Wrześniowa czystka

postacie, które napisały ostatnie opowiadanie w dniach 15.08-30.09 zostają na blogu,

postacie, które napisały ostatnie opowiadanie w dniach 14.07-14.08 dostają upomnienie,

postacie, które nie wykazały żadnej aktywności do 13.07, zostają wydalone

KOBIETY ALTHEA AMY ANGELICA BRIANNE BRIDGET BROOKE CANDICE CATNISS CHARLIE CHLOE CRYSTAL DEARDEN DIANTHE EKATERINA ELISE HARPER HYOLYN IDA ISABELLE IZZY KATFRIN KOYORI LAURENE LOUISE LUCIA LUCILLE LUCY MALLORY MICHAELA NOELIA ODETTE ODEYA PELAGONIJA RACHEL RAVEN ROSALIE SOFIA SUTTON TAYLOR VERONICA VICTORIA WANDA

MĘŻCZYŹNI AARON ADAM ANTONI ARCHIBALD BELLAMI BILLY JOE CAIN CAMERON CARNEY DANIEL DUSTIN ELIAS FELIX GARED HANGAGOG IVAN JACOB JONATHAN JULIEN KAI KEN LAWRENCE LIONELL LUCAS MICHAEL NIVAN NOAH SAMUEL SCOTT SPENCER THEO THOMAS TRACE TYLER

Od Thomasa cd. Oliego

Czasem miałem wrażenie, że nie obchodziłem Oliego w żadnych stopniu. Często uciekał myślami do swojego świata, do którego nie miałem wstępu. Mimo wszystko, chyba nie powinienem narzekać, prawda? W końcu sam wybrałem tę drogę… ale czy słusznie? Wstałem, ubrałem spodnie i poszedłem do kuchni. Zjadłem jabłko, w ciszy wypiliśmy herbatę, a kiedy Oli robił coś na śniadanie, wróciłem do pokoju. Wziąłem koszulkę i nim poszedłem do łazienki, znalazłem jego szkic, leżący na stole. Za każdym razem, gdy patrzyłem na jego obrazy, czułem podziw, teraz jednak czułem zakłopotanie i zamyślenie. Nie potrafiłem odnaleźć sensu tego szkicu, czy coś się działo z nim? Gdy rysował szkic na tatuaż, nawet najgorszy motyw prezentował się dobrze. To… nie mogłem porównać do niczego. Poszedłem do łazienki, załatwiłem potrzeby i wróciłem do kuchni na śniadanie. Oli zjadł od razu, przez co siedziałem sam przy stole i zajadałem się tostami. Patrzyłem pustym wzrokiem na kuchenkę, nawet nie zauważając, jak Oli staje w progu i mówi, że jedzie do pracy. Wstałem i poszedłem do niego.
- Do zobaczenia – pocałowałem go.
Gdy wyszedł, ja miałem jeszcze jakieś pół godziny dla siebie. Z nudów zagrałem sobie parę nut na gitarze i pojechałem do pracy na motorze. Dzień nie zapowiadał się ciekawie, zająłem się jakimiś papierkami. Miałem je posegregować, niektóre przeczytać i sprawdzić, czy się wszystko zgadzać, gdzieniegdzie podpisać, postawić stempel, albo wrzucić do kosza. Dopiero ostatnia godzina wydawała się ciekawsza od reszty, poszedłem na przesłuchanie dziewczynki, którą za promowałem. Śpiewała jeszcze lepiej, za co jej rodzice byli mi dozgonnie wdzięczni, bo gdyby się nie pojawił w tamtej szkole, ich córka nie miała by szans na karierę, a tym bardziej przełamanie wstydliwości. Dzień w pracy się skończył, miałem wracać do domu, jednak szef mnie zatrzymał. Zabrał na jakieś przesłuchanie, na którym spędziłem dobre cztery godziny, gdzie Oli pewnie już siedział w domu. Wysłałem mu SMS, że wrócę później.
W końcu udało mi się zabrać rzeczy, wsiąść na motor i pojechać do domu. Droga wydawała się spokojna, a ja nie mogąc się doczekać powrotu do chłopaka, dodałem trochę gazu. Na skrzyżowanie światło właśnie miało się zmienić, jednak mi udało się przejechać jeszcze na zielonym. Sądziłem, że wszystko gra, niestety nim zauważyłem ciężarówkę po prawej stronie, poczułem łamanie wszystkich kości, głośny huk dotarł do moich zakrwawionych uszu i…

<Oli? Dokończ>

Od Thomasa cd. Victorii

Według mnie, przerwy były za długie. Nim zaśpiewasz następną piosenkę, gardło zdąży ci wystygnąć, adrenalina spłynie i czujesz się, jakbyś ciągle zaczynał od nowa. Graliśmy na zmianę po kilka piosenek. Czułem się jak na większości koncertów, może trochę gorzej, przez te przerwy, ale nie narzekałem. Gorzej było z naszym perkusistą, który był zdenerwowany tym, że kiedy już chwyci mocny rytm, musi przestać, a jego ręce same drżą i stukają o wszystko, co mają po sobą. Na ogarnięcie się kupiliśmy zwykłe drinki, pierwsze dostaliśmy na koszt firmy. Kiedy popijałem zimny napój, siedziałem rozwalony na kanapie i słuchałem innych kapeli. Oczywiście mój muzyczny słuch wyłapywał małe potknięcia, które nie były ważne dla tłumu piszczących fanek i fanów. To zła nuta, to za szybki rytm, były to takie drobnostki, że aż ledwo zauważalne. Czasem byłem dumny ze swej umiejętności, jednak podczas śpiewania denerwowało mnie to, a podczas ćwiczeń, kolegów. Prawie zawsze mówiłem im błędy, jakie popełniają i chociaż dla widzów błędy te nie zmienią w żaden sposób muzyki, dla mnie był znaczące, bo nawet podczas śpiewania je słyszałem i na ułamek sekundy traciłem koncentracje. Teraz na szczęście wychodziło mi lepiej, poświęcałem cała uwagę na gitarze i słowach i nawet kumple byli mniej poddenerwowani. Jednak to nie zmieniało faktu, że słyszałem drżenie głosu innego muzyka, a tym bardziej tej blondynki, której pomagałem podłączyć oświetlenie. Gdy skończyli występ, opuściłem kolegów i poszedłem sprawdzić, jak się miewa piosenkarka. Właśnie wycierała czarną farbę spod oczu. Przyznam, miała ciekawy strój, ale nie w moim stylu (no może prócz soczewek, one były cudne).
- I jak po występie? - zagadnąłem, siadając na najbliższym krześle.
- Całkiem nieźle – odpowiedziała spokojnym głosem, wyrzucając czarną chusteczkę do kosza.
- Nie sądziłem, że naprawdę można się wzruszyć podczas śpiewania – nie chciałem być uszczypliwy, jednak z drugiej strony nie mogłem jej tego wypomnieć. Mówiłem spokojnym i miłym głosem, by nie pomyślała, że ją atakuje.
- Też się tego nie spodziewałam – rzuciła mi przelotne spojrzenie. Po chwili podszedł do nas jeden z jej kolegów, chyba nawet ten sam, który „przywitał mnie” podczas podłączania światła.

<Victoria? Miałam trochę mało weny>

Od Thomasa cd. Victorii

Pojechaliśmy wozem Vincenta do jednego z najlepszych pubów w mieście, gdzie mieliśmy zagrać koncert. Okazało się, że nie tylko my byliśmy zaproszeni, najbardziej ucieszyłem się z faktu, że to nie my występowaliśmy pierwsi: zawsze pierwsza grupa musi przygotować cała scenę, a kolejni wystarczy, że się podłączą. Nareszcie mogłem mieć spokojny koncert, nie pamiętam, kiedy ostatnio nie zajmowałem się nagłośnieniem i oświetleniem: w naszej kapeli tylko ja się na tym znałem. Droga minęła dość szybko, cały czas rozmawialiśmy na temat przyszłości kapeli: każdy z nas snuł marzenia o bogactwie, ogromnym luksusowym domu, własnym basenie i masą kobiet. Vincent najmniej mówił, on musiał się zająć kierowaniem.
- Jesteśmy wcześniej – oznajmił, zatrzymując się na parkingu.
- A mówiłem, że nie ma się co tak spieszyć – odezwał się Harry, który zdążył już wysiąść z samochodu. Rozciągnął się na zewnątrz i szeroko ziewnął. Gdy reszta wysiadła, Vincent otworzył bagażnik. Wyjęliśmy z niego nasze instrumenty, a potem spokojnym krokiem ruszyliśmy do oświetlonego budynku z napisem „Cztery koncerty najlepszych zespołów”. Byłem ciekaw, z jaką konkurencją się spotkamy.
- Mam ochotę na mohito – rozmarzył się Peter.
- Najpierw zagrajmy, potem możesz się obrzygać alkoholem – powiedziałem. On zawsze zaczyna od zwykłych drinków, popija od innych, prosi o coraz mocniejsze, aż w końcu traci panowanie nad sobą, wypija parę głębszych, idzie tańczyć, a na drugi dzień wymiotuje.
- Dobra, ale będziesz mi trzymał miskę – poklepał mnie po ramieniu.
- Jasne, jeszcze będzie ci buzie wycierać – zaśmiałem się, udając, że wycieram mu usta rękawem. Weszliśmy do środka, ludzie dopiero się zbierali, tak samo muzycy. Zajęliśmy wygodne miejsca na kanapie i obserwowaliśmy, jak jakaś grupa stara się podłączyć kable do głośnika. Ich nieudolność w tej czynności sprawiała, że nie mogłem patrzeć, jak kaleczą mój zawód.
- Bądź twardy, nie daj się – zaśmiał się Vincent, widząc, że miałem już zamiar wstać i samemu to wszystko ogarnąć.
- Oni zaraz zabiją te lampy – jęknąłem rozżalony. Nie wytrzymałem, wstałem i podszedłem do jakiegoś mężczyzny. Przedstawił się jako Pi, a w mojej głowie od razu przypomniał się film „Życie Pi”.
- Widzę, że macie problemy. Może wam pomóc? - niezbyt interesowała mnie jego odpowiedź, musiałem to zrobić, albo stąd wyjść. To tak, jakby kaleczyli moje dziecko. Mężczyzna spojrzał na dziewczynę, która kucała przy sprzęcie.
- Chyba pomoc się przyda – stwierdził, a ja nie czekając na jego kolejne słowa, odwróciłem się i podszedłem do blondynki. Bez słowa sprawdziłem kable, który były dobrze podłączone. Wystarczyło więc podejść do sterowników, a lampy działały tak, jak powinny.
- Dziękuje – odpowiedziała wyższa ode mnie dziewczyna. Nienawidziłem swego wzrostu, czasem miałem ochotę nałożyć buty na wysokiej podeszwie, ale myśl ta znikała tak szybko, jak się pojawiała.
- Nie ma za co – uśmiechnąłem się delikatnie. - Jak się nazywa wasz zespół? - zapytałem ciekaw.
- Lord Of The Lost – odpowiedziała. Gdzieś słyszałem, ale znam za dużo zespołów i artystów, by spamiętać, kto co gra i kim jest.
- Niezła nazwa. Chyba występujemy po was - więc nie zniżcie mi światła, dodałem w myślach.

<Victoria?>

Od Thomasa cd. Oliego

- Wiem – odpowiedziałem po chwili, gdy nasze usta się rozłączyły. Nie miałem już sił się z nim kłócić i mu czegokolwiek tłumaczyć. Wolałbym, by to wszystko zostało zapomniane. Oli jeszcze raz mnie pocałował, a potem zamówił sobie jakiś alkohol. Dokończyłem swój i poprosiłem o kolejną porcję. Barman szybko zajął się naszym zamówieniem. - Czyli już nie boisz się związków? - zapytałem z lekkim uśmiechem.
- Ja się ich nie bałem, tylko… - nie dokończył. Dwie młode dziewczyny zagłuszyły go swoimi piskami i krzykami, gdyby zrobiły to głośniej, możliwe, że przekrzyczałyby grającą muzykę.
- O matko! To Thomas Sangster! - zapiszczała jedna.
- Jesteśmy twoimi wielkimi fankami! - dodała druga.
- Proszę, możemy zrobić sobie z tobą zdjęcie? - dopiero gdy przestały jazgotać i na chwilę się zatrzymały w jednym miejscu, mogłem się im przyjrzeć. Jednak była wyższa, miała długie blond włosy, niebieskie okulary i czarną miniówkę. Druga, ta niższa, miała czarne krótkie włosy, najprawdopodobniej fioletowe soczewki i była ubrana w naszą jedyną koszulkę, promującą nasz zespół. Uśmiechnąłem się śmiało do dziewczyn.

Od Thomasa cd. Oliego

Gdy Oli wyszedł, zostałem sam z dzieciakiem, który powoli pił herbatę i dziwnie mi się przyglądał.
- Za pół godziny wychodzę, mam cię odwieźć, czy... - nie zbyt wiedziałem co mam powiedzieć. To chyba "kolega Oliego", nie mój. Co ja mam zrobić z tym dzieciakiem? I czemu nie wychodzi?
- Tak - powiedział szybko, lekko się uśmiechając. - Masz własny wóz? - zapytał, gdy usiadłem na krześle i kończyłem poranny napój.
- Motor - poprawiłem go.
- Super, jeszcze nigdy nie jeździłem na motorze - lekko się uśmiechnąłem.
W łazience ogarnąłem twarz i ubranie, spakowałem potrzebne rzeczy. Przy okazji zauważyłem, że Oli nie wziął swojego portfela, czułem, że nim dojadę do pracy, zjeżdżę pół miasta. Zrobiłem szybko śniadanie, gdyż tam mogłem przyrządzić sobie tylko herbatę lub kawę. Potem ubrany wyszedłem z Borysem na zewnątrz.
- Gdzie cię zawieźć? - chłopak spojrzał na zegarek.
- Do szkoły, chyba zdążę na pierwszą lekcje - podał mi adres i chociaż było to nie po drodze, dałem mu kask i go zawiozłem, w końcu edukacja najważniejsza, prawda? Objął mnie w pasie i przytulił się do mnie, kładąc głowę pomiędzy łopatkami. - Koledzy się zdziwią - powiedział, gdy stałem na światłach, a wiatr przestał nam szumieć.
- Że przyjeżdżasz z obcym na motorze? - zgadywałem, nie za bardzo zaangażowany w rozmowę.
- Też - po tych słowach zobaczyłem zielone światło i skręciłem w prawo. Dwa kilometry później dojechałem na miejsce. Borys zsiadł z motoru i zdjął kask. Uśmiechał się od ucha do ucha, w jego oczach widziałem tańczące iskierki radości. Za bramę stali jego rówieśnicy, którzy nam się przyglądali. - Dzięki za podwiezienie - po tych słowach mnie objął, a gdy puścił, cały w skowronkach ruszył w kierunku kolegów, których oczy prawie wyłaziły z orbit. Dobrze, że miałem kask, nie mógł zobaczyć mojego szoku. Szybko się pozbierałem, ale nim wyruszyłem, zobaczyłem, jak Oli zostaje oblegany przez chłopaków. Odjechał spod szkoły i ruszyłem w drugą stronę, do swojej pracy, byłem prawie spóźniony.
Przybyłem na miejsce dziesięć minut po rozpoczęciu pracy. Na moje szczęście nikt tego nie zauważył, prócz sekretarki i dwóch kolegów, reszta była zajęta, a szefa nie było. Nie zmienia to jednak faktu, że wszystko było na kamerach. Zabrałem się za swoją robotę.
Podczas przerwy wyszedłem z biura i pojechałem do Oliego, bo ten gamoń zapomniał swojego portfela, w którym miał wszystkie dokumenty i pieniądze. Zaparkowałem blisko salonu i wszedłem do środka. Pierwszy raz widziałem jego miejsce pracy od wewnątrz. Pachniało tuszem i potem, było jasno i czysto, a po lewej siedziała dziewczyna, która ściskała rękę w pięść, kiedy mój chłopak wbijał jej cienką igłę w nadgarstek.
- Cześć kochanie, zapomniałeś portfela - podniósł na mnie wzrok i na chwilę zamarł. Przestał wbijać dziewczynie igiełkę
- Hej. Dziękuję? Chyba ci nie po drodze trochę? Położysz na półce?- wskazał głową na półkę. Skinąłem głową, a on wrócił do pracy. - Poczekasz chwilkę? - zapytał, gdy miałem zamiar wyjść. Spojrzałem na niego, lekko się uśmiechał.
- Niech ci będzie - tak jak poprosił, tak zrobiłem. - Tylko dużo czasu nie mam - dodałem i wyszedłem na zewnątrz, opierając się o motor. Miałem jeszcze dwadzieścia minut. Po chwili dziewczyna wyszła, a za nią Oli. Najpierw podszedł do sąsiedniej budki, skinął tam na jego chłopaka i odwrócił się do mnie.
- Masz czas na jakiś obiad? Tak... Po ludzku? - podszedł i mnie pocałował.
- A co proponujesz?
- Mam obok miejsce z kanapkami - skinąłem głową, zgadzając.
Podczas tego krótkiego "ludzkiego" obiadu, poruszyłem temat Borysa.
- Jakiś dziwny jest ten twój dzieciak.
- Mój dzieciak? Przypomina mi mnie i tyle - podniosłem na niego wzrok. Jeśli ma rację, mogłem się domyślać, czego się po nim spodziewać.
- Nie strasz mnie. Oby nie był jak ty.
- Jak ja? - czułem, jak mi serce staje. - Czyli jaki? Oświeć mnie kochanie - wysyczał ostatnie słowo, a ja wiedziałem, że źle sformułowałam zdanie. Szlak.
- Nie miałem nic złego na myśli. Po prostu... jakby ci to powiedzieć...
- Wiesz co muszę wracać do pracy - wstał i ruszył do salonu wkurwiony. Także wstałem i szybko go złapałem za ramię.
- Nie o to mi chodziło. W domu na spokojnie ci wytłumaczę - powiedziałem czując, że nie uda mi się. Oli mruknął coś niewyraźnego pod nosem, wyrwał ramię i zniknął za drzwiami. Stałem w miejscu jak ten kołek i patrzyłem w miejsce, gdzie przed chwilą stał mój chłopak. A miał to być spokojny i miły dzień. Wróciłem na motor i pojechałem do pracy.
Nie mogłem skupić się na robocie. Zastanawiałem się, jak mu wytłumaczyć to, co powiedziałem. Przecież nie chodziło mi o to, że Oli ma okropny charakter (chociaż czasem nie mogłem go zrozumieć) i chciałbym, by chociaż Borys był normalny. Nie wiedziałem, jak mu powiedzieć o Borysie, który dziwnie mi się przygląda, jakby z zafascynowaniem, albo z zamyśleniem, jak się wtulił we mnie podczas jazdy, a potem na oczach innych znowu to zrobił... myśl, że będzie jak Oli, podsuwała mi przed oczy coś, czego bym nie mógł zrobić. Gdy skończyłem pracę, szybko wróciłem do domu. Chciałem jak najprędzej wyjaśnić pomyłkę, ale Oliemu najwidoczniej złość nie przeszła, bo wrócił później, niż kończył pracę. Czekałem na niego na kanapie, gdy wszedł, od razu do niego podszedłem.
- No? Słucham - powiedział ostro, mierząc mnie zdenerwowanym spojrzeniem.
- Oli, nie chciałem cię obrazić. Posłuchaj, wiemy jaki jesteś i boje się, że Borys będzie jak ty, pod tym względem, że... no... - znowu się poplątałem. - Posłuchaj, dziwnie na mnie patrzy i jakby szukał tylko pretekstu, by się zbliżyć. Dzisiaj mnie nawet przytulił, jak go odwiozłem do szkoły - podrapałem się po karku. Brzmiałem jak jakaś wystraszona nastolatka, najgorsze było to, że nie potrafiłem inaczej wytłumaczyć o co mi chodzi.
- No i co z tego? Może chciał ci podziękować? To źle? - zapytał ironicznie, wiedziałem, że nie bierze mnie w tej chwili na poważnie.
- Nie, ale... - zamknąłem usta, nie wiedziałem co powiedzieć.
- Czyli to wszystko co miałeś mi do powiedzenia? - przygryzłem wargę, patrząc na jego zimne oczy.
- Niestety - westchnąłem.
Gdy chciałem złapać go za rękę i przytulić, ktoś zapukał do drzwi.
- Oli? Wypadły mi u was notatki - to był głos Borysa. Spojrzeliśmy po sobie z Olim, aż chłopak się odwrócił i otworzył drzwi.
- Jakim cudem? - zapytał na powitanie.
- Pewnie jak wyciągałem zeszyt to musiały wylecieć - dzieciak wszedł do środka. - Cześć Thomas - powiedział uradowany. - Nie będziecie źli, jak posiedzę sobie u was parę minut? Rodzice poszli odwiedzić znajomych, a ja strasznie nie cierpię ich małej córki, z którą muszę siedzieć - wyjaśnił.

<Oli?>

+10 PD

Związek

Thomas&Oli
- Zostaniesz moim chłopakiem? - Niczym dziesięcino latek w przedszkolu, pytałem właśnie kogoś o chodzenie.
[...]
- W twoich ustach to pytanie brzmi okropnie – stwierdziłem z uśmiechem, ale się nie zaśmiałem. - Zostanę mój zjebie – odpowiedziałem całując go w usta.

Życzymy długiego stażu, Tholi!

Od Thomasa cd. Oliego +18

Delikatnie się uśmiechnąłem, patrząc na obrączkę. W duszy zacząłem się śmiać, aż w końcu otworzyłem usta, obejmując Oliego ramieniem.
- W twoich ustach to pytanie brzmi okropnie – stwierdziłem z uśmiechem, ale się nie zaśmiałem.
- Zostanę mój zjebie – odpowiedziałem całując go w usta. Nic nie odpowiedział, jego twarz była czerwona, miał lekko przymknięte oczy, ale odwzajemnił pocałunek, który pogłębiliśmy. Przez parę sekund dosłownie się pożeraliśmy, kiedy jeden drugiego chciał zdominować, aż w końcu się odsunąłem i zaproponowałem wino. Oli niechętnie się zgodził, dając mi do zrozumienia, że z chęcią by przeszedł do tej „ważniejszej” części wieczoru, dlatego specjalnie spowolniłem ruchy. Nalałem nam obu wina, które dość szybko pochłonęliśmy: ja dlatego, ze było pyszne, a Oli… z oczywistego powodu. Praktycznie opróżniliśmy całą butelkę, przez co nie mogłem się przestać uśmiechać, a chłopak już nawet się nie hamował.

Od Thomasa cd. Oliego

- Dobrze – odpowiedziałem, dalej wpatrzony w notatki. Nagle usłyszałem trzaśnięcie drzwiami i dopiero wtedy powędrowałem wzrokiem w stronę wyjścia. Nikogo nie było, wyszli, zastanawiało mnie tylko, skąd ta złość ze strony Oliego. Czy powiedziałem coś nie tak? Westchnąłem zrezygnowany, nigdy go nie zrozumiem. Wróciłem do notatek, poprawiając parę błędów. Potem poszedłem się umyć i położyłem się spać, nie czekając na Oliego. Jutro miałem koncert, musiałem być wypoczęty.

*następny dzień - walentynki* (przez moją nieobecność je przegapiliśmy)

Gdy się obudziłem, Oli leżał po drugiej stronie łóżka, odwrócony do mnie plecami. Przetarłem twarz i podniosłem się na jednym łokciu, patrząc na jego włosy. Przysunąłem się do chłopaka i ucałowałem jego szyję. Cicho zamruczał, ale dalej spał. Wstałem, starając się o niego nie zahaczyć. Wykonałem poranne czynności i wstawiłem wodę na kawę, Oli powinien się wkrótce obudzić, w końcu on też musiał iść do pracy. Gdy zalewałem kubki, do kuchni zawitał chłopak.

Od Thomasa do Dianthe [Walentynki 2/2]

Czekaliśmy na szczęśliwą wybrankę, która wybierze sobie partnera na dzisiejszy wieczór. Każdy trzymał kciuki za Vincenta, ponieważ on jedyny był wolny, przed występem uśmialiśmy się także, co by było, gdyby fanka wybrała mnie; zajętego geja, który ma problem ze swoim chłopakiem. Co by z tego wynikło? Nie chciałem wiedzieć, ale szansa, że zostanę wybrany, była jak jeden do pięciu.  Mimo to moje szanse nieco wzrosły, ponieważ byłem tak jak Vincent, byłem piosenkarzem, a zazwyczaj to nich lecą dziewczyny; tylko czemu?
Drzwi garderoby się otworzyły, stanęła w nich szczupła, dość wysoka brunetka o długich włosach, spiętych w wysoki kucyk z prostą grzywką i dużych brązowych oczach z nosem na okularach. Delikatnie się uśmiechnęła.
- Dzień dobry.
- Cześć, ty jesteś szczęśliwa fanką? - dziewczyna lekko pokiwała głową, starając się uśmiechnąć. Nie wyglądała na typową zakochaną w nas dziewczynę, przypominała bardziej kogoś, kto pojawił się przypadkiem. To też by tłumaczyło jej zachowanie podczas losowania, w ogóle nie zdała sobie sprawy, że została wybrana.
- Świetnie. Nie tracąc czasu, z którym z nas chciałabyś pójść na romantyczną kolacje? - zapytał Harry, wskazując głównie na mnie i na Vincenta. Posłałem mu rozbawione spojrzenie i poklepałem po plecach, machając głową w jego stronę, dając znać dziewczynie, by wybrała jego. Ta bez ogródek zgodziła się na Vincenta, na którego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.
- Dobry wybór – posłałem nieznajomej kciuki w górze i puściłem oczko. Vincent chwycił kurtkę i miał się już zbierać z „nową dziewczyną”, kiedy do pokoju wszedł kierownik występy. Miał zdezorientowane oczy, spojrzałem jakby sparaliżowanym wzrokiem na Vincenta, który był już w progu.

Od Thomasa cd. Bellamiego

Z chłopakami jeszcze spotkałem się dwa razy. Tak jak mówiłem, dodaliśmy basy i przyspieszyliśmy rytm, darując sobie spokojny początek. Muzyka była gotowa dzień przed bitwą. Zabrałem ją zgraną na pendrive i zadzwoniłem do Bellamiego, a raczej do jego menadżera, że wszystko jest gotowe i będę jutro pół godziny przed walką. Tak jak powiedziałem, tak zrobiłem. Wsiadłem na motor i pojechałem na podany mi wcześniej adres. Budynek znajdował się trzy kilometrów od mojego domu, miejsc na parkingu było dużo, ale mało do wyboru. Czy widzowie już tak szybko się zebrali? Czy może się spóźniłem? Zajrzałem do telefonu, byłem idealnie wpół do. Zabrałem torbę i wszedłem do środka. Znalazłem mojego pracodawcę, który zaprowadził mnie do mojej mini pracowni. Tam wyłączyłem dźwięk na zewnątrz, by grał tylko w środku, czyli tam, gdzie się znajdowałem. Musiałem sprawdzić, czy wszystko gra. Ustawiłem wszystkie wskaźniki, by melodia była idealna, potem miałem jeszcze dziesięć minut spokoju. Bellami był u siebie, przygotowując się. O pełnej godzinie prezenter rozpoczął walkę. Pierwszy wchodził przeciwnik, był to wielki i umięśniony facet, z łysą głową. Gdy przyszła pora na mojego klienta, włączyłem muzykę i kontrolowałem. A potem… zaczęła się walka. Nie oglądałem tego z fascynacją, szczerze, to tylko rzucałem okiem. Nie lubiłem oglądać takich rzeczy. Mógłbym pójść po kawę, herbatę, ale miałem zasadę, ze przy sprzętach nic nie pije i nic nie jem. Walka trwała długo, a że mnie nie kręciła, bardzo mi się dłużyła. Koniec końców wygrał Bellami, a ja bałem się spojrzeć na ich posiniaczone ciała. Miałem złe wspomnienia. Zabrałem pendrive i poszedłem do swojego pracodawcy. Menadżer wypłacił mi ostatnią część kwoty komplementując, że muzyka była świetna, a ja pochwaliłem mężczyznę, że świetnie walczy. Potem mogłem wrócić do siebie.

end.

Od Thomasa cd. Oliego

Dzisiaj do biura przyszła kobieta z dziewczyną, która wczoraj wygrała drugie miejsce w konkursie, a ja stwierdziłem, że miała talent. Miałem być przy rozmowie, jaką miały przeprowadzić z szefem. Nie powiem, nieco się stresowałem. Miałem wrażenie, że mężczyzna stwierdzi, iż dziewczyna wcale nie ma talentu, co będzie cios nie tylko we mnie, ale w nią. Okaże się, że potrafię szukać nowych gwiazd, a dziewczyna może już całkowicie się w sobie zamknie. Przez cała rozmowę trzymałem kciuki, a potem na przesłuchaniu. Richard Douglas – mój szef – wypytywał kobietę i jej córkę gdzie się uczy, czy brała jakieś lekcje, jaki ma głos, jakie piosenki śpiewa i tak dalej, potem pokiwał głową i zaprosił je do studia nagrań i poprosił o zaśpiewanie jakiejś piosenki. Chodź była niepewna, wybrała tą samą, którą śpiewała na konkursie. Gdy weszła do pomieszczenia i nałożyła słuchawki, miałem wrażenie, że zaraz stamtąd ucieknie, jak na występie. Ale ona zacisnęła pięści, zamknęła oczy i zaśpiewała, wpierw z tremą, nieco drżącym głosem, ale potem się rozluźniła i śpiewała z większą siłą. Zerkałem na jej matkę, która ściskała tak samo jak ja kciuki, a Richard słuchał śpiewu z lekkim uśmiechem. Podobało mu się? Miałem nadzieję. Po jakichś czterech minutach dziewczyna wyszła z pomieszczeniu, dołączając do swojej matki. Widziałem jak jej nogi się trzęsą, ręce drżały, gdyby nie jej rodzicielka, pewnie by w tej chwili osunęła się na ziemie, tracąc czucie w kończynach. Czy to właśnie robi trema z ludźmi? Pamiętam, że ona ze mną się zawsze spokojniej obchodziła. Żadnych wymiotów, drżenia głosu czy kończyn, a jedyny oznak stresu było ciągłe uczucie pełnego pęcherza, chociaż gdy byłem w toalecie, nie wyleciała ani kropelka. Z czasem to przeszło. Pan Douglas zaklaskał, ale po chwili jego uśmiech zniknął i wrócił ten sam obojętny wyraz twarzy.
- Ślicznie, dobrze wyciągnęła wysokie dźwięki, panowała nad tonem… tylko jest jeden problem – na te słowa zobaczyłem, jak twarz jej matki nagle blednie, córka zaś już od samego początku była biała jak ściana. - Początek zaśpiewałaś strasznie płytko i bez uczuć. Pewnie jest to wina stresu i strachu, dlatego radziłbym wpierw wysłać córkę do szkoły muzycznej. Polecę was, a córką zajmie się jedna z najlepszych nauczycielek. Gdy trema zniknie, niech panie się ponownie do nas odezwą – kobieta się uśmiechnęła, a jej córka wyglądała, jakby straciła swego ducha. Patrzyła pustym wzrokiem na podłogę. Kobieta zaś podziękowała, powiedziała, że tak zrobią, uścisnęła dłoń mężczyźnie, który dał jej wizytówkę szkoły muzycznej. Następnie obie wyszły, a szef odwrócił się do mnie. W tej chwili jego twarz wydała się wręcz przerażająca, jak z jakiegoś koszmaru. Po chwili jednak się uśmiechnął i poklepał mnie w plecy.
- Niezły początek – stwierdził i wyszedł. Przez chwilę stałem w miejscu, patrząc na drzwi, przez jakie wyszedł. To był komplement?
- Jest z ciebie dumny – usłyszałem głos kolegi, jaki przebywał w tym pomieszczeniu i nagrywał dziewczynę. Spojrzałem na niego i poczułem ulgę, gdy zdałem sobie sprawy z jego słów. - Szkoda tylko, że tak się stresowała – stwierdził i puścił jej nagrany głos.

*

Wróciłem do domu. To był całkiem dobry dzień. Podjechałem pod dom swoim nowym motorem, dalej nie dowierzając, że posiadam tak wspaniały model. Wszedłem do bloku i zapukałem w drzwi, po chwili otworzył mi Oli. Na powitanie go pocałowałem, wciągając w nos cudowny zapach obiadu. Gdy już się miałem odezwać, usłyszałem hałas w kuchni i głośne:
- Nic nie zbiłem! - popatrzyłem na Oliego, który poszedł do kuchni. Zdjąłem buty i kurtkę, idąc za nim. - O, cześć, ty jesteś Thomas? - skinąłem głową. Przede mną stał ten sam gówniarz, przez którego byłe wściekły na Oliego. Poczułem się nagle głupio, ale nie dałem tego po sobie poznać.
- Tak, a ty to…
- Borys – przedstawił się młody wyrostek, który był ode mnie nieco niższy. Chciałem go zapytać, co on tu robi, ale w pewien sposób głupio mi było o to pytać.
- Thomas, któryś z twoich kolegów przyszedł i dał notatki. Leżą na stole – powiedział Oli, a ja skinąłem głową.
- Za ile będzie obiad?
- Za jakieś dziesięć minut – skinąłem głową.
- To idę sprawdzić, co przyniósł – po tych słowach wyszedłem z kuchni. Najpierw szybko się przebrałem i ogarnąłem w łazience, a przechodząc obok kuchni i widząc, że Borys zalewał coś w trzech kubkach, zdałem sobie sprawę, że miał na sobie moją koszulkę. Była na niego za duża, niczym pidżama. Ruszyłem do pokoju i sięgnąłem po notatki, jakie leżały na stole. Usiadłem na fotelu i zacząłem je przeglądać.

<Oli?>

Od Thomasa cd. Oliego

- Podobało - zapewniłem go obejmując ramieniem i tuląc do siebie. Zaczynałem rozumieć, co jest w tym takiego przyjemnego, bo to na prawdę było wspaniałe uczucie! Do tego jego jęki tylko dawały mi siły, tak samo jego nagie i mokre ciało, słowa... Chciałbym go smakować w tej sposób każdej nocy, tym bardziej, że miałem pewność, że też darzy mnie jakimkolwiek uczuciem: ale to tylko słowa, które mogłem porównać do tych filmików i zdjęć - nie wiem, czy to prawda. Jednak chyba wolałem się łudzić, niż znać okropną prawdę, która zniszczy mnie od środka. Już jedną osobę, która zagościła w moim sercu straciłem, do dziś nie mogę się pogodzić z jej śmiercią, a w okresie jej rocznicy pogrzebu, pije jak prawdziwy alkoholik.

Od Thomasa cd. Oliego

Miałem ochotę chwycić kamień i rzucić nim w samochód, najlepiej żeby rozbiła szybę i uderzyła tego kretyna w łeb. Jak on tak mógł? Zarzucił mi kłamstwo, wypomniał stare dzieje… jebany dziwkarz! Niech idzie się pieprzyć nawet z diabłem, mnie to nie obchodzi. Nie wróciłem do baru, poszedłem w stronę swojego mieszkania, które już dawno opuściłem. Byłem ciekaw, czy ktoś je zajął, ale wątpiłem. W końcu nie zabrałem stamtąd wszystkich moich rzeczy, do tego dalej za nie płaciłem: tylko po co, skoro mieszkałem u Oliego? Czyżbym spodziewał się takiej sytuacji, która zmusi mnie do samotnego powrotu? Nie chciałem znać odpowiedzi na to pytanie. Chciałem o wszystkim zapomnieć, miałem dość zawodu i smutku, jaki mnie ciągle przez niego ogarniał. Czy tak wygląda związek? Czy tak wygląda miłość? Niby wszystko super, dobrze, a tu nagle coś się jebie. Po co takie życie? Było mi tak dobrze, póki go nie poznałem. Żałuje, że nie zachlałem się wtedy na śmierć.

Od Thomasa cd. Oliego

Tym razem dostałem filmik, a nie zdjęcie, chociaż wolałbym to drugie – zaraz, w tym przypadku wolałbym nie mieć telefonu i nie przyjmować żadnych wiadomości. Co dostałem? Perfidnie uśmiechniętego Oliego, który obciągał jakiemuś facetowi! Było to nagrane z punkty widzenia obcego. Na początku chciałem sądzić, że to fotomontaż, ale takie rzeczy dotyczą tylko zdjęć, tak? A filmiki? Podróbka? Wycięte i wklejone zdjęcie z otwartymi ustami? Czy zmiana rysów twarzy? Nie chciałem o tym myśleć, musiałem wyjść i się przejechać, zrelaksować, nie chciałem się rzucić na chłopaka. Może to tylko kłamstwo? Jakaś podróbka pornosa? Właśnie tego chciałem, łudziłem się, ze to nie Oli, chociaż chłopak na filmie był bardzo do niego podobny. Ponad to ten gips na drugim planie… gwałtownie zahamowałem, gdy zdałem sobie sprawę, ze mogłem przejechać na czerwonym świetle i zostać przejechanym przez tira.

Od Thomasa cd. Oliego

Poszedłem do pracy, ale zaraz mnie wygonili z budynku i posłali na jakiś szkolny występ, który był na drugim końcu miasta. Wszedłem do szkoły, co ja tu właściwie robiłem? Czy nie powinienem szukać w bardziej… ogarniętych miejscach? Czułem na sobie wzrok praktycznie każdej młodej dziewczyny, a ja do każdej bardzo miło się uśmiechałem, a nawet zaczepnie, bo wyobrażałem sobie, jakby każda z nich zareagowała, gdyby zobaczyła mojego wczorajszego Oliego… ten to miał pomysły. Ta kokardka była najlepsza… Przywitała mnie sekretarka, która z obojętnością zaprowadziła mnie do dyrektorki. Młoda kobieta wydawała się zmęczona życiem, a starsza siedząca za biurkiem, która mnie przyjęła, była uśmiechnięta od ucha do ucha.

Od Thomasa cd. Oliego

Złość zniknęło, tak samo wstyd. Został jeszcze smutek, że chłopak musiał się tego dowiedzieć w ten sposób; ale jeśli nie w taki, to w jaki? Nie chciałem mu tego mówić, tym bardziej po tym, co przeszedł. Durny los… wszystko przez niego… wszystko przez przypadek.
Poczułem się lepiej, gdy chłopak przestał się mnie bać. Ucieszyłem się w duchu mogąc go przytulić i znowu mieć przy sobie chociaż… śmierdział. A słysząc jego określenie na mój temat, delikatnie się uśmiechnąłem, acz słabo. Byłem zmęczony tym wszystkim, nie chciałem już wspominać przeszłości. Ale ukochanych osób się nie okłamuje, prawda?
- Gdybyś był u mnie, wywaliłbym cię stąd – stwierdziłem odsuwając się lekko od niego.

Od Thomasa cd. Oliego

Zacząłem przeglądać internet z nudów. Miałem zamiar zadzwonić do ojca, dawno z nim nie rozmawiałem, ale nie miałem na to czasu. Nie sądziłem, że zastanę w domu kogoś jeszcze, prócz Oliego. Nie ukrywając od razu zacząłem się zastanawiać, czy nie wraca do poprzednich zwyczajów, nawet, jeśli stan ciała mu na to nie pozwalał. Zacząłem chłopaka głaskać po włosach, jednocześnie wpatrując się w monitor. Chociaż miałem się zająć przeglądaniem internetu, zastanawiałem się nad słowami jego kolegi. Czy byliśmy razem? Dobre pytanie. Los przypadkowo nas połączył (przypadkowo!), mieszkaliśmy w jednym domu (to ciągle przypadek!), koniec końców nie rozstając się praktycznie jak to robią znajomi, przyjaciele. Ale czy mógłbym go nazwać swoim partnerem? Nie miałem pojęcia, czy tak właśnie wyglądają związki. Chłopak jest czasem dla mnie oschły, daje mi do zrozumienia, że mam wyjść z domu, a potem się przymila… co mam myśleć?

Od Thomasa cd. Oliego

Gdy tylko wróciłem do chłopaka, a on zamknął się w łazience, przez chwilę patrzyłem na drzwi i próbowałem sobie wszystko ułożyć. Dać mu się jak najszybciej przelecieć, bo im później, tym bardziej boli? Słowa, jakie wypowiedział ten mężczyzna, dały mi do zrozumienia, że myślałem podobnie. Na prawdę. Nie chciałem z nim uprawiać seksu nie tylko dlatego, że byłby to mój pierwszy raz (ponad to chłopak i tak nie jest w tej chwili do tego zdolny), ale też dlatego, że gdzieś tam w głębi duszy miałem świadomość, że tak to się zakończy: przelecę go, a on stwierdzi, że zostałem zaliczony i czas wracać do normalnego życia (tylko niech noga mi wyjdzie z gipsu). Może ta myśl była prawdą? Chłopak tylko udawał... wszystko? Poza tym z tego co widzę, jak się zachowuje, jakie ma problemy (nie mam pojęcia czy ze mną czy ze sobą), stwierdzam, że może rzeczywiście lepiej wrócić do swojej rutyny (jakiej rutyny?).
Nie mogąc znaleźć jakiegokolwiek rozwiązania, zwinąłem się w koc i poszedłem spać. Mimo wszystko wstałem zbyt wcześnie, jak na bezrobotnego człowieka. Chociaż bardzo chciałem mieć spokojny sen, śniłem o Olim. Oglądałem go z lotu ptaka, w łóżku z jakimś facetem, który ciągle zmieniał twarz. Po jakimś czasie zobaczyłem siebie w drzwiach, z kotem na ręku i torbą, obok leżał pusty gips.
Obudziłem się bez humoru. Powoli wstałem i odgarnąłem włosy z czoła. Odwróciłem się i przeleciałem wzrokiem po pokoju. Oli siedział na fotelu, trzymając nogę na poduszce na krześle, w ręku trzymał szkicownik i ołówek. Nie odzywałem się, patrzyłem na niego pustym wzrokiem, trawiąc sen, jaki mnie nawiedził. W końcu chłopak podniósł na mnie wzrok, przez chwilę milczał.
- Andrew dzwonił - odezwał się, wracając do rysowania.
- Co chciał?
- Pogadać. Mówił, że ma dla ciebie jakąś robotę - odpowiedział. Skinąłem głową, chociaż powinienem się cieszyć z tej informacji, nie miałem jakoś ochoty. Wylazłem z łózka, chwilę siedziałem na brzegu, patrząc na Oliego, który był zajęty rysowaniem. Nim zdołał podnieść głowę i zapytać, czemu się tak na niego gapię, wstałem i chwyciłem telefon. Idąc do kuchni, wybrałem numer do przyjaciela. Przyłożyłem telefon do ucha i czekałem, aż odbierze.
- Andrew?
- Tak. Dzwoniłem.
- Wiem, Oli mówił. Ponoć masz dla mnie nową pracę.
- A no, mam. Wujek mojego kolegi szuka kogoś na miejsce technika muzycznego, w pełnym słowa tego znaczeniu. Poleciłem cię i jutro masz spotkanie. Wyślę ci adres SMS.
- Dzięki stary.
- I jeszcze jedno, bardzo ważne - na chwilę zamilkł. - Jak następnym razem będziecie sobie obciągać, zamknijcie drzwi na klucz - czułem, jak moja twarz robi się cała czerwona. Dobrze, że nie powiedział mi tego w cztery oczy, zapadłbym się pod ziemię.
- Ta... dzięki... - mruknąłem bardziej do siebie.
- No, mam nadzieję, że dzisiaj przyjdziesz do Harry'ego na próbę - dodał, na co oprzytomniałem. Całkowicie o tym zapomniałem.
- Jasne. Piętnasta?
- Tak - pożegnawszy się z przyjacielem, rozłączyłem się i sprawdziłem godzinę. Miałem jeszcze półtorej godziny do próby, dlatego wstawiłem wodę na herbatę. Wróciłem do Oliego, z którym zamówiliśmy jakieś jedzenie. Biedak musiał jeść jakieś kluchy bez smaku... ale co zrobić. Gdy obiad do nas jechał, zrobiłem herbatę i... dostałem wiadomość. Sądząc, że to Andrew, który przysyła mi adres, odebrałem wiadomość... która była od nieznanego numeru. Odtworzyłem wiadomość i przeczytałem. Zdradza cię, nie ufaj mu. Nie zbyt rozumiałem wiadomość, gdy nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Odebrałem nasze jedzenie, zapłaciłem i podałem wszystko na stół. Patrząc na Oliego, który odkłada szkicownik, zacząłem się zastanawiać, czy wiadomość nie dotyczy jego. Bo kogo innego? Kolejna wiadomość.
- Od Andrewa? - usłyszałem chłopaka, na co skinąłem głową.
- Tak, wysłał mi adres, na który jutro mam się zjawić na rozmowę kwalifikacyjną - chłopak nie wydawał się zainteresowany tą informację. W ciszy zjedliśmy obiad, a potem oznajmiłem mu, że jadę na próbę. - Wrócę za parę godzin - oznajmiłem.

<Oli?>

Od Thomasa cd. Oliego

Gdy się ubrałem, pomogłem Oliemu, który miał problem z gipsem, przez który nie chciały przejść spodnie. Poszedłem do łazienki się ogarniając. Nakarmiłem zwierzęta, które od razu dały o sobie znać.
- Dobra, teraz na dwór – oznajmił Oli. Popatrzyłem na niego zdziwiony. Co on kombinował? Najpierw się szybko ubierz z minuty na minutę, a teraz każe wyłazić na zewnątrz. Mimo wszystko usłuchałem się i wyszliśmy z mieszkania, zamykając je na klucz.
- Gdzie idziemy? - zapytałem, chcąc dowiedzieć się chociaż najmniejszej informacji, która doprowadzi mnie do punkty końcowego. Chłopak jednak nie chciał mówić, wyglądał, jakby był na mnie zły. Może dalej miał te swoje humorki? Nigdy go nie zrozumiem. W końcu wyszliśmy z bloku, chłopak nie chciał mojej pomocy w schodzeniu, dlatego wlokłem się za nim niczym żółw. Przecież mogłem go ponieść czy coś, duma mi od tego nie spadnie. Wyszliśmy na zewnątrz, Oli od razu zaczepił jakiegoś mężczyznę, który stał przy jakimś motorze. Interesowały mnie w tej chwili dwie rzeczy: pierwsza – motor był zajebisty, miałem ochotę na niego wziąć i nim pojechać, nawet, gdyby wiązało się to z kradzieżą, druga – czy Oli znowu bawi się w swoją ukochaną „dziwkę” i idzie podrywać mi kogoś? Wątpiłem, po tym co przeszedł, raczej nie w głowie mu romanse, chociaż… jego nikt nie zrozumie. Podszedłem do nich, na moje szczęście nieznany mężczyzna i Oli tylko rozmawiali. Przywitałem się z obcym, który dał jakąś kartkę dla chłopaka, ten ją podpisał, drugą schował do kieszeni.
- Gratulacje, motor najnowszego modelu jest pan – powiedział mężczyzna… w moim kierunku? Patrzyłem na niego jak na idiotę, nie rozumiejąc, co się dzieje. Facet zniknął w swoim wozie i odjechał, a ja jak ten słup soli patrzyłem na motor. Czy ten koleś dostał kamieniem w łeb? Niczego nie zamawiałem, nie ważne, jak bardzo to mogło kusić.
- Oli, o co tu chodzi? - zapytałem chłopaka, który stał obok i milczał.
- Czego nie rozumiesz? Masz nowy motor – wyjaśnił jak na Oliego przystało.
- No… tak… ale skąd? - pytałem. Chłopak przekręcił oczami, wyglądał na zirytowanego.
- Skoro tamten ci się popsuł, musiałem ci kupić nowy – wytrzeszczyłem oczy ze zdziwienia.
- Kupiłeś?! Za co?! - nie byłem zły, tylko bardzo, ale to bardzo zdziwiony. Ten pojazd nie mógł kosztować parę stów, skąd on miał tyle pieniędzy? A może się u kogoś zadłużył? Jeśli tak, to go chyba uduszę.
- Pamiętasz, że byłem u dziadka? - pokiwałem twierdząco głową. - No to moja rodzina jest okropnie bogata – mówił dalej. - I dziadek zostawił mi trochę drobniaków w spadku.
- Za drobniaki nie kupisz takiego sprzętu – powiedziałem, dalej nie dowierzając.
- Duże drobne? - uśmiechnął się niewinnie.
- Będę nachalny i spytam – na chwilę się zatrzymałem, biorąc powietrze do płuc. - Jak duże drobne?
- Pół miliarda? - wytrzeszczyłem oczy ze zdziwienia.
- Ile? O ku*wa! - krzyknąłem i dopiero wtedy fakt, ze mam nowy moto, nie kradziony i nie zadłużony, wprawił mnie w tak ogromną radość, że zwykłe słowa nie były w stanie tego opisać. Na mojej twarzy pojawił się wielki banan, chwyciłem Oliego za biodra i namiętnie ucałowałem w usta.
- Dziękuje kochanie – powiedziałem.
- Milioner ci się nagle spodobał? - zaśmiał się.
- Nie, motor – odparłem z dziecięcą radością. - Ty już dawno zawróciłeś w mojej głowie – dodałem, gdy Oli zaczął wracać do domu. Trzymając w dłoni kluczyki, musiałem się wpierw nacieszyć nową zabawką. Oglądałem go ze wszystkich stron, tuliłem go i wąchałem, nie ważne, jak bardzo to musiało dziwić ludzi w oknach. Cieszyłem się, Oli ma okna wychodzące po drugiej stronie bloku, nie musiał mnie oglądać w tym stanie. Byłem prze szczęśliwy. Szybko wsiadłem na motor i włączyłem się do ruchu ulicznego.

<Oli?>