Listopadowa czystka

LISTOPADOWA CZYSTKA

postacie, które napisały ostatnie opowiadanie w dniach 05.11-30.11 zostają na blogu,

postacie, które napisały ostatnie opowiadanie w dniach 15.10-04.11 dostają upomnienie,

postacie, które nie wykazały żadnej aktywności do 15.10, zostają wydalone

KOBIETY ALTHEA AMY ANDREA ANGELICA BRIANNE BROOKE CANDICE CHARLIE CHLOE DEARDEN EKATERINA HYOLYN IDA IRIS ISABELLE IZZY KATFRIN KOYORI LAURENE LOUISE LUCIA LUCILLE LUCY MALLORY MICHAELA NOELIA ODETTE ODEYA ROSALIE VERONICA VICTORIA

MĘŻCZYŹNI AARON ADAM ANTONI ARCHIBALD BELLAMI CAIN CAMERON CARNEY DANIEL DUSTIN ELIAS HANGAGOG IVAN JACOB JAMES JONATHAN JULIEN KAI KEN LIONELL MICHAEL NOAH SAMUEL SCOTT THEO TRACE TYLER XAVIER

Od Angeliki do Theo

            Stałam na dużym placu. Właśnie mieliśmy rozpocząć akcję wspierającą bezdomnych. Na palnie dużego okręgu stało mnóstwo stołów, z ubraniami, napojami i jedzeniem. Ja sama stałam przy stole z ubraniami, koło jednej dziewczyny o krzykliwych różowych włosach. Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.

            - Co roku przychodzi pomóc więcej ludzi, naprawdę się cieszę, że dołączyłaś! –Zaśmiałam się przyjaźnie, po czym mój wzrok skierował się na ludzi idących w grupach. – To oni.

            Faktycznie. W naszym kierunku zbliżali się bezdomni, których nie raz mijałam na ulicy. Jedni, kiedy zobaczyli jedzenie rzucili się jak opętani na stoisko, inni natomiast zachowując człowieczeństwo powoli rozglądali się po placu. Do naszego stołu podeszło trzech mężczyzn, dwóch z nich było zapuszczonych, jeden natomiast, oprócz brudnego ubrania wyglądał przyzwoicie. Miał też plecak. Uśmiechnęłam się, po czym obserwowałam jak moja koleżanka pyta o rozmiary ubrań.

            - Proszę, przynajmniej tak możemy pomóc. Zapraszamy również na koncert, specjalnie dla was. Postaramy się zebrać jak najwięcej pieniędzy. Angelica Schuyler wystąpi. – Dwóch podniosło wzrok i spojrzało na mnie i uśmiechnęło się tajemniczo.

            - Angelica Schuyler? Jesteśmy twoimi wielkimi fanami… to byłby zaszczyt spędzić z tobą chociaż chwilę. – Mężczyzna z plecakiem spojrzał na nich krzywo – Masz bardzo ładną torebkę, droga była?

            - Eh, nie mam zwyczaju rozmawiać o pieniądzach – Przyznaję, że ich wypytywanie było dosyć tajemnicze. Już mieli coś dodać, kiedy zostali zawołani na jedzenie, pomknęli do stołu obok.

            - Przepraszam za moich kolegów, nie mają wyczucia. Dziękujemy za ubrania – Powiedział, po czym odszedł. Uśmiechnęłam się w jego stronę, a następnie przybiłam piątkę z dziewczyną.

            - Jestem pewna, że gdy ludzie zobaczą, że wspierasz akcję pomocy dla bezdomnych, też się dołączą! – Nie miałam serca mówić, że najpewniej będą mieli to gdzieś. Zoey była tak optymistycznie nastawiona, że po prostu nie mogłam.

            Przez kolejne trzy godziny obsługiwaliśmy bezdomnych, a następnie ja poszłam przygotować się do koncertu. Ku radości Zoey, już godzinę przed koncertem na placu był ogrom ludzi. Kiedy wyszłam na scenę, wszyscy przywitali mnie ogromnymi brawami. Ja sama uśmiechnęłam się szeroko i zaczęłam występ. Tańczyłam, śpiewałam i schodziłam do widowni śpiewając razem z nią. Moją uwagę jednak dalej przyciągało trzech mężczyzn, grupa w której był owy mężczyzna z plecakiem. Po prawie dwóch godzinach szaleństwa na scenie, znalazłam się w otoczeniu rodziny. Idąc w stronę samochodu, potkałam owego mężczyznę z plecakiem.

            - Znów się widzimy – zaśmiałam się delikatnie, ku zaskoczeniu mojej siostry. – To nie sprawiedliwe, ty znasz moje imię, a ja nie znam twojego. Jak się nazywasz?

            - Theo – Spojrzał na mnie, poprawiając plecak.

            - Więc, Theo. Miło mi cię poznać. Muszę lecieć, mam nadzieję, że do zobaczenia! – Już wsiadłam do samochodu, kiedy jeszcze odwróciłam się i krzyknęłam – Będę jutro w restauracji z moją siostrą, jeśli ty i twoi koledzy chcecie, możecie dołączyć. Godzina dwudziesta. Restauracja naprzeciwko parku – Uśmiechnęłam się, po czym wsiadłam do samochodu i odjechałam.

            - Zwariowałaś An?! Zapraszasz bezdomnych? – Eliza patrzyła na mnie jak na wariatkę.

            - Daj spokój, to, że nam się powodzi nie znaczy, że mamy się zamknąć na innych. Współczuję im, nie wiadomo co doprowadziło do tego, że są na ulicy. Chcę pomóc, to wszystko.

Theo?

Od Angeliki cd Oliego

            Siedziałam cały wieczór z rodziną. Oglądaliśmy filmy, oraz graliśmy w gry. Zarówno te planszowe, jak i te na konsoli. Byłam cholernie szczęśliwa, dalej jednak myślałam o chłopaku na którego wpadłam. Każdy może chodzić gdzie chcę, jednak to dość dziwne, że był akurat tam gdzie ja. Powinnam na niego uważać.

            Kiedy po raz kolejny Eliza mnie pokonała, postanowiłam się poddać. Zostawiłam rodzinę a sama poszłam do pokoju, aby położyć się spać. Byłam wykończona. Nie miałam już na nic siły, a jedyne o czym marzyłam, to zakopaniu się w warstwach koców, kołder i poduszek. Przebrałam się w koszulę nocną, rozpuściłam włosy i padłam na łóżko, kompletnie nie myśląc o wzięciu prysznica. Natychmiast zasnęłam, poczułam jeszcze tylko jak Chester kładzie się obok mnie.

            Z samego rana obudził mnie pisk mojego psiaka. Zwlokłam się z łóżka z trudem. Zupełnie się nie wyspałam. Ubrałam się w dres, przetłuszczone już włosy związałam w kucyka, zarzuciłam kurtkę i wyszłam z Chesterem na spacer. Idąc przez park, widziałam jak ludzie się na mnie gapią. Dziś nie starałam się ukrywać pod warstwami ubrań, nie wstydziłam się tego kim jestem i co osiągnęłam. Nagle, Chester zaczął głośno ujadać. Wzięłam psa na ręce, kiedy przede mną stanął jakiś chłopak. Na oko, może z siedemnaście lat.

            - H-hej… Angelica… - Widziałam po nim, że się stresował. Uśmiechnęłam się zachęcająco – Chciałbym poprosić o autograf… dla siostry oczywiście!

            - Jasne, masz długopis? – Podał mi długopis i kawałek kartki – Jak ma na imię siostra?

            - L-Louise… Louise Prescott. – Podałam chłopakowi kawałek kartki, oraz długopis po czym ten uśmiechnął się szeroko i podziękował, po czym szybko odwrócił się i pobiegł w przeciwną stronę. Postawiłam Chestera na ziemi i kontynuowałam spacer.

            Po godzinie wróciłam do domu, wszyscy jeszcze spali. Nalałam psu wodę, po czym zabrałam się za zrobienie śniadania. Byłam pewna, że ten dzień będzie jednym z lepszych dni w te święta. Kiedy wszyscy wstali, zasiedliśmy do stołu.

Oli? Przepraszam, nie miałam pomysłu

Od Angeliki do Oliego

            Siedziałam w jednym z barów, przychodzili tu naprawdę wpływowi ludzie. Menagerzy, biznesmeni, aktorzy, piosenkarze czy nawet całe zespoły. Siedziałam przy barze, w kieliszkiem w ręku, jednocześnie obracając telefonem po blacie. Czekałam na moją siostrę, oraz rodziców już dobre pół godziny. W tym czasie, jednak nie odezwali się ani słowem. Usłyszałam odsuwanie stołka obok mnie.

            - Nie powinnaś siedzieć sama – Nawet nie patrząc na mężczyznę, wstałam od baru. Było już późno, a nawet w takich lokalach ludzie potrafią się nieźle upić i rozbić rzeczy, których nie powinni.

            - Nie siedzę, bo właśnie wychodzę – Zabrałam swoje rzeczy i szybkie skierowałam się w kierunku wyjścia. Zadzwoniłam jeszcze po taksówkę, po czym stanęłam przy ulicy. Przeglądałam właśnie maile, kiedy coś we mnie uderzyło.

            Rozejrzałam się, jednak kiedy nic nie zauważyłam, powróciłam do swojego zajęcia. Owinęłam się dokładniej chustą, a na głowę założyłam kaptur. Było mi zimno, a taksówka jak nie przyjechała, tak jej nie było. Westchnęłam, i spojrzałam na zegarek. Minęło pół godziny od momentu, kiedy zadzwoniłam po taksówkę. Super.

            Zabrałam swoje rzeczy, po czym postanowiłam iść piechotą. Nie było to daleko, jednak nie uśmiechał mi się taki spacer. Światła miasta oświetlały każdą ulicę, samochody jeździły jak oszalałe, w tym momencie, z kapturem na głowie, oraz twarzą skrytą pod chustą, byłam zwykłą dziewczyną wracającą do domu. Dalej trwała przerwa świąteczna, więc mimo godziny dwudziestej drugiej, nastolatki siedziały w okolicznym parku, a nawet jeździli na deskorolkach. Uśmiechnęłam się. Właśnie takie widoki lubiłam, minęłam nawet stadion, na którym za kilka dni miałam mieć koncert.  Na moją twarz po raz kolejny wkradł się uśmiech.

            Stojąc na pasach, zastanawiałam się co powstrzymało moją rodzinę przed spotkaniem. Żadne z nich nie odpisywało na sms-y. Zaczęłam się martwić, westchnęłam już niewiadomo który raz w ciągu ostatniej godziny. Spojrzałam po raz kolejny na telefon, jednak dalej nic. W pewnym momencie, poczułam uderzenie po czym upadłam. Chłopak zatrzymał się, spojrzał na mnie, a w momencie kiedy znów miał biec, światło zmieniło się na czerwone.

            - Zajebiście. No kurewsko zajebiście – Warknął, spoglądając na mnie przez ramię – Nie mogłaś się odsunąć? – otworzyłam szerzej oczy. Że co proszę? – Głucha jesteś, czy co?

            - Słyszę doskonale. – Odpowiedziałam po czym wstałam i otrzepałam się z piachu i śniegu. Biały puch ledwie pokrywał ziemię, przez co piach był doskonale wyczuwalny. Poza tym, posypano nim chodniki. Stałam obok niego, nie miałam za bardzo wyjścia bo o tej porze, sporo ludzi po prostu wraca do domów.

            Kiedy światło się zmieniło, chłopak zerknął na mnie raz jeszcze, po czym po prostu odszedł szybkim krokiem. Wywróciłam oczami. Ja sama nie śpieszyłam się do domu. Szłam powoli. Niedawno wróciłam do swojego mieszkania od rodziny, i dopiero teraz zdałam sobie sprawę, jak jest tam pusto. W tym roku, nie postawiłam nawet choinki. Kiedy w końcu dotarłam do swojego mieszkania, uderzyła we mnie ciemność. Zapaliłam światło, zdjęłam kurtkę i buty po czym powoli poszłam do salonu, gdzie rozpaliłam w kominku.

            Ogień trzaskał miło, ogrzewając dodatkowo całe mieszkanie, a ja stałam wpatrzona w okno, w miasto. Po raz kolejny wybrałam numer mamy, jednak i tym razem odpowiedziała mi poczta głosowa. Zrezygnowałam położyłam telefon na małym stoliku przy kanapie, a sama poszłam wziąć prysznic.

            Stojąc pod strumieniem ciepłej wody, chciałam zapomnieć o dzisiejszym dniu. Nie dość, że mój tancerz złamał nogę na łyżwach, to jeszcze nie wiedziałam co dzieje się z moją rodziną. Po raz kolejny przejechałam dłonią po włosach, przygładzając je. Po godzinie, kiedy zaczynało mi się robić zimno, wyszłam z pod prysznica i szczelnie owinęłam się ręcznikiem. Przyjrzałam się sobie w lustrze. Byłam dokładną kopią mamy. Nie zgadzały się tylko włosy, bo ona miała krótkie i czarne, ja natomiast, długie i brązowe.

            Wyszłam z łazienki, ubrana już w czarną koszulę nocną, kiedy to zadzwonił mój telefon. Niczym błyskawica pomknęłam do salonu, a kiedy zobaczyłam kto dzwoni, odetchnęłam z ulgą.

            - Mama! – Prawie krzyknęłam do telefonu. Kobieta po drugiej stronie zaśmiała się delikatnie. – Już się bałam, że coś się stało. Nie przyjechaliście.

            - Wiem skarbie, bardzo mi przykro, ale tata skręcił kostkę, a ja zupełnie zapomniałam do ciebie zadzwonić. Mam nadzieję, że długo nie czekałaś. – Uśmiechnęłam się delikatnie.

            - Nie, jest okej. Jak czuje się tata?

            - Jest dobrze, ale ma straszne wyrzuty sumienia, że nie daliśmy rady się spotkać. Ale obiecuję, że przyjedziemy na koncert kochanie – Usłyszałam w tle krzyk Elizy – Uh, nie wiesz może, jak uspokoić twoją siostrę?

            - Hm, daj jej czekoladę. Zawsze działa. – Razem z mamą zaśmiałyśmy się głośno. Pogadałyśmy jeszcze chwilę, po czym stwierdziłam, że wyślę po nich limuzynę w dniu koncertu. Następnie pożegnałam się z kobietą i uspokojona, poszłam spać. Chester wskoczył na łóżko i wtulił się we mnie. Nawet nie zauważyłam, kiedy zasnęłam.

~*~

            Kilka dni później, w dniu koncertu wstałam bardzo wcześnie i wysłałam limuzynę po rodziców. Tata nie mógł prowadzić, a tylko on posiadał prawo jazdy. Ja sama przygotowałam śniadanie, wyprowadziłam Chestera i przygotowałam się do koncertu. Kiedy przyjechała moja rodzina, spędziłam z nimi czas aż do wieczora. Dopiero o godzinie dziewiętnastej razem z nimi pojechałam na stadion.

            - Będzie dobrze kochanie, jesteśmy z tobą! – Mama uściskała mnie mocno, a ja odwzajemniłam gest. Eliza nic nie powiedziała, tylko skinęła mi głową. Nie lubiła czułości. Wzięłam głęboki wdech i wyszłam na scenę. Ogrom ludzi był najwspanialszą rzeczą na świecie. Kochałam to. Po przywitaniu się, zaczęłaś śpiewać.

That money isn't worth a thing,

If you didn't earn it, you don't deserve it.

True love doesn't cost a thing

And if you try to buy it, you can't return it.

No, no, oh, oh!

Your friends are doing all the same things

And my friends say, "Look at what you're wasting!"

Well, it doesn't matter if we change their minds!

Suddenly I can see what I didn't before

And I don't care what they say anymore

'Cause I'm falling, falling!

Finally falling, falling!

Kiedy skończyłam, rozległy się brawa i krzyki. Zaśpiewałam jeszcze dwie piosenki, po czym po prostu zeszłam ze sceny. Kiedy wychodziłam w kierunku samochodu, pośliznęłam się delikatnie na lodzie, popchnięta przez siostrę i wpadłam na kogoś, złapałam się tej osoby aby nie upaść. Moim oczom ukazał się chłopak, którego spotkałam kilka dni wcześniej na pasach.

- To ty? – Zapytałam zaskoczona, nie myślałam, że jeszcze kiedyś go spotkam.

{Oli?}

Angelica Schuyler

Źródło: Pinterest, na zdjęciu Josie Lane

Motto: Angelica nie ma jednego motta. Nie lubi kierować się wyłącznie jednym, danym zdaniem czy wybraną sentencją. Angelica dostosowuje się do sytuacji, przez co nigdy nie wiadomo czym kieruje się w życiu. Jednak, jej ulubionym stwierdzeniem zostały słowa, jej ulubionej piosenki. 

Right now I'm in a state of mind

I wanna be in like all the time

Ain't got no tears left to cry

So I'm pickin' it up, I'm pickin' up

Można powiedzieć, że owe "Motto" często opisuje nie tyle sytuację, co po prostu samą Angelicę. Uważa jednak, że motto nie ma znaczenia bo i tak każdy kieruje swoim życiem jak chcę.
Jednym słowem, Angelica nie ma jednej sentencji którą się kieruję, a wszystko zmienia się z osiem razy w ciągu dnia.

Imię: Imię to najważniejsze w człowieku, prawda? Dzięki temu, wiemy jak zwracać się do danej osoby. W tym wypadku, imię to brzmi Angelica, nie jest wyjątkowe. Jest wiele dziewczyn o takim imieniu, nieprawdaż? 
Jednak, jak można się domyślić, zawsze jest powód aby nadać właśnie takie imię. Nie raz, po bo prostu jest ładne, a innym razem, bo jest ono szczególne dla danej rodziny. W tym przypadku, jest to oddanie szacunku zmarłej na raka siostrze ojca dziewczyny. Sama Angelica nie znała swojej ciotki. Jedynym, funkcjonującym przezwiskiem jest: An.

Nazwisko: Nazwisko dziewczyny w tym przypadku, jest jednak czymś, za co każdy ją poznaje. Ne tylko z powodu ojca, który jest jednym z najbardziej poważanych biznesmenów w Avenley i okolicach, a z powodu pracy samej Angeliki. To nazwisko brzmi Schuyler. Nazwisko to krąży wszędzie, w gazetach, telewizji, oraz radiu. 

Wiek: Angelica Schuyler ma już 22 lata, jednak wiele ludzi mówi jej, że nie wygląda na swój wiek. 

Data urodzenia: Dziewczyna urodziła się piątego maja.

Płeć: Jest kobietą, co nie jest trudne do zauważenia.

Miejsce zamieszkania: Zacznijmy od serca domu, czyli kuchni. Kuchnia składa się z zabudowy w kolorze czarnym, duża lodówka jest wbudowana w zabudowę, a kuchenką jest płyta indukcyjna. Przed blatami, znajduje się wysepka, na której stoi ekspres do kawy, znajduje się tam też zlew.  Z kuchnią łączy się jadalnia oraz salon. Tak samo jak kuchnia, wszystko jest utrzymane w jasnej kolorystyce, prawie wszystko jest w kolorach czarnych, białych i beżowych. Łazienka, tak samo jak obie sypialnie, są praktycznie całe białe, z dodatkiem szarości. Samo mieszkanie, znajduje się w najbogatszej dzielnicy, Avenley. 

Orientacja: Mówiąc o orientacji seksualnej Angeliki, długo nie można było określić jednej kategorii, a sama dziewczyna próbowała wielu związków. Również z kobietami. Jednak, z biegiem czasu i kolejnymi partnerami, można było zauważyć, że kobiety już nie pociągały An, więc można śmiało stwierdzić, że jest ona heteroseksualna.

Praca: Piosenkarka. Angelica prowadzi solową karierę, która bardzo szybko się rozwija. 

Charakter: Charakter An można określić jako typowy. Angelika jest dowcipna, umie docenić poczucie humoru, którego jej samej nie brakuje. Uwielbia żartować. Na jej twarzy można zobaczyć szeroki, szczery uśmiech i bez wątpienia, jest to najpiękniejsze co możesz u niej zobaczyć. Z powodu opieki nad swoją młodszą siostrą, Angelica jest naprawdę rodzinna. Kocha duże obiady w gronie rodziny i przyjaciół, a różne święta to idealna okazja na ponownie spotkanie. Kocha dzieci, a dzieci kochają ją za jej dobre serce. Dziewczyna od zawsze praktykowała szczerość. 
Kiedy An chodziła do szkoły, i w późniejszych latach, można było zauważyć to, jak An jest delikatna. Nienawidziła krzywdy innych, wzruszało ją wszystko, a najmniejsza kłótnia kończyła się tym, że dziewczyna płakała cicho w swoim pokoju. Mimo to, nie umiała patrzeć na jakąkolwiek krzywdę, nie ważne czy to przyjaciel, czy wróg.
Lubi błądzić w obłokach myślami, jednak najczęściej twardo stoi na ziemi. Jest raczej realistą i wie, czego nie umie zrobić, a co może osiągnąć. Dziewczyna idealnie zna swoje możliwości, jednak uważa, że stać ją na więcej, niż reprezentuje teraz. Musi też często sama decydować o różnych aspektach swojej kariery, przez co musi być naprawdę uważna i ostrożnie podejmować wszelkie decyzje. Nie chcę mieć menagera, który wtrąca się w jej karierę. 
Jest taka sama, poza sceną jednak wtedy staje się też ostrożna w kontaktach z innymi. Nie ważne, czy z facetami, czy mężczyznami. Po prostu woli upewnić się, że nikt nie jest dla niej zagrożeniem.

Hobby: Angelica lubi wiele rzeczy, teraz jednak oddaje się muzyce. Za dziecka jednak, uwielbiała tańczyć, grać na pianinie oraz rysować. Teraz jednak porzuciła grę na pianinie, oraz rysowanie. Taniec dalej towarzyszy jej w życiu. 

Aparycja|

- wzrost: 167 cm. Jest niska, jednak to w niczym nie przeszkadza.

- waga: Waży 55 kilogramów, co jest dobrą wagą jak dla niej.

- opis wyglądu: Angelica to młoda kobieta średniego wzrostu - jednak w porównaniu do jej rodziny, jest raczej niska. Ma smukłą sylwetkę, nie jest jednak przesadnie chuda. Dziewczyna ma krągłości tam, gdzie powinny być, co nie wątpliwie kwalifikuje ją do grona kobiet atrakcyjnych. Angelica, posiada długie nogi, które są jej najważniejszym atutem. Nie trzeba ukrywać, że lubi je odsłaniać, a na koncertach doskonale to widać. Tak między nami, nigdy nie była gruba, ale ostatnio coraz poważniej zastanawia się nad pójściem do siłowni i zostaniem stałą klientką.
Idąc dalej, nie można nie zauważyć pięknych, długich, zdrowych włosów. Delikatne fale opadają na plecy i ramiona An, naturalnie, dziewczyna jest blondynką, jednak zaczęła farbować włosy od momentu rozwinięcia swojej kariery muzycznej, i sama Angelica przyznaje, że lepiej czuje się w brązie niż, w jasnym, tlenionym blondzie. Co jeszcze o jej włosach, to to, że naturalnie są proste jak drut, jednak sama dziewczyna konsekwentnie, delikatni faluje je codziennie rano.
Twarz. No właśnie, jeśli o twarz chodzi, Angelica ma bardzo ładną buzię. Oczy w kształcie migdałów, otoczone gęstymi rzęsami, prosty nos, delikatnie zadarty do góry, oraz pełne usta. Skóra An jest dość jasna, jednak mimo to, widać ślady letniej opalenizny.
Mówiąc o ubiorze, czy stylu, cóż, można powiedzieć, że Angelica ma wyczucie stylu. Umie ubrać się modnie, jednocześnie nie drogo. Zwykle ubiera się w dłuższe sweterki zimną, oraz krótkie koszulki latem. Jednak, jeśli chodzi o jej strój sceniczny, zawsze błyszczy, oblepiona kryształkami czy cekinami. Jednak, wszystko z umiarem. Lubi chodzić na szpilkach, oraz w zwykłych sportowych adidasach czy trampkach. Mówi się, że ładnemu we wszystkim ładnie.

- pozostałe informacje: Angelica posiada kilka ukrytych tatuaży, jeden na plecach, tuż nad pośladkami,kolejny za to na brzuchu. Jeszcze jeden jest na kostce. Wszystkie trzy przedstawiają motyw kwiatowy.

- głos: Delikatny, melodyjny, dziewczęcy. Nie ma co się rozwodzić. 

Historia: Od momentu narodzin, Angelica wraz z swoją młodszą siostrą Elizą, mieszkała z rodzicami w dużym domu, poza Avenley. Miała idealne życie. Miała pięć lat, kiedy na świat przyszła jej siostra, Eliza. Angelica poznawała nowych ludzi, chodziła do prywatnej szkoły, miała dobre oceny i wiele pasji. Z czasem, jej kontakty z siostrą zaczęły się ochładzać. 
Kiedy Eliza miała piętnaście lat, wyrzuciła z siebie wszystko co leżało jej na sercu. Okazało się, że młodsza z sióstr czuła się odrzucona przez rodziców, oraz zawsze kryła się w cieniu starszej, nie wątpliwie bardziej utalentowanej i atrakcyjniejszej Angeliki. To wszystko było wielkim szokiem dla rodziny.
Kiedy razem z rodziną pojawiła się na pokazie mody, słynny projektant zauważył siostry Schuyler, jednak jego uwagę przyciągnęła młodsza siostra. Eliza szybko zaczęła pojawiać się na wybiegach, okładkach magazynów oraz bilbordach. Przegoniła swoją siostrę i teraz, to Angelica była nieco w jej cieniu. Mimo to, starsza z sióstr była dumna. Pozwoliła Elizie błyszczeć.
Angelica za to, zajęła się muzyką. Poznała Evana, który wprowadził ją w świat show-biznesu, odkrycie naturalnego talentu nie trwało długo. Zaczęły się koncerty, wywiady oraz inne imprezy. Siostry mijały się bezustannie, a ich relacja, dalej nie została odbudowana po spięciach z dzieciństwa.
Teraz jednak, kiedy Angelica ma już dwadzieścia dwa lata, a jej siostra siedemnaście, wszystko powoli wraca do normy. Rodzice dziewczyn z radością obserwują, jak ich dwie sławne córki układają sobie życie, oraz powoli wybaczają sobie swoje błędy.  

Rodzina: 
- Eliza Schuyler - Młodsza siostra An, modelka, oraz dawniej najlepsza przyjaciółka Angeliki. Teraz, po kłótni wiele lat temu, powoli na nowo budują ich więź. 
- Joseph Schuyler - Ojciec, mąż oraz biznesmen. Z żalem obserwował kłótnie córek, teraz jest szczęśliwy z ich pogodzenia się. Wspiera swoje dzieci jak tylko może. Odwiedza razem z żoną An od czasu do czasu. 
- Catherina Schuyler - Matka, żona oraz pani domu. To ona ma ostatnie słowo, starała się pogodzić córki wcześniej, jednak nic z tego nie wyszło. Obecnie, w ciszy obserwuje jak jej dwie córki rozwijają karierę.

Partner: Brak

Potomstwo: Brak

Ciekawostki: - Zawsze nosi na szyi, naszyjnik który dostała od siostry w geście zgody
- Można powiedzieć, że podczas kiedy ona prowadzi, trzeba się mocno trzymać. Kocha szybką jazdę. 
- Jest wegetarianką.  

Inne zdjęcia:  X X 

Zwierzęta: Angelica posiada psa rasy Jack Russel Terier (X).  Chester, bo tak nazywa się włochaty przyjaciel Angeliki, ma zaledwie rok, przez co jest naprawdę ruchliwy, oraz ciągle ma ochotę na zabawę. Zwłaszcza w nocy. 
Mimo tego, Angelika bardzo lubi chodzić z nim na spacery, a nawet nie raz pokazuje się z nim na koncertach, gdzie Chester jest tuż pod sceną. Piesek wiernie trwa przy nodze właścicielki,  nie lubi obcych, jednak łatwo go przekupić, dając mu przysmak. 

Pojazd: Posiada porshe, jednak woli poruszać się taksówką, lub limuzyną, która często po nią przyjeżdża. 

Kontakt: liia.jons@onet.pl