakaś recepcjonistka z przytułku dla bezdomnych? ― Trevor warknął pod nosem, chyba już zniecierpliwiony. ― Słyszeliście w ogóle o niej?

     - Typie, nie pamiętam jej imienia ― odparł Thor. 

     - Angelica Sz... ― Zamyśliłem się odrobinę, chcąc uniknąć pomyłek, jednak jak się spodziewałem, nie udało mi się przypomnieć nazwiska. ― Angelica. 

     Blondyn na to trącił mnie mocno w żebra z głośnym rechotem, przez co ludzie spojrzeli na nas zniesmaczeni. 

     - Ej, a może nasza mała niedorajda uwiedzie tą miłą laleczkę i da nam życie, o jakim nam się śniło? 

     - To tak prawdopodobne jak to, że przestaniesz być kretynem. Oboje więc możemy pomarzyć ― skwitowałem zupełnie swobodnym głosem i oderwałem wzrok od tych zapyziałych meneli, skupiając go równocześnie na czarnym, długim samochodzie, zwanym chyba limuzyną. Pojazd bez najcichszego pisku opon zatrzymał się przed restauracją, wówczas wysiadła z niego dziewczyna o długich, brązowych włosach, którą już przecież kojarzyłem. 

     - An, mówiłam ci, żebyś tego nie robiła... ― Zdegustowany głos drugiej panienki uderzył w tą pierwszą. ― Zapraszanie bezdomnych, też mi coś. Zbierz jeszcze całą ulicę i ich karm. 

     - Przeżyjesz to, Eliza. ― Angelica westchnęła cicho, chyba jeszcze nie dostrzegając ciemnego kąta budynku, przy jakim staliśmy spowici tym dziwnym, krępującym uczuciem, że nie powinno nas tu być. 

     Nasz pobyt w restauracji widziałem jak przez wyjątkowo gęstą mgłę. Albo jakąś zasłonę dymną, bo ona jest ciemniejsza niż kłęby aerozolu składający się z drobnych kropelek wody. Ujmując to w jeden wniosek, te spotkanie zwyczajnie nie mogło dobrze wypaść. Trzech, swoją drogą zaniedbanych bezdomnych, bo eleganckich ubrań nie mieliśmy, dobrego pochodzenia też nie, przy jednym stole z ludźmi lepszego pokroju. Prędzej zje mnie niezmierzona bojaźń niż ruszę cokolwiek z talerza. Nawet, gdyby było to jedzenie, które mogę jeść pierwszy i ostatni raz. 

     Dziewczyna w końcu nas zauważyła, odeszła od swojego samochodu i z dozą niepewności podeszła bliżej, nie hamując uśmiechu. 

     - Cieszę się, że was widzę. Gotowi, by wejść? ― Zlustrowała nas wzrokiem, ale nie był on w żaden sposób niemiły czy kpiący. Aczkolwiek niejednokrotnie pomyślałem, że zaproszenie nas do tego miejsca to był naprawdę żart rodem z reality show, a za moment zza krzaka wyleci kamerzysta.

     Kłamać czy kłamać? 

     Nie wydałem nawet żadnej odpowiedzi, zostawiając ją pochłoniętemu entuzjazmem Thorowi.  

     - Oczywiście, że tak! Nie jadłem od rana dla tego momentu.

     - To wcale nie dlatego, że nie miałeś co. ― Trevor go szturchnął. Jego twarz nadal była tak niezadowolona, co zawsze, i to nie wydawało się ulec zmianie. Zmarszczki układały się równie niemiło, co gdyby darzył otoczenie szczerą nienawiścią.   

     - Teraz będziecie mogli się najeść. Waszych imion nie znam. ― Zerknęła pytająco na mężczyzn. 

     - Thor i Trevor. ― Ten pierwszy zdradził swoje dane bez śladu zawahania. ― I ten tu to Theo.

     - Theo już znam. ― Rzuciła mi delikatny uśmiech, który szybko, acz nieznacznie odwzajemniłem. Chwilę później nieco powolnym, wręcz wycofanym krokiem, udałem się za całą trójką. Im bliżej wejścia się znajdowałem, tym większe wątpliwości we mnie rosły, dopóki nie osiągnęły takich rozmiarów, że miałem chęci po prostu wybiec. Cudem jednak tłumiłem w sobie to wszystko. 

     - Przepraszam, ci panowie nie mogą tu wejść. ― Niemal wstrzymałem oddech, gdy zatrzymał nas głos recepcjonisty, który zlustrował nas nie do końca uprzejmym wzrokiem. 

     - Dlaczego? ― Angelica zmarszczyła brwi w niezrozumieniu.

     - W obawie o zniszczenie opinii restauracji. Nie wpuszczamy bezdomnych czy alkoholików, proszę wybaczyć. Panowie nie pachną zbyt dobrze, ani nie są dobrą wizytówką. ― Formalny, zimny głos tego faceta spędził ze mnie wszelkie wątpliwości. Wręcz aprobowałem tę decyzję, byleby nie wejść do środka i nie narazić się na chamskie spojrzenie w miejscu, w którym ― nie czarujmy się ― nie powinno nas być. 

     - Nie do końca rozumiem. ― Piosenkarka nadal próbowała cokolwiek wywalczyć. ― Jeśli oni nie wchodzą, to ja też nie zamierzam. 

     Recepcjonista westchnął cicho i przez krótki moment zaciskał palce na nasadzie nosa w zamyśleniu. 

     - Nie możemy ich tu wpuścić. Proszę albo wyjść, albo wejść samemu. 

***

     Tymże uroczym akcentem znaleźliśmy się z powrotem pod nocnym, atramentowym niebem wyłożonym szatą gwiazd. I ten widok prawdopodobnie był dużo lepszy niż otaczająca wykwintna restauracja, ale przed dziewczyną raczej nie mógłbym tego przyznać.

     Thor i Trevor pod ciężarem niezadowolenia ulotnili się zapewne dla naszego dzisiejszego noclegu, a ja nieoczekiwanie zostałem z Angelicą i tą drugą, której nawet nie kojarzyłem. 

     - Przepraszam, że tak wyszło ― powiedziała smutno. ― Chciałam dobrze.

     - Nie da się ukryć. ― W małej konsternacji zacisnąłem usta w cienką kreseczkę. ― Jesteśmy za to wdzięczni... znaczy na pewno ja, chłopakami się nie przejmuj. Ale w sumie to było do przewidzenia. W każdym razie jeżeli jesteście głodne i dalej chcecie zjeść w tej restauracji, droga wolna. ― Mrugnąłem do dziewczyn. 

Angelica?

+10 PD

Od Theo do Louise

     Splunąłem w pokryty pleśnią kąt i obtarłem usta rękawem. Posmak miętowej pasty do zębów ogarnął moją jamę ustną, sprowadzając na mnie niezwykle przyjemne uczucie świeżości. 

     - Andrews, wyłaź już. Chyba, że chcesz, żeby gliny znowu nas stąd wygoniły. 

     Ach, opuszczony budynek, wręcz ruina, w jakiej przebywaliśmy tej nocy, idealnie pasowała do ponurego usposobienia Trevora. Facet nigdy się nie uśmiechnął. Ba, jego poszarzała twarz ukazywała tylko zgorzkniałość, sporą nienawiść do świata i jeszcze paręnaście zmarszczek. Rzadko kiedy bywał zadowolony i Bóg wie jak próbowałem to wiele razy zmienić. 

     - Chociaż pamiętam o podstawowych potrzebach!

     - Moje podstawowe potrzeby to się nachlać, wyszczać czy zesrać. 

     - Ach, zdążyłem zauważyć. ― Uśmiechnąłem się szeroko do zbitego, brudnego lustra, a raczej do odbicia Trevora w nich. On tylko zmarszczył brwi i skrzywił się bardziej niż zwykle, chyba próbując zniszczyć mój znakomity humor, który brał się nie wiadomo skąd. 

     - Żadna i tak cię nie zechce, nawet gdybyś szorował zęby co godzinę. ― Parsknął głośno. ― Dopóki nie masz kasy ani dużej hawiry, możesz co najwyżej biznesmenom buty czyścić. Chociaż pewnie i do tego cię nie dopuszczą, przegrywie. ― Od kiedy pamiętam, byłem jego ofiarą do najróżniejszej klasy docinków. Niektóre wywoływały śmiech, a niektóre zbywałem milczeniem, jednak gdy tylko raz próbowałem zwrócić uwagę na to, że jeszcze kiedyś nie musiał on żebrać, dobrał mi się do gardła. Był człowiekiem o naprawdę niskim progu cierpliwości, ale wbrew tej świadomości dzień w dzień balansowałem na granicy. 

     - Co racja, to racja.

     Spakowałem szczoteczkę, zarzuciłem na ramiona swój plecak, który był jeszcze z czasów liceum, czarny, w sumie solidny, skoro służył mi jako nakrycie głowy przy wielu rzęsistych ulewach. Poprawiłem go na plecach, nasłuchując przy tym głośnego strzelenia kości.

     Zdecydowanie powinienem był znaleźć coś miększego niż podmokły beton. 

     - Thor ― wymruczał pod nosem niezadowolony Trevor, uderzając blondyna stopą w biodro. Ten poruszył się na posłaniu niczym poparzony i głośno przeklął. 

     - Już, już. Nie dadzą człowiekowi pospać. 

     Thor to tak naprawdę nie jego imię. Nazywaliśmy go w ten sposób tylko dlatego, że przy naszej kilkudniowej pracy na budowie podniósł najwięcej żelastwa, czego nikt inny nie dokonał, i oczywiście jego głowę ozdabiała blond czupryna, co prawda lekko przerzedzona. Miał na imię Arthur, ale krył tę tożsamość niczym najważniejszy w świecie sekret. 

     I mniej więcej tak wyglądała nasza uszczuplająca się rok za rokiem paczka, której członków łączyły dwie rzeczy ― sporawy pech oraz przyzwyczajenie do siebie. Śmierdzieli jak cholera, nie mieli za grosz wstydu, ale cuda się zdarzają, bo nadal do nich należałem. 

     - Jest dwunasta, menelu. ― Trevor w końcu pomógł podnieść się Thorowi. Wprawdzie Arthurowi. 

     - Dobra, dobra. 

* * * 

     Stłumiony za ścianą miejski chaos. Dziwne poczucie bezpieczeństwa, jakie dawało opieranie się o zimny budynek. Cień sprawiał, że panował tu coraz większy chłód, a przechodnie unikali tego miejsca jeszcze namiętniej. Rzuciłem spojrzenie Trevorowi. Niedawno znów wdał się w bezsensowną bójkę i niepotrzebnie pożegnał się z kolejnym zębem, ale chyba nic już nie mogło zniszczyć jego uroku. 

     - Nie obijaj się, młody, idziemy na rabunek ― powiedział, gdy zdołałem zaledwie podnieść na niego wzrok. 

     - Wiesz, że tego nie robię. 

     Zjawił się drugi, Thor, i oboje mnie zignorowali. Ten pierwszy wyciągnął butelkę z wodą z mojego plecaka i pociągnął sowitego łyka, przecierając po tym brudnym rękawem po nieco zapuszczonej brodzie. Oboje zaraz skierowali swój wzrok na rudowłosą dziewczynę, która z pełną siatką zakupów właśnie przechodziła przez tutejszy ryneczek. 

     - Patrz, to ta z cukierni! ― Wrzasnął zadowolony z własnej spostrzegawczości. 

     Nie znam. Chyba podróżuję trochę krócej. 

     - Może tym razem ma przy sobie trochę rogalików dla nas? ― Zaśmiał się obleśnie, przez co powietrze od razu stało się cięższe. ― Ja zamawiam jakiegoś z czekoladą!

     - Wszystko jedno, oby było dobre. 

     Nieco zaintrygowany ich rozmową, a może po prostu planami, których nie popierałem, ruszyłem w ślad za nimi. Zaskoczyli mnie swoim tempem, dlatego gdy ledwo udało mi się wyjść z zaułku, znajdowali się już przy dziewczynie, a z dala mogłem usłyszeć dzikie rechoty swoich towarzyszy niedoli. Niewiele ze słów zrozumiałem i tak naprawdę w swoich gestach wyczuwałem mnóstwo wahania, które zniknęło całkowicie, gdy faceci zaczęli szarpać bezwstydnie siatki niezwykle drobnej, rudowłosej kobietki. 

     - Thor, Trevor, moi wy drodzy koledzy ― Swoim głosem dostatecznie dobrze odciągnąłem ich od obrabiania dziewczyny. ― Zachowujecie się jak dzikie zwierzęta, dajcie jej spokój, znajdźcie coś pod kontenerem. Thor, ostatnio znalazłeś jakąś mysz ― dodałem zupełnie swobodnie, gdy na mojej twarzy wymalował się uśmiech. 

     - Cholerny dzieciak. ― Nie mogli długo się ze mną spierać. Tacy już byli i potrafiłem przerwać ich każdą najgłupszą akcję, a potem nienawidzili mnie przez następne pół dnia, dopóki nie musieli zajrzeć mi do plecaka. 

     Odgarnąwszy obie strony płaszcza, położyłem ręce na swoich biodrach, obserwując jak Thor i Trevor mnie mijają. Nie szczędzili sobie przy tym zgryźliwego komentarza, którego raczej nikt nie chciałby drugi raz usłyszeć. Odbiłem to jednak pocieszającym uśmieszkiem i przerzuciłem zaraz wzrok na zakupy leżące na ziemi. Nie myśląc zbyt długo, zacząłem je szybko zbierać, mogąc przy tym zauważyć nagły dreszcz dziewczyny. Wzdrygnięcie. Jak zwał tak zwał.

     - Spokojnie, nie zamierzam ci niczego ukraść ― mruknąłem na luzie i uniosłem pełną już siatkę. Nasze spojrzenia w końcu spotkały się w malutkiej konsternacji. ― Cóż... jako rekompensatę za tych dwóch gamoni zaniosę ci te siatki gdzie tylko chcesz. Mam czas. ― Rzuciłem jej uśmiech. 

[Louise?]