Od Carneya CD. Mallory (+16??)

Rozłożyłem się na kanapie w okropnym beżowym kolorze i opierając łeb na zagłówku, wbiłem wzrok w sufit. Marzyłem o chociaż sekundzie odpoczynku od jazgotania mojej kochanej żony.
- Kochanie, może nazwijmy naszego syna Billie, co ty na to?- zaszczebiotała słodko z kuchni, mieszając gotującą się zupę.
Uniosłem ręce w geście irytacji i powoli przyłożyłem je do swojej twarzy, z całej siły powstrzymując się od pełnego rozczarowania i zdenerwowania jęku. Walczyłem też z ogromną ochotą roześmiania się. Ewentualnie od krzyku bezsilności. Tak bardzo pragnąłem rozwodu, ale naprawdę nie chciałem mieć jej na sumieniu.
- Melissko, nie sądzisz, że trochę za wcześnie na takie decyzje?- zmusiłem się na możliwie najprzyjemniejszy ton głosu, na jaki było mnie stać.
Co mnie skusiło do tego przeklętego ślubu, jak mogłem być taki głupi. Wszyscy znajomi mówili, że to zły pomysł. Zachęcali mnie do rozwodu, gdy Melissa przespała się z jednym z moich najlepszych kumpli. Ale gdy tylko podsunąłem jej pomysł o rozstaniu, próbowała się zabić. Mimowolnie prychnąłem pod nosem, po raz kolejny tego dnia uświadamiając sobie jakie to wszystko idiotyczne.
- Co cię tak śmieszy?- zapytała nieco ostrzej, jednak takim tonem jakby zaraz miała się rozpłakać.
- Nic, najdroższa- mruknąłem chłodno, podnosząc się z kanapy.- Muszę zabrać się do pracy.
Rzuciła mi wściekłe spojrzenie, jednak nie zdążyła odezwać się ani słowem, gdyż w momencie, w którym otworzyła usta, zadzwonił mój telefon. Zabrałem urządzenie ze stołu, przeciągając palcem po ekranie i od razu wbiegając po schodach, by zamknąć się w gabinecie.
- Mamy problem- usłyszałem głos Cesare w słuchawce.- Szefie, nie wiedziałem, że tak wyjdzie, gdybym wiedział to...
- Nie mam czasu na pierdoły, mów do rzeczy- warknąłem, przerywając mu w połowie zdania.
- Porwali Flavio- powiedział po chwili nieco skruszonym głosem.
Przekląłem pod nosem i rozłączyłem się bez słowa. Niespecjalnie zależało mi na samym chłopaku, bardziej na tym, co mógł wygadać. Nie wiedział zbyt wiele, ale wciąż wystarczająco by mi zaszkodzić.
Wolałbym własnoręcznie go zabić, niż pozwolić komuś na wyciąganie z niego informacji.

Powrót

Źródło: Nie mogłem nigdzie znaleźć, czyj jest ten wizerunek. Zaś samo zdjęcie znalazłem na Pintereście. 

Motto: "Człowiek jest jak świnia, do wszystkiego jest w stanie się przyzwyczaić"

Imię: Carney. W pracy mówią na niego "Zimny".

Nazwisko: Uvarov-Zimnicki

Wiek: 28 lat

Data urodzenia: 22 sierpnia

Płeć: Mężczyzna

Miejsce zamieszkania: Razem z żoną mieszka w apartamencie, mieszczącym się na trzydziestym czwartym piętrze jednego z wieżowców, mieszczących się w dzielnicy Nashleen. Mieszkanie jest całkiem spore, a przy tym umeblowane w taki sposób, by wszędzie odnosiło się wrażenie wygody i dużej przestrzeni. Urządzone jest w nowoczesnym stylu, jasnoszare ściany kontrastują z czarnymi meblami w większości pokojów. Całe lokum ma dwa poziomy oraz składa się z dużej łazienki, korytarza z szerokimi białymi schodami na wyższe piętro, przestronnego salonu połączonego z kuchnią szklanymi drzwiami, sypialni, garderoby oraz dwóch gabinetów. Większość została zdominowana przez gust żony Zimnego, co wyjaśnia czemu na każdej ścianie wiszą co najmniej trzy tandetne obrazki, a w każdym kącie stoją metrowe rośliny. Jedyny wyróżniający się pokój jest gabinetem Cara. Zwyczajne ściany zostały zastąpione tam cegłą, a jedyną ozdobą jest (oczywiście sztuczny) kaktus postawiony na biurku. 

Orientacja: Heteroseksualny

Praca: Tutaj sprawy zaczynają się komplikować. Oficjalnie Zimnicki jest prokuratorem, choć na lewo napędza tak zwaną "Karuzelę Vatowską", co daje dosyć ciekawą mieszankę. 

Charakter: Zawsze był nieco zagadkowy, jego charakter jest nadzwyczaj złożony i trudny do rozgryzienia. Prawdopodobnie nie jest całkowicie zrównoważony psychicznie, a przynajmniej tak się wydawało wszystkim w jego otoczeniu. Z pozoru sympatyczny i miły mężczyzna, z wysoką kulturą osobistą i dobrym poczuciem humoru. Na pierwszy rzut oka budzi zaufanie, roztaczając wokół siebie aurę ciepła i zrozumienia, sprawia wrażenie osoby, która nie skrzywdziłaby nawet muchy. Bardziej naiwni otwierają się przed nim w niesamowicie szybkim tempie, strzelając sobie przy tym w stopę. 

Pozory jednak mylą, a w tym przypadku bardzo.  Jeśli poznasz go lepiej, cała ta otoczka dobrego przyjaciela zniknie w kilka chwil. Czasami wystarczy spojrzeć jedynie w jego oczy, aby rozwiały się wszelkie złudzenia dotyczące jego osoby. 

W rzeczywistości jest surowy oraz dumny, posiada nieco sardoniczne poczucie humoru, które niekoniecznie jest zrozumiałe dla innych jednostek. Jest raczej samotnikiem, nie przepada za tłumami. Często przebywa na uboczu, stroniąc od ludzi i w samotności myśląc nad swoimi sprawami. Mimo to, od czasu do czasu lubi się porządnie rozerwać, co jest jedynym sposobem na jakikolwiek odpoczynek. Sam jest cichy i tajemniczy, unika mówienia o sobie i nie przepada za byciem w centrum uwagi. Nie obchodzi go zbytnio życie innych ludzi, podobnie puste pogawędki o niczym. Czasami potrafi jednak udawać, że jest tym niesamowicie zainteresowany, jednak wtedy zawsze ma jakiś ukryty cel. Mimo wszystko, nie jest aż tak sztywny by powstrzymać się od idiotycznych uwag czy żartów. Co więcej, zdzieranie gardła na teksty najbardziej znienawidzonych przez społeczeństwo piosenek jest jego ulubioną rozrywką. 

Jednak jeśli ogół miałby określić go w trzech słowach: twardy, skryty, skuteczny. I te cechy czynią z niego dobrego prokuratora... oraz dobrą głowę zorganizowanej grupy przestępczej. Za nic nie potrafi przegrywać, co szczerze mówiąc nie zdarza się mu zbyt często. Jest metodyczny i sprytny, zawsze otrzymuje to co chce. Jeśli coś sobie postanowi, osiągnie to za wszelką cenę i nie będzie zważał na to, jakie środki musi podjąć. 

Jest on cierpliwy, cholernie inteligentny i przenikliwy. Czyta z ludzi jak z otwartej księgi, nic nie umyka jego uwadze. Jest świetnym obserwatorem i słuchaczem, co z zestawieniem z jego pamięcią i pozorną postawą budzącą zaufanie jest dosyć nieprzyjemną mieszanką dla wszystkich, którzy przypadkiem powiedzą mu kilka słów za dużo. Bowiem Carney jest wspaniałym manipulatorem. Potrafi omamić człowieka w ten sposób, że ten nawet nie zdąży dostrzec, że właśnie wykorzystał go do swoich celów. Będzie mu jeszcze za to wdzięczny, płacząc i skacząc z radości. Jest wyrachowany, każdą myśl doprowadza do końca. Umiejętność chłodnej kalkulacji, nieprzewidywalność i skrytość skutecznie czynią z niego obraz człowieka zimnego, nieczułego i niedostępnego. I jest w tym nieco racji. Nie dopuszcza do siebie byle kogo, nie ukazuje swoich prawdziwych uczuć nawet przy najbliższych. 

Ma otwarty umysł, wciąż pragnie uczyć się nowych rzeczy i doskonalić się w dyscyplinach, które już opanował. 

Mimo, że wiele rzeczy spływa po nim jak po kaczce, nie da sobie w kaszkę dmuchać. Wszystkie obelgi czy inne przejawy braku szacunku zdecydowanie nie są wskazane. Jeśli się go zirytuje, zmieni się w człowieka tak szorstkiego i nieprzyjemnego, że lepiej omijać go szerokim łukiem. Nigdy nie wiadomo, co wtedy wpadnie mu do głowy. A kiedy jest wściekły, praktycznie nic nie jest w stanie sprowadzić go na ziemię. Jest niezwykle pamiętliwy, a przy tym mściwy, więc nic nie ujdzie ci przy nim na sucho. Rzadko kiedy wybacza. 

W towarzystwie udaje nadzwyczaj próżnego i zapatrzonego w siebie. Pozory jakie tworzy sprawiły, że znajomi z pracy odnaleźli w nim archetyp prawdziwego sukinkota, co swoją drogą wcale mu nie przeszkadza. Jest niezwykle obowiązkowy i przykładny, można go postrzegać jako podręcznikowy wzór pracoholika. Całkowicie oddaje się swojej pracy, harując jak wół niemal każdego dnia, nie widzi poza tym świata. Ale nie ma nic poza tym. Głęboko w sobie kryje cierpiącą duszę, zniszczoną przez jego życie miłosne oraz presję związaną z jego podwójną pracą. Dlatego tak często rzuca się w wir pracy, starając się zapomnieć o swoich wszystkich problemach i skupić się na innych rzeczach. 

I tak można pokrótce opisać Carneya, jednak nie jest jedynie naszpikowany złymi cechami. W istocie, bywa chłodny i trudny w obejściu, jednak jeżeli już komuś zaufa i nieco się przed nim otworzy, jest w stanie przerodzić się w delikatnego i troskliwego towarzysza, który mógłby skoczyć za przyjaciela w ogień. 

Hobby: Jako dzieciak miał zdecydowanie więcej zainteresowań. 

Jego największym hobby w latach dziecięcych było rysowanie. Zaczęło się od prostych bazgrołów z zeszytach, a skończyło się na tym, że w czasach studenckich potrafił przesiadywać w swoim pokoju całymi dniami i malować. Teraz rysuje sporadycznie, gdyż prawie w ogóle nie ma na to czasu.

Oprócz tego interesował się również żeglugą, wszelakimi sportami i poezją. W swoim domu dalej ma zeszyty ze swoimi "dziełami". Uwielbiał również czytać, potrafił ślęczeć w bibliotece godzinami, brnąc przez kolejne księgi. 

Obecnie jego największą pasją jest praca, której poświęca się całkowicie. Okazjonalnie znajdzie przerwę na przeczytanie krótkiej książki. 

Aparycja|

- wzrost: 197 centymetrów

- waga: 89 kilogramów

- opis wyglądu: Zawsze wyróżnia się z tłumu, choć dobiera do swego otoczenia osoby pod pewnymi aspektami mu podobne. Jego wzrost zwykle wykracza poza normę, dodatkowo ze względu na aparycję wydaje się wyższy. Jego sylwetka jest typowo męska, umięśnienie ma mocno widoczne. Na lewym nadgarstku widnieje niewielka, poprzeczna blizna niewiadomego pochodzenia. Jego karnacja jest śniada, trudno mu nabrać zdrowszego koloru, a jeśli już się to uda, to zaledwie o ton czy dwa. Twarz pociągła, o ostrych rysach, jest łatwa do zapamiętania, a wcale nie szpeci oblicza tego człowieka. Jedynie nadaje mu charakter osoby uważającej się za lepszą od innych – niejednokrotnie było to przyczyną konfliktu. Z powodu braku czasu i czystego lenistwa nie zawsze ma ochotę się ogolić, dlatego na jego twarzy przeważnie gości jednodniowy zarost. Ma mocno zarysowane kości policzkowe i nieco zapadnięte oczodoły. Spod długich rzęs spoglądają lodowate, szafirowe oczy. Nos jest smukły i nieznacznie zadarty do góry. Usta w kolorze popielatego różu nie są zanadto pełne, ale i nie cienkie, w sam raz. Na dolnej wardze ma malutką bliznę, która jest widoczna jako drobny ubytek kolorytu – zamiast barwy ust kolor skóry. Jego twarz zawsze jest obojętna i znudzona, co zdecydowanie nie ociepla jego wizerunku. W uśmiechu może ukazać swoje śnieżnobiałe zęby, które nadawałyby się do jakiejś reklamy pasty do zębów. Gęste włosy to istna mieszanina różnych odcieni brązu i czerni. Jego codzienny strój składa się przeważnie z nudnego, prostego garnituru szytego na miarę. Okazjonalnie zamienia to na czarną koszulę i ciemne dżinsy. 

- pozostałe informacje: Posiada dwa tatuaże. Pierwszy, przedstawiający węża, umieszczony jest na jego kości biodrowej. Drugi, nieco mniejszy i w kształcie jeleniego poroża wytatuowany jest po wewnętrznej stronie nadgarstka. Drugi tatuaż musi zakrywać do pracy i zazwyczaj robi to zegarkiem lub podkładem swojej żony. 

- głos: Jego głos jest bardzo niski, a przy tym głęboki i donośny. Może i chłodny, ale mistrzowsko przez niego modulowany staje się świetnym narzędziem przekazu.

Historia: Urodził się poza Avenley River, jego dzieciństwo było całkiem zwyczajne, pomijając ciągłe rewolucje w jego rodzinie. W szkole był stosunkowo dobrym uczniem, wciąż osiągającym najwyższe wyniki w nauce, aczkolwiek notorycznie pakował się w jakieś tarapaty. W pierwszej klasie gimnazjum nauczyciele doszli do wniosku, że jest zbyt dobry w nauce i w połowie semestru przerzucili go klasę wyżej. Skończył liceum w wieku osiemnastu lat i przeprowadził się do Avenley River. Od razu udał się na studia prawnicze, na których poznał Melissę . Wzięli ślub cywilny na drugim roku. Studia ukończył z wyróżnieniem i podjął dalszą ścieżkę rozwoju jako prokurator. Mając dwadzieścia sześć lat wpadł na pomysł rozkręcenia karuzeli Vatowskiej. Mniej więcej w tym samym czasie chciał rozwieść się ze swoją żoną, jednak jej załamanie nerwowe i choroba psychiczna zmieniły jego plany.

I tyle, jego życie nigdy nie było zbyt ciekawe. 

Rodzina: 

- Robert Zimnicki - ojciec. Sześćdziesięcioletni właściciel domu maklerskiego, hobbystycznie zajmujący się własną winnicą. Jest eleganckim i nieco szorstkim człowiekiem, zawsze zachowującym się nieco zbyt oficjalnie. Mimo wieku jest niesamowicie aktywnym człowiekiem, znany jest ze swoich częstych bankietów i spotkań towarzyskich, organizowanych nieco zbyt często. Miał trzy żony, pierwszą z nich była matka Carneya i Evana- Rachel. Następną była Monica, z którą miał również dwójkę dzieci. Ostatnią i obecną jest Sarah, która urodziła mu jedno dziecko. Rachel oraz Monica dalej istnieją w jego życiu, po rozwodach pozostali bliskimi przyjaciółmi. 

- Rachel Bennett - matka. Pięćdziesięcioczteroletnia architekt, która zaprojektowała obecny dom swojego byłego męża. Ciepła i dobroduszna, chociaż tak samo jak Robert, nieco zbyt oficjalna. Po ślubie z pierwszym mężem nie zmieniła swojego pierwotnego nazwiska, co tłumaczy, czemu jej synowie mają je podwójne. Po rozwodzie z Robertem wyszła za działacza społecznego Franka Benneta. Urodziła Frankowi dwójkę dzieci- Chase'a i Giselle.

- Evan Uvarov-Zimnicki - brat z "czystej krwi". Młodszy o dwa lata, przyszły chirurg. Bardzo sympatyczny i ciepły człowiek, oddany swoim pasjom. Mimo tego, że jest z tej samej krwi, nigdy nie dogadywał się najlepiej z Carneyem. Zawsze miał za złe rodzicom, że rozwiedli się kiedy był tak młody.

- Scott Zimnicki - przyszywany brat. Syn drugiej żony Roberta, dwudziestotrzyletni mężczyzna o obiecującej karierze pilota. Z reguły poważny i nieco sztywny, chociaż nikt nie zaprzeczy, że posiada całkiem niezłe poczucie humoru. Nie jest aż tak energiczny jak swoja siostra, jednak razem potrafią rozkręcić nawet najgorsze towarzystwo.

- Tara Morgan - przyszywana siostra. Bliźniaczka Scotta, oddająca się karierze inżyniera naftowego. Dusza towarzystwa, wiecznie rozbawiona i wesoła. Ze swoim arsenałem sucharów i energii pierwsza rozkręca każdą zabawę, inicjuję każdą rozmowę. W wieku dwudziestu dwóch lat wyszła za Jacoba Morgana, którego poznała na studiach.

- Chase Bennett - przyszywany brat. Syn Rachel z drugiego małżeństwa. Dwudziestodwuletni skurczybyk, nikt nie wie czym tak naprawdę się zajmuje. Początkowo mówiono, że posiada agencję modelingową, jednak nikt nie bardzo w to wierzy. Zapatrzony w siebie, rozpieszczony playboy. Żadne z rodzeństwa nie jest z nim specjalnie mocno związane. 

- Giselle Bennet - przyszywana siostra. Córka Rachel z drugiego małżeństwa. Dwudziestoletnia studentka historii sztuki, pisarka książek fantastycznych. Bardzo otwarta i przyjazna. To ona jest spoiwem całego pokręconego rodzeństwa, na siłę zmuszając wszystkich do imprez rodzinnych. Ma najlepszy kontakt z ojcem. 

- Max Robertson - przyszywany brat. Osiemnastoletni syn Monici z drugiego małżeństwa. Co prawda, nie jest z nikim spokrewniony, jednak całe rodzeństwo traktuje go tak samo, jakby był z ich krwi. Jeszcze szuka swojego powołania, siedząc na profilu humanistycznym w liceum. Jest typowym buntownikiem, ma gdzieś system i zasady. I przez ten jego zadziorny charakterek przyjęli cała rodzinka przyjęła go z otwartymi ramionami.

- Lisa Zimnicka - kolejna przyszywana siostra. Najmłodsza z całego rodzeństwa, szesnastoletnia córka obecnej żony Roberta. Jest niesamowicie kochaną i uroczą istotką, która mimo swojego nastoletniego wieku, dalej zachowała w sobie całkiem sporą część dziecięcej naiwności. Nadzwyczaj ciekawska, kochająca wtrącać się w nie swoje sprawy. Mimo to i tak wszyscy ją uwielbiają. 

Partner: Melissa Zimnicka

Potomstwo: Brak, chociaż żona coraz mocniej na niego naciska w tej kwestii.

Ciekawostki:

- Jego ulubionym napojem alkoholowym jest whisky. Nie przepada za winem. Jego ulubionym napojem tak w ogóle jest sok ananasowy.

- W ogóle nie pije kawy i energetyków, gdyż i tak nie dodaje mu to energii. Po papierosy za to sięga bardzo rzadko- albo wypali jednego na miesiąc czy dwa, albo całe opakowanie w godzinę. 

- Lubi ćwiczyć. Nie nazwałby siebie kulturystą, po prostu lubi być w formie.

- Ma niesamowicie dobrą pamięć fotograficzną. 

- Bardzo często zdradza swoją żonę. 

- Oprócz apartamentu w którym mieszka z żoną, wynajmuje również inne mieszkanie, do którego zabiera swoje partnerki na jedną noc. Mieszkanie to umieszczone jest w dzielnicy Laville. Ma tam również swoje dawne studio, w którym niegdyś malował. 

- Nie jest na nic uczulony. 

- Oprócz prawa jazdy, ma również patent kapitana jachtowego oraz licencję pilota samolotowego (LAPL(A)).

- Jest w stanie ususzyć dosłownie każdą roślinę. Zupełnie nie ma do nich ręki.

Inne zdjęcia: Brak. 

Zwierzęta: Kocynder, jak sama nazwa wskazuje, jest niesamowicie energicznym sierściuchem rasy Nebelung. Jest jeszcze młody, ma z pół roku. Do jego ulubionych rozrywek należy jedzenie, spanie, zabawa i irytowanie Carneya. Jest bardzo mocno przywiązany do swojego właściciela, mimo iż zakupiony został dla jego żony. Jest raczej łagodny, łasi się do wszystkich, którzy przekroczą próg mieszkania. Kocynder znany jest dla postronnych jako NDW (Naczelny Domowy Wpier****cz), co z grubsza oznacza, że ta mała kula żre na umór, wciąż domagając się jedzenia. I to nie byle jakiego, Kocynder jest okropnie wybredny i jeśli nie dasz mu jego ulubionej karmy, zmieszanej z jego ulubioną ilością ulubionej mięsnej saszetki, zwróci swój wczorajszy obiad na kanapę, tym samym wyrażając swoją pogardę żywioną względem karmiącego. Wszyscy zgodzicie się więc, że Kocynder aka NDW jest niesamowicie uroczym kotkiem.

Pojazd: 

- Audi R8

- Ford Mustang GT 5.00

- Cirrus Vision SF50

- Mercedes CLS

Kontakt: madebilitate@gmail.com [gmail]|| Coregatio#5165 [discord]

Odejście

Żegnamy Carney'a Uvarova-Zimnickiego.

Od Carneya CD. Michaela

Spojrzałem na ojca wściekle, gdy Mish opuściła pokój. Na jego twarzy malowała się ogromna satysfakcja, a także, w dalszym ciągu, pogarda. Robert odchrząknął i jak gdyby nigdy nic się nie stało, przystąpił do nakładania sobie kolejnych potraw, pojawiających się na stole. Wszyscy podążyli w jego ślady, co było normą. Nikt nie odważyłby mu się sprzeciwić.
- Pieprzony egoista- powiedziałem po chwili, unosząc głos, by wszyscy przy stole usłyszeli moje słowa.
Matka natychmiast uniosła głowę i spojrzała na mnie, niepewnie kręcąc głową. Oderwałem od niej wzrok, skupiając się całkowicie na ojcu.
- Mógłbyś powtórzyć?- położył sztućce z boku talerza, wywołując przy tym najcichszy, a zarazem najbardziej bolesny brzęk metalu, jaki mógł powstać.
- Powiedziałem, że jesteś egoistą. Nikt się nie liczy, prócz twojego jebanego "ja". Liczy się tylko twoje nazwisko, twoje pieniądze, twoja reputacja. Nawet nigdy nie zauważyłeś, że na wszystko, co mam, zapracowałem sam. Ta dziewczyna jest dla mnie ważna, a ty potraktowałeś ją jakby była niczym- wyrzuciłem, przyciągając spojrzenia całej rodziny.

Od Carneya CD. Michaeli

- Jak mówiłem, sam nie wiem, co się stało z twoim bratem- zacząłem, podając dziewczynie kubek z gorącą herbatą.
Jej pies kręcił się niespokojnie, czując zapach kota, który schował się pod łóżkiem w sypialni, gdy tylko wkroczyliśmy do mieszkania. Całe szczęście, Mel wyjechała do jakiegoś spa na dwa dni razem ze swoją opiekunką.
- Okazuje się, że nie pracował tylko dla mnie- wyciągnąłem butelkę whisky z barku i nalałem alkohol do szklanki.
Nie chciałem jej okłamywać, ale nienawidziła mnie już wystarczająco mocno. Lepiej, żeby myślała, że nie mam z tym nic wspólnego. Przyjąłem zbolały wyraz twarzy, pociągając łyk i opadając na fotel.
- Zgaduję, że ci inni ludzie przyczynili się do jego zniknięcia- wyjaśniłem, obserwując reakcję blondynki.
- To znaczy że on...-głos Michaeli załamał się.
- Bardzo możliwe- starałem się, aby mój głos brzmiał jak najdelikatniej.- Ale nie można zakładać najgorszego.

Od Carneya CD. Mallory

- Kim pani jest, jeśli mógłbym wiedzieć?- zapytałem, mierząc kobietę spojrzeniem.
- Mallory. Mallory Moore- odparła ciemnowłosa, usadzając się na krześle, stojącym tuż przed moim biurkiem.
- Carney Zimnicki- opadłem na swój wygodny fotel, dalej wpatrując się w brunetkę.- Czy my przypadkiem się już nie poznaliśmy?
- Raczej wątpię- na ustach kobiety pojawił się delikatny uśmieszek, a w jej oczach zabłysnęło coś, co od razu rozwiało moje wątpliwości i upewniło mnie w przekonaniu, że jednak się znamy.
Skinąłem głową, otwierając po kolei szuflady w biurku. Po chwili natrafiłem na odpowiednie dokumenty i położyłem folder na biurku.
- Tyler Prescott...- mruknąłem pod nosem, przeglądając kolejne kartki.- Wybaczy pani, jednak nie mogę udzielić tak poufnych informacji osobie trzeciej bez odpowiednich dokumentów.
- Czyli przyszłam tu na nic?- zapytała, a w jej głosie wyczułem nutę irytacji.
- Obawiam się, że tak. Aczkolwiek, może mnie pani zaprowadzić do pana Prescotta- rzuciłem, zamykając plik.
- Mówiłam już, że nie jest w zbyt dobrym stanie- odparła, przyglądając się swoim paznokciom tak, jakby były najważniejszą rzeczą na świecie.
- O to proszę się nie martwić- uśmiechnąłem się szeroko, pakując akta do swojej teczki.
Wstałem od biurka, podchodząc do wieszaka stojącego w rogu pokoju i zabierając swoją marynarkę.
- Pojadę za panią- uśmiechnąłem się, otwierając kobiecie drzwi.
Przechodząc koło mnie, specjalnie otarła się o mnie, uśmiechając się uwodzicielsko. Wywróciłem oczami, zamykając za nami drzwi gabinetu.

Od Carneya CD. Michaeli (+16?)

- Wyjdziemy stąd wszyscy razem do auta, które stoi na dole. Ja pójdę z panną pod rękę, cały czas mierząc jej w wątrobę, a więc ty pójdziesz grzecznie przed nami i nie zrobisz nic głupiego, tak?
Z obojętnym wyrazem twarzy skinąłem głową, delikatnie odsuwając się od blondynki, którą mężczyzna przyciągnął do siebie. Spojrzałem na nią i uśmiechnąłem się, chcąc ją zapewnić że wszystko będzie w porządku.
Obróciłem się w stronę drzwi, po czym opuściłem mieszkanie. Wszyscy napastnicy podążyli za mną, ciągnąc ze sobą Mish. Szybko zszedłem po schodach, a zaraz za progiem schyliłem się, udając że muszę zawiązać sznurowadła. Był to znak dla jednego z moich dawnych znajomych, że na razie w żaden sposób nie może mi pomóc.
Skierowaliśmy się wprost do stojącego na chodniku Audi. Jeden z karków zajął miejsce kierowcy, a Michaela została posadzona na miejscu pasażera. Prawdopodobny szef tej szajki zajął miejsce za nią, cały czas mierząc do niej z broni. Wcisnęli mnie między niego, a drugiego goryla, trzymając lufę pistoletu na mojej skroni.

Od Carneya CD. Michaeli [+18]

- Co miałabym zrobić?- spytała dziewczyna, podnosząc wzrok i patrząc na mnie z wściekłością.

- Za dwie godziny odbędzie się pewne spotkanie, na którym będą wszyscy, z którymi pracuję. Nie wiem niestety o wszystkim- zacząłem, przysuwając się do niej na krok.- Pojawiłabyś się tam ze mną, w roli osoby towarzyszącej. Dowiedziałabyś się jak najwięcej od każdego, kto się do ciebie zbliży. Czyli prawdopodobnie od wszystkich, trudno ci się oprzeć. 

Blondynka prychnęła, mrucząc coś pod nosem. 

- Po tym od razu zakończę ten cały cyrk. Zostaniesz uniewinniona, twój brat też. Ale Dominic dalej będzie dla mnie pracował- zapewniłem, podając jej dłoń. 

Michaela zawahała się, jednak uścisnęła ją. Korzystając z okazji wyrwałem broń z jej ręki i odsunąłem się. 

- Spróbuj tylko coś wykręcić, a przysięgam że wymyślę coś takiego, że się nigdy nie pozbierasz.

Wiedziałem, że groźby nie są dobre, jednak chciałem mieć pewność, że nie spróbuje mnie pogrążyć przy wszystkich. Chociaż z drugiej strony, czułem się cholernie źle, robiąc jej to wszystko. Nie chciałem jej skrzywdzić w żaden sposób, wpakowała się w to przypadkiem. W duchu przeklinałem siebie za sprawienie jej tyle bólu i zmartwień. Ale wiedziałem też, że taki po prostu jestem. Krzywdzenie wszystkich wokół było niemal moim znakiem rozpoznawczym. Odetchnąłem ciężko.
- Zachowuję się jak dupek. Przepraszam. To nie twoja wina- oplątałem palce smyczą, przyciągając psa nieco bliżej siebie.- Wszystko co ci zrobiłem, było naprawdę okropne. Nie zasłużyłaś na to. Przepraszam.
Dziewczyna dalej patrzyła na mnie z wściekłością.
- Pomożesz mi w ostatniej rzeczy, później mogę zniknąć z twojego życia- dodałem.

Od Carneya CD. Michaeli (+18)

- Tak, tak! - usłyszałem wilgotny szept ust tuż przy swoim uchu.
Calista nieskazitelnymi zębami złapała płatek mojego ucha. Poczułem nacisk jej
siekaczy i ozdobiony kolczykiem nos na policzku. Poczułem, że jestem głęboko w niej.
Wydawała z siebie miarowe pomruki. Może ja też, nie zwracałem na to większej uwagi.
- Jesteś tak cholernie przystojny… - szepnęła.
Wolałbym, żeby nie mówiła. Tak naprawdę nie wiedziałem, co z tym zdaniem począć. Może
miała nadzieję, że to potrwa dłużej niż dzień. Wiedziałem też jednak, że w takich chwilach
ludzie mówią przeróżne rzeczy z przeróżnych powodów, więc nie wpadałem w popłoch.

Od Carneya CD. Michaeli (hard +18)

Dwa lata wcześniej

- Zebrałem was tu, by coś zaproponować- odezwałem się, uśmiechając się krzywo.- Coś bardzo dochodowego i bardzo nielegalnego.
Luka rozejrzał się po sali z udawaną trwogą.
- Masz tu podsłuch?
Nadal uśmiechałem się szeroko, przyglądając się zebranym.
- Jesteśmy w gronie profesjonalistów. Obejmijmy to wszystko tajemnicą zawodową- zacząłem.- Ile jeszcze będziemy zasuwać na naszych patronów za trzy tysiące netto?
Spojrzałem wymownie na Violet, moją najlepszą przyjaciółkę. Pociągnęła łyk wina i uśmiechnęła się ironicznie.
- Z tego co wiem, dostajesz więcej niż te trzy koła.
- Prawda, dostaję więcej, ale dalej za mało. Zakręćmy karuzelę.
Rozparłem się na krześle, czekając na reakcję. Luka napił się whisky, kręcąc głową.
- Czasy nie sprzyjają. Dwadzieścia pięć lat za przekręty. Za duże ryzyko.

Od Carneya CD. Michaeli

- Panie prokuratorze!- usłyszałem.

Sądowym korytarzem biegł za mną Andrew Jones, strażnik więzienny, który bardzo chciał zdobyć moje względy. Liczył na awans, kompletnie ignorując fakt, że nie miałem na to najmniejszego wpływu.

- Co tam, Drew?- zapytałem, kryjąc irytację.

- Panie prokuratorze, jest taka sprawa, kazał pan meldować o wszystkim, co dotyczy "Karuzeli", więc...

- Co się stało?- błyskawicznie wykazałem zainteresowanie.

- Może to nic takiego...- Strażnik przestępował z nogi na nogę.- U "Tuli" była obrończyni.

Miałem niesamowitego pecha, że przypadkiem trafiłem na sprawę, która dotyczyła bezpośrednio mnie. Goniłem własny ogon, a wszyscy, którzy nie mieli pojęcia o obecnym obrocie spraw, kibicowali mi z głębi serc, abym w końcu to rozwiązał. "Tula" niemal dobrowolnie zgłosił się na tymczasową odsiadkę. Było to konieczne, żeby prokuratura nie połapała się, że celowo opóźniam sprawę.

- I? To chyba normalne, że była.

- No właśnie nienormalne, bo on jej coś mówił, że wygląda pięknie jak kiedyś, a ona się zaczerwieniła i kazała mu się zamknąć.

Momentalnie zalała mnie krew. Załatwił sobie swoją kochankę. A ja od samego początku podsuwałem mu ustawionych adwokatów, którzy nie rozgrzebywali tej sprawy, nie proponowali mu żadnych układów, a na sali zachowywali się na tyle wiarygodnie, by nie wzbudzać żadnych podejrzeń.

Od Carney'a CD. Michaela (+12?)

Zaciągnąłem się głęboko papierosem i włączyłem telefon, sprawdzając zegarek. Po chwili namysłu stwierdziłem, że dam sobie jeszcze godzinę. Jeśli po tym czasie nie opuszczę klubu z napaloną małolatą, z godnością przyjmę swój okropny los i spędzę resztę wieczoru, jeżdżąc czołgiem OBJECT 705A w World of Tanks. Pracować zakazała mi jedna z moich koleżanek, twierdząc że poświęcam temu za dużo czasu. Niestety, na razie nic nie zapowiadało zbytnich fajerwerków. W klubie jak zawsze roiło się od wytapetowanych gówniar czekających na darmowego drinka oraz zaobrączkowanych trzydziestek szukających przygody. W drugich nie gustowałem, zaś co do pierwszych, żadna nie wydawała się na tyle ładna, by chciało mi się spędzić obowiązkową godzinkę na gadce szmatce o niczym uwieńczoną zaprowadzeniem delikwentki do swojego mieszkania.
Zgasiłem papierosa i wróciłem do klubu. Usiadłem przy barze i zamówiłem Jacka Danielsa u swojego znajomego Tylera, który spełniał marzenia o odpoczynku od prawniczej korporacji, realizując się jako barman. Wyglądał na szczęśliwego jak nigdy dotąd.
- Co jest, Zimny?- Tyler prawie krzyczał mi do ucha, usiłując przebić się przez dudniący wokół bas.- Pustynia, nie?
- Biednie tu masz.
- Właśnie widzę. Wszystko, co ładne, już zajęte. Chociaż jedna niezła jeszcze została, ta w czerwonej kiecce. Choć pewnie dla ciebie za stara, wygląda jakby mogła tu być legalnie.
Rozejrzałem się po parkiecie. W prawym rogu sali tańczyła dziewczyna. W ciemności dostrzegłem jedynie blond czuprynę i krótką czerwoną sukienkę. Spostrzegłem także chłopaka kręcącego się przy niej. Uśmiechnąłem się pod nosem, ale zrobiło mi się żal biedaka. Zabierał się do tego jak pies do jeża, mogłem dokładnie powiedzieć, co robił nie tak: maślane spojrzenie, wszędobylskie ręce i wyraz uwielbienia na twarzy.
Nic z tego nie będzie, chłopaczku.
Jakby czytając w moich myślach, dziewczyna odwróciła się i zaczęła iść w stronę baru. Podeszła bardzo blisko i ignorując mnie zupełnie, przechyliła się nad moim ramieniem i sięgnęła po stojącego na ladzie drinka.
- Pilnowałem- odezwał się do niej Tyler, puszczając oko i uśmiechając się.
- Dzięki- powiedziała zadyszanym głosem.- Szkoda, że nie upilnowałeś też miejsca.
Tyler parsknął śmiechem i dopiero zorientowałem się, że to ja zająłem jej stołek. Wstałem i podsunąłem krzesło w jej stronę.
Uśmiechnęła się w taki sposób, że poczułem się jak kompletne zero. Mój przyjaciel i skończony idiota teraz już ryknął śmiechem.
- Następny na koszt firmy- jeszcze raz wyszczerzył się do blondynki.
Usadowiłem się na zwolnionym przed chwilą miejscu, sąsiadującym z dziewczyną. Przyjrzałem się jej dobrze, kiedy sięgnęła po drinka przygotowanego przez nadal śmiejącego się jak debil Tylera. Była wysoka, miała długie nogi i całkiem niezły biust, ale małolatą nie była.
Bóg mnie całkowicie opuścił, bądź też zidiociałem do reszty, gdyż po chwili usłyszałem, jak moje usta wypowiadają najgorsze z możliwych pytanie.
- Jak masz na imię?- zagadałem i w tym samym momencie zwymyślałem się od kretynów.
- Michaela- odparła z uśmiechem.
- Carney- wyszczerzyłem zęby.
- No to zdrówko, Carney- skinęła w moją stronę szklanką.
Po lekko niepewnych ruchach stwierdziłem, że nie był to jej drugi, ani też trzeci drink. Wyprostowałem się, czując jak krew szybciej krąży mi w żyłach. Zignorowałem już całkowicie fakt, że jest starsza niż laski, które zazwyczaj są w kręgu mojego zainteresowań.

"Łatwo poszło" było w tym przypadku eufemizmem. Michaela wypiła drinka, porozmawialiśmy chwilę o atmosferze w klubie i innych pierdołach, których nawet gdybym chciał, nie umiałbym przytoczyć. Następnie pochyliła się i z lekkością zaproponowała opuszczenie klubu. Oszczędziła mi przynajmniej godzinę gadki o niczym. Obejmując ją w pasie, posłałem tryumfujące spojrzenie do posmutniałego nagle Tylera i wyprowadziłem ją z lokalu. Moje kroki automatycznie skierowały się do oddalonego o sto metrów mieszkania. Szliśmy szybko, nie udając nawet, że mamy ochotę o czymś rozmawiać. Mocno ściskałem jej nadgarstek. Czułem, że nie jestem tylko podniecony. Budziła we mnie złość. Za to, że mimo iż wydawała się inna, ostatecznie okazała się kolejną głupią panną.
Wepchnąłem ją do bramy i przycisnąłem do zimnej ściany. Uniosłem jej ręce nad głowę i wepchnąłem jej język w gardło. Oddała pocałunek z pełnym zaangażowaniem i mimo, iż byłem podirytowany, spodobało mi się. Przycisnąłem ją mocniej do ściany, a dziewczyna uniosła nogę i zarzuciła na moje biodro. Zakląłem cicho i niezbyt delikatnie szarpnąłem ją w str onę drzwi starej kamienicy.

Michaela?

Carney Uvarov-Zimnicki

Źródło: Nie mogłem nigdzie znaleźć, czyj jest ten wizerunek. Zaś samo zdjęcie znalazłem na Pintereście. 

Motto: "Człowiek jest jak świnia, do wszystkiego jest w stanie się przyzwyczaić"

Imię: Carney. W pracy mówią na niego "Zimny".

Nazwisko: Uvarov-Zimnicki

Wiek: 28 lat

Data urodzenia: 22 sierpnia

Płeć: Mężczyzna

Miejsce zamieszkania: Razem z żoną mieszka w apartamencie, mieszczącym się na trzydziestym czwartym piętrze jednego z wieżowców, mieszczących się w dzielnicy Nashleen. Mieszkanie jest całkiem spore, a przy tym umeblowane w taki sposób, by wszędzie odnosiło się wrażenie wygody i dużej przestrzeni. Urządzone jest w nowoczesnym stylu, jasnoszare ściany kontrastują z czarnymi meblami w większości pokojów. Całe lokum ma dwa poziomy oraz składa się z dużej łazienki, korytarza z szerokimi białymi schodami na wyższe piętro, przestronnego salonu połączonego z kuchnią szklanymi drzwiami, sypialni, garderoby oraz dwóch gabinetów. Większość została zdominowana przez gust żony Zimnego, co wyjaśnia czemu na każdej ścianie wiszą co najmniej trzy tandetne obrazki, a w każdym kącie stoją metrowe rośliny. Jedyny wyróżniający się pokój jest gabinetem Cara. Zwyczajne ściany zostały zastąpione tam cegłą, a jedyną ozdobą jest (oczywiście sztuczny) kaktus postawiony na biurku. 

Orientacja: Heteroseksualny

Praca: Tutaj sprawy zaczynają się komplikować. Oficjalnie Zimnicki jest prokuratorem, choć na lewo napędza tak zwaną "Karuzelę Vatowską", co daje dosyć ciekawą mieszankę. 

Charakter: Zawsze był nieco zagadkowy, jego charakter jest nadzwyczaj złożony i trudny do rozgryzienia. Prawdopodobnie nie jest całkowicie zrównoważony psychicznie, a przynajmniej tak się wydawało wszystkim w jego otoczeniu. Z pozoru sympatyczny i miły mężczyzna, z wysoką kulturą osobistą i dobrym poczuciem humoru. Na pierwszy rzut oka budzi zaufanie, roztaczając wokół siebie aurę ciepła i zrozumienia, sprawia wrażenie osoby, która nie skrzywdziłaby nawet muchy. Bardziej naiwni otwierają się przed nim w niesamowicie szybkim tempie, strzelając sobie przy tym w stopę. 

Pozory jednak mylą, a w tym przypadku bardzo.  Jeśli poznasz go lepiej, cała ta otoczka dobrego przyjaciela zniknie w kilka chwil. Czasami wystarczy spojrzeć jedynie w jego oczy, aby rozwiały się wszelkie złudzenia dotyczące jego osoby. 

W rzeczywistości jest surowy oraz dumny, posiada nieco sardoniczne poczucie humoru, które niekoniecznie jest zrozumiałe dla innych jednostek. Jest raczej samotnikiem, nie przepada za tłumami. Często przebywa na uboczu, stroniąc od ludzi i w samotności myśląc nad swoimi sprawami. Mimo to, od czasu do czasu lubi się porządnie rozerwać, co jest jedynym sposobem na jakikolwiek odpoczynek. Sam jest cichy i tajemniczy, unika mówienia o sobie i nie przepada za byciem w centrum uwagi. Nie obchodzi go zbytnio życie innych ludzi, podobnie puste pogawędki o niczym. Czasami potrafi jednak udawać, że jest tym niesamowicie zainteresowany, jednak wtedy zawsze ma jakiś ukryty cel. Mimo wszystko, nie jest aż tak sztywny by powstrzymać się od idiotycznych uwag czy żartów. Co więcej, zdzieranie gardła na teksty najbardziej znienawidzonych przez społeczeństwo piosenek jest jego ulubioną rozrywką. 

Jednak jeśli ogół miałby określić go w trzech słowach: twardy, skryty, skuteczny. I te cechy czynią z niego dobrego prokuratora... oraz dobrą głowę zorganizowanej grupy przestępczej. Za nic nie potrafi przegrywać, co szczerze mówiąc nie zdarza się mu zbyt często. Jest metodyczny i sprytny, zawsze otrzymuje to co chce. Jeśli coś sobie postanowi, osiągnie to za wszelką cenę i nie będzie zważał na to, jakie środki musi podjąć. 

Jest on cierpliwy, cholernie inteligentny i przenikliwy. Czyta z ludzi jak z otwartej księgi, nic nie umyka jego uwadze. Jest świetnym obserwatorem i słuchaczem, co z zestawieniem z jego pamięcią i pozorną postawą budzącą zaufanie jest dosyć nieprzyjemną mieszanką dla wszystkich, którzy przypadkiem powiedzą mu kilka słów za dużo. Bowiem Carney jest wspaniałym manipulatorem. Potrafi omamić człowieka w ten sposób, że ten nawet nie zdąży dostrzec, że właśnie wykorzystał go do swoich celów. Będzie mu jeszcze za to wdzięczny, płacząc i skacząc z radości. Jest wyrachowany, każdą myśl doprowadza do końca. Umiejętność chłodnej kalkulacji, nieprzewidywalność i skrytość skutecznie czynią z niego obraz człowieka zimnego, nieczułego i niedostępnego. I jest w tym nieco racji. Nie dopuszcza do siebie byle kogo, nie ukazuje swoich prawdziwych uczuć nawet przy najbliższych. 

Ma otwarty umysł, wciąż pragnie uczyć się nowych rzeczy i doskonalić się w dyscyplinach, które już opanował. 

Mimo, że wiele rzeczy spływa po nim jak po kaczce, nie da sobie w kaszkę dmuchać. Wszystkie obelgi czy inne przejawy braku szacunku zdecydowanie nie są wskazane. Jeśli się go zirytuje, zmieni się w człowieka tak szorstkiego i nieprzyjemnego, że lepiej omijać go szerokim łukiem. Nigdy nie wiadomo, co wtedy wpadnie mu do głowy. A kiedy jest wściekły, praktycznie nic nie jest w stanie sprowadzić go na ziemię. Jest niezwykle pamiętliwy, a przy tym mściwy, więc nic nie ujdzie ci przy nim na sucho. Rzadko kiedy wybacza. 

W towarzystwie udaje nadzwyczaj próżnego i zapatrzonego w siebie. Pozory jakie tworzy sprawiły, że znajomi z pracy odnaleźli w nim archetyp prawdziwego sukinkota, co swoją drogą wcale mu nie przeszkadza. Jest niezwykle obowiązkowy i przykładny, można go postrzegać jako podręcznikowy wzór pracoholika. Całkowicie oddaje się swojej pracy, harując jak wół niemal każdego dnia, nie widzi poza tym świata. Ale nie ma nic poza tym. Głęboko w sobie kryje cierpiącą duszę, zniszczoną przez jego życie miłosne oraz presję związaną z jego podwójną pracą. Dlatego tak często rzuca się w wir pracy, starając się zapomnieć o swoich wszystkich problemach i skupić się na innych rzeczach. 

I tak można pokrótce opisać Carneya, jednak nie jest jedynie naszpikowany złymi cechami. W istocie, bywa chłodny i trudny w obejściu, jednak jeżeli już komuś zaufa i nieco się przed nim otworzy, jest w stanie przerodzić się w delikatnego i troskliwego towarzysza, który mógłby skoczyć za przyjaciela w ogień. 

Hobby: Jako dzieciak miał zdecydowanie więcej zainteresowań. 

Jego największym hobby w latach dziecięcych było rysowanie. Zaczęło się od prostych bazgrołów z zeszytach, a skończyło się na tym, że w czasach studenckich potrafił przesiadywać w swoim pokoju całymi dniami i malować. Teraz rysuje sporadycznie, gdyż prawie w ogóle nie ma na to czasu.

Oprócz tego interesował się również żeglugą, wszelakimi sportami i poezją. W swoim domu dalej ma zeszyty ze swoimi "dziełami". Uwielbiał również czytać, potrafił ślęczeć w bibliotece godzinami, brnąc przez kolejne księgi. 

Obecnie jego największą pasją jest praca, której poświęca się całkowicie. Okazjonalnie znajdzie przerwę na przeczytanie krótkiej książki. 

Aparycja|

- wzrost: 197 centymetrów

- waga: 89 kilogramów

- opis wyglądu: Zawsze wyróżnia się z tłumu, choć dobiera do swego otoczenia osoby pod pewnymi aspektami mu podobne. Jego wzrost zwykle wykracza poza normę, dodatkowo ze względu na aparycję wydaje się wyższy. Jego sylwetka jest typowo męska, umięśnienie ma mocno widoczne. Na lewym nadgarstku widnieje niewielka, poprzeczna blizna niewiadomego pochodzenia. Jego karnacja jest śniada, trudno mu nabrać zdrowszego koloru, a jeśli już się to uda, to zaledwie o ton czy dwa. Twarz pociągła, o ostrych rysach, jest łatwa do zapamiętania, a wcale nie szpeci oblicza tego człowieka. Jedynie nadaje mu charakter osoby uważającej się za lepszą od innych – niejednokrotnie było to przyczyną konfliktu. Z powodu braku czasu i czystego lenistwa nie zawsze ma ochotę się ogolić, dlatego na jego twarzy przeważnie gości jednodniowy zarost. Ma mocno zarysowane kości policzkowe i nieco zapadnięte oczodoły. Spod długich rzęs spoglądają lodowate, szafirowe oczy. Nos jest smukły i nieznacznie zadarty do góry. Usta w kolorze popielatego różu nie są zanadto pełne, ale i nie cienkie, w sam raz. Na dolnej wardze ma malutką bliznę, która jest widoczna jako drobny ubytek kolorytu – zamiast barwy ust kolor skóry. Jego twarz zawsze jest obojętna i znudzona, co zdecydowanie nie ociepla jego wizerunku. W uśmiechu może ukazać swoje śnieżnobiałe zęby, które nadawałyby się do jakiejś reklamy pasty do zębów. Gęste włosy to istna mieszanina różnych odcieni brązu i czerni. Jego codzienny strój składa się przeważnie z nudnego, prostego garnituru szytego na miarę. Okazjonalnie zamienia to na czarną koszulę i ciemne dżinsy. 

- pozostałe informacje: Posiada dwa tatuaże. Pierwszy, przedstawiający węża, umieszczony jest na jego kości biodrowej. Drugi, nieco mniejszy i w kształcie jeleniego poroża wytatuowany jest po wewnętrznej stronie nadgarstka. Drugi tatuaż musi zakrywać do pracy i zazwyczaj robi to zegarkiem lub podkładem swojej żony. 

- głos: Jego głos jest bardzo niski, a przy tym głęboki i donośny. Może i chłodny, ale mistrzowsko przez niego modulowany staje się świetnym narzędziem przekazu.

Historia: Urodził się poza Avenley River, jego dzieciństwo było całkiem zwyczajne, pomijając ciągłe rewolucje w jego rodzinie. W szkole był stosunkowo dobrym uczniem, wciąż osiągającym najwyższe wyniki w nauce, aczkolwiek notorycznie pakował się w jakieś tarapaty. W pierwszej klasie gimnazjum nauczyciele doszli do wniosku, że jest zbyt dobry w nauce i w połowie semestru przerzucili go klasę wyżej. Skończył liceum w wieku osiemnastu lat i przeprowadził się do Avenley River. Od razu udał się na studia prawnicze, na których poznał Melissę . Wzięli ślub cywilny na drugim roku. Studia ukończył z wyróżnieniem i podjął dalszą ścieżkę rozwoju jako prokurator. Mając dwadzieścia sześć lat wpadł na pomysł rozkręcenia karuzeli Vatowskiej. Mniej więcej w tym samym czasie chciał rozwieść się ze swoją żoną, jednak jej załamanie nerwowe i choroba psychiczna zmieniły jego plany.

I tyle, jego życie nigdy nie było zbyt ciekawe. 

Rodzina: 

- Robert Zimnicki - ojciec. Sześćdziesięcioletni właściciel domu maklerskiego, hobbystycznie zajmujący się własną winnicą. Jest eleganckim i nieco szorstkim człowiekiem, zawsze zachowującym się nieco zbyt oficjalnie. Mimo wieku jest niesamowicie aktywnym człowiekiem, znany jest ze swoich częstych bankietów i spotkań towarzyskich, organizowanych nieco zbyt często. Miał trzy żony, pierwszą z nich była matka Carneya i Evana- Rachel. Następną była Monica, z którą miał również dwójkę dzieci. Ostatnią i obecną jest Sarah, która urodziła mu jedno dziecko. Rachel oraz Monica dalej istnieją w jego życiu, po rozwodach pozostali bliskimi przyjaciółmi. 

- Rachel Bennett - matka. Pięćdziesięcioczteroletnia architekt, która zaprojektowała obecny dom swojego byłego męża. Ciepła i dobroduszna, chociaż tak samo jak Robert, nieco zbyt oficjalna. Po ślubie z pierwszym mężem nie zmieniła swojego pierwotnego nazwiska, co tłumaczy, czemu jej synowie mają je podwójne. Po rozwodzie z Robertem wyszła za działacza społecznego Franka Benneta. Urodziła Frankowi dwójkę dzieci- Chase'a i Giselle.

- Evan Uvarov-Zimnicki - brat z "czystej krwi". Młodszy o dwa lata, przyszły chirurg. Bardzo sympatyczny i ciepły człowiek, oddany swoim pasjom. Mimo tego, że jest z tej samej krwi, nigdy nie dogadywał się najlepiej z Carneyem. Zawsze miał za złe rodzicom, że rozwiedli się kiedy był tak młody.

- Scott Zimnicki - przyszywany brat. Syn drugiej żony Roberta, dwudziestotrzyletni mężczyzna o obiecującej karierze pilota. Z reguły poważny i nieco sztywny, chociaż nikt nie zaprzeczy, że posiada całkiem niezłe poczucie humoru. Nie jest aż tak energiczny jak swoja siostra, jednak razem potrafią rozkręcić nawet najgorsze towarzystwo.

- Tara Morgan - przyszywana siostra. Bliźniaczka Scotta, oddająca się karierze inżyniera naftowego. Dusza towarzystwa, wiecznie rozbawiona i wesoła. Ze swoim arsenałem sucharów i energii pierwsza rozkręca każdą zabawę, inicjuję każdą rozmowę. W wieku dwudziestu dwóch lat wyszła za Jacoba Morgana, którego poznała na studiach.

- Chase Bennett - przyszywany brat. Syn Rachel z drugiego małżeństwa. Dwudziestodwuletni skurczybyk, nikt nie wie czym tak naprawdę się zajmuje. Początkowo mówiono, że posiada agencję modelingową, jednak nikt nie bardzo w to wierzy. Zapatrzony w siebie, rozpieszczony playboy. Żadne z rodzeństwa nie jest z nim specjalnie mocno związane. 

- Giselle Bennet - przyszywana siostra. Córka Rachel z drugiego małżeństwa. Dwudziestoletnia studentka historii sztuki, pisarka książek fantastycznych. Bardzo otwarta i przyjazna. To ona jest spoiwem całego pokręconego rodzeństwa, na siłę zmuszając wszystkich do imprez rodzinnych. Ma najlepszy kontakt z ojcem. 

- Max Robertson - przyszywany brat. Osiemnastoletni syn Monici z drugiego małżeństwa. Co prawda, nie jest z nikim spokrewniony, jednak całe rodzeństwo traktuje go tak samo, jakby był z ich krwi. Jeszcze szuka swojego powołania, siedząc na profilu humanistycznym w liceum. Jest typowym buntownikiem, ma gdzieś system i zasady. I przez ten jego zadziorny charakterek przyjęli cała rodzinka przyjęła go z otwartymi ramionami.

- Lisa Zimnicka - kolejna przyszywana siostra. Najmłodsza z całego rodzeństwa, szesnastoletnia córka obecnej żony Roberta. Jest niesamowicie kochaną i uroczą istotką, która mimo swojego nastoletniego wieku, dalej zachowała w sobie całkiem sporą część dziecięcej naiwności. Nadzwyczaj ciekawska, kochająca wtrącać się w nie swoje sprawy. Mimo to i tak wszyscy ją uwielbiają. 

Partner: Melissa Zimnicka

Potomstwo: Brak, chociaż żona coraz mocniej na niego naciska w tej kwestii.

Ciekawostki:

- Jego ulubionym napojem alkoholowym jest whisky. Nie przepada za winem. Jego ulubionym napojem tak w ogóle jest sok ananasowy.

- W ogóle nie pije kawy i energetyków, gdyż i tak nie dodaje mu to energii. Po papierosy za to sięga bardzo rzadko- albo wypali jednego na miesiąc czy dwa, albo całe opakowanie w godzinę. 

- Lubi ćwiczyć. Nie nazwałby siebie kulturystą, po prostu lubi być w formie.

- Ma niesamowicie dobrą pamięć fotograficzną. 

- Bardzo często zdradza swoją żonę. 

- Oprócz apartamentu w którym mieszka z żoną, wynajmuje również inne mieszkanie, do którego zabiera swoje partnerki na jedną noc. Mieszkanie to umieszczone jest w dzielnicy Laville. Ma tam również swoje dawne studio, w którym niegdyś malował. 

- Nie jest na nic uczulony. 

- Oprócz prawa jazdy, ma również patent kapitana jachtowego oraz licencję pilota samolotowego (LAPL(A)).

- Jest w stanie ususzyć dosłownie każdą roślinę. Zupełnie nie ma do nich ręki.

Inne zdjęcia: Brak. 

Zwierzęta: Kocynder, jak sama nazwa wskazuje, jest niesamowicie energicznym sierściuchem rasy Nebelung. Jest jeszcze młody, ma z pół roku. Do jego ulubionych rozrywek należy jedzenie, spanie, zabawa i irytowanie Carneya. Jest bardzo mocno przywiązany do swojego właściciela, mimo iż zakupiony został dla jego żony. Jest raczej łagodny, łasi się do wszystkich, którzy przekroczą próg mieszkania. Kocynder znany jest dla postronnych jako NDW (Naczelny Domowy Wpier****cz), co z grubsza oznacza, że ta mała kula żre na umór, wciąż domagając się jedzenia. I to nie byle jakiego, Kocynder jest okropnie wybredny i jeśli nie dasz mu jego ulubionej karmy, zmieszanej z jego ulubioną ilością ulubionej mięsnej saszetki, zwróci swój wczorajszy obiad na kanapę, tym samym wyrażając swoją pogardę żywioną względem karmiącego. Wszyscy zgodzicie się więc, że Kocynder aka NDW jest niesamowicie uroczym kotkiem.

Pojazd: 

- Audi R8

- Ford Mustang GT 5.00

- Cirrus Vision SF50

- Mercedes CLS

Kontakt: madebilitate@gmail.com [gmail]|| Coregatio#5165 [discord]