Od Catona C.D Leah

Leśny, delikatny powiew nocy nie jest w stanie wyciszyć myśli. Ogromny księżyc wiszący na niebie odsłania wszelkie możliwe emocje na mojej twarzy, sprawiając, iż czuję się w pewnym sensie nagi. Wolałbym ciemność — skryłbym w niej zakłopotanie, jakie ogarnęło mnie równie szczelnie jak przyjemność  nieprzewidzianego pocałunku. Zrobiłem źle, o cholera, bardzo źle. Od popełnienia błędu dzielił mnie krok, ale nie potrafiłem go cofnąć, zupełnie jakby jakaś magiczna siła pchała mnie do słodkich warg.

Od Catona C.D Leah

W porównaniu do starych, dobrych czasów, kiedy to niezaprzeczalnie było się młodym uczniem tej szkoły, rajdy, wycieczki sprawiały zdecydowanie więcej frajdy. Teraz, w skórze nauczyciela, czuję się — i czuć się muszę — jak luźna wersja stojącej obok mnie historyczki. Siłą rzeczy moim wyjazdem rządzą kontrola i organizacja, chociaż w głowie zbyt dobrze migają mi pamiętne, ostatnie lata, podczas których sam byłem w tym miejscu ze swoją zgraną klasą. Odganianie się od komarów, gałęzie wbijające się w lędźwia — klasyk. Moje biwaki najczęściej kończyły się kacem moralnym kolegów, którzy niejednokrotnie żałowali ilości skrętów czy alkoholu, natomiast najdziwniejsze stanowisko wędrowało do mnie, czyli zazwyczaj trzeźwego, mającego kontrolę wówczas nastolatka, który nadal bawił się dobrze.

Od Catona C.D Leah

Dźwięk zamykanych drzwi, jakiego nie przewidziałem, wyrywa mnie ze skupienia. A o skupienie jest cholernie trudno z dwiema opadającymi na raz powiekami. Ledwo powstrzymuję nagłe naburmuszenie i wędruję wzrokiem ku wysokiej blondynce, która, łapiąc moje spojrzenie, uśmiecha się tak szeroko, jakby właśnie występowała w reklamie. Nic nie hamuje mnie przed leniwym oparciem się o kant biurka.

Od Catona C.D Leah

Byłem tak pochłonięty rozciągającą się przed nami drogą, że nie pomyślałem nawet, by przewrócić głowę na boki, na przykład na połacie łąk czy podszyt leśny spowity mgłą. Naprawdę to, że liście są dzisiaj wyjątkowo bardziej zielone powinno mnie zainteresować, to może chociaż uniknęlibyśmy szarpaniny nerwów, która trwała tyle co mrugnięcie powieką, natomiast w mojej głowie rozciągnęła się w wieczność. Przez jedną, rozdygotaną chwilę nabrałem pewności, że życie właśnie przeleciało mi przed oczami i że ostatnią powinnością jest przeżegnanie się, jednak następujący po chwili dech ulgi tchnął we mnie wielką nadzieję, że jeszcze trochę pożyję.

Od Catona C.D Leah

To pierwsza taka sytuacja w mojej karierze. Nie daję się jednak przejąć frustracji. Ze spokojem wybieram numer Flickermana i nieświadomie kluczę po pomieszczeniu między pojedynczymi ławkami, aż do końca najgłębiej umieszczonej ściany, na której stoją regały ze sprzętem i szafa.

Od Catona C.D Leah

Gdyby rok temu ktoś mi powiedział, że w swojej karierze nauczyciela wyląduję w domu uczennicy, wyśmiałbym go. Chociaż ta wizyta nie miała żadnego drugiego dna, to sam jestem zdziwiony sobą, że moja troska o dobro ucznia tak przekroczyła granicę. Mam nieodparte wrażenie, że gdyby nie moja obecność, matka Leah zachowałaby się znacznie gorzej — w jej oczach czaiła się ledwo skryta kobieta, która jeszcze zaledwie tydzień temu cisnęła we mnie słowami najszczerszej i nietłumionej pogardy. 

Nie wchodzę wgłąb altanki, tylko przystaję przy wejściu, oparty o jasnobrązową belę. Wyczekujące spojrzenie dziewczyny sprawia, że to ja czuję, że powinienem cokolwiek powiedzieć, jednak to dla mnie oczywiste, że jedyną osobą w tej altance, która powinna się odezwać, to Leah. Krzyżuję ręce na klatce piersiowej, unosząc brew.

Od Catona C.D Leah

Czuję w sobie żałosną, wzmagającą się frustrację, która nie ma dokąd zbiec. Uległem presji — w porządku, czasem to nieuniknione. Ale chyba nie byłem jedyną osobą w klasie, której przydarzyło się to samo, bo co jak co, po Leah nie spodziewałem się zachowania ucznia na poziomie gimnazjum. W swoim życiu byłem niesprawiedliwie wywołany do odpowiedzi... wiele razy. Kończyło się na jedynce, czasem na dwójce, ale nie spotkałem się z taką sytuacją. Cokolwiek biło od Leah: stres, presja, nerwy, właśnie pokazała dokładnie to samo, co ja, czyli to, co oboje powinniśmy stłumić. Mieszanka kiepskich wydarzeń zapewne wyprała nas z resztek samokontroli, byliśmy równie winni tego, co klasa zobaczyła.

Od Catona C.D Leah

Siedzę nad testami, ledwo zwracając uwagę na uchylone drzwi, które dostrzegam kątem oka. Przechodzi przez nie Leah, ale na tyle niepewnie, że muszę parę razy spojrzeć, by upewnić się, że w stu procentach zamierza wejść.

Od Catona C.D Leah

Weekend wystarczył, bym rzucił w przepaść wszelkie odczucia kurczowo trzymające się piątkowej libacji, którą musiałem rozdzielać. Jednak ponowne wejście na placówkę, rzut okiem na uczniów kręcących się na korytarzu sprawia, że wszystko ponownie wezbrało we mnie, ale nie dlatego, że poimprezowali. Nie oszukujmy się, wiem, jaka jest Mia i jej grupka w klasie, którą sama napędza. Za wymalowaną, uroczą buzią i za aurą przyjaźni czai się prawdziwa diva, mająca polewkę z każdego głupiego powodu, a w tym przypadku napruta nowa dziewczyna w klasie wydawała się ku temu idealną wymówką. To o to się martwiłem — że Leah zniszczy sobie ostatni rok w klasie. Że Mia go zniszczy. Bez względu na to czy rok, czy trzy lata, bo i to, i to jest koszmarem. Parę lat temu, kiedy sam zacząłem technikum, były podobne sytuacje. Ludzie zdawali się w tym samym calu okrutni, co dziś. Nie mówię o sobie. Moja wyjątkowo nieśmiała koleżanka z klasy, z którą nie rozmawiałem często, zakopała się na wieki w swoim smutku i po ostatniej zakrapianej imprezie, na jakiej ją wyśmiano za to, że się upiła, nie wyszła z domu, aż do momentu, w którym, jak się okazało, nie wyszła ze szpitala. Wszystko, nawet najmniejszy, niewinny żart może mieć niewyobrażalne, fatalne skutki, i powtarzano mi o tym na każdej radzie pedagogicznej zaraz obok tego, że „są uczniowie, których trzeba bezzwłocznie temperować”. 

Od Catona C.D Leah

Mia Osborne mieszka z rodzicami w tej kamienicy dłużej niż ja — to prawda. Jednak nie widzę żadnego powodu, dla którego miałoby to dawać jej dodatkowe przywileje imprezowania do białego rana. Ludzie dookoła chcą spać. Na tygodniu nie miałem ani chwili, by pomyśleć o tym, by nawet podrzemać, nie mówiąc o wypoczynku do, nie wiem, chociażby ósmej rano. Popołudniowy piątek też sobie umyślnie odebrałem, kompletując wiadomości z prawie trzech klas, by Leah miała z czego zaliczyć semestr. A teraz co? Integracja pełną parą. Próbuję powstrzymać nieuzasadniony gniew, który ogarnia mnie od środka i ściska klatkę piersiową, zabierając możliwość złapania głębszego oddechu. Z wnętrza pomieszczenia dobiega do mnie ostra woń alkoholu, na którą mój żołądek zaczyna się buntować — albo nawet cały ja, bo ledwo powstrzymuję mdłości. Nie mam zielonego pojęcia, co tam musiało dziać się przez ostatnie parę godzin, ale jestem pewien, że za moich czasów było podobnie, z tym, że ja wszystko pamiętałem, nigdy nie pijąc zbyt dużo.

Od Catona C.D Leah

Wyobraźcie sobie moją reakcję, kiedy dowiaduję się po pożal się Boże ceremonii otwarcia roku szkolnego, że będę wychowawcą. Wychowawcą.

Cato Andrew Wadsworth będzie miał własnych podopiecznych, co prawda ponoć młodszych zaledwie o sześć, siedem lat, ale to nadal niczego nie zmienia — ani mojego zdziwienia, wręcz szoku, ani dziwnego podekscytowania, które trawi moje wnętrzności jak przez maszynkę do mięsa. Klasę oczywiście doskonale znam, mimo że mam z nimi do czynienia dopiero od roku, czyli mniej więcej od czasu, w którym zostałem zatrudniony. To standardowa mieszanka, jakby to powiedzieli inni, kujonów, nerdów, imprezowiczów, buntowników i klasowej elity, której się tylko wydaje, że jest elitą, bo mają bogatych rodziców — drobiazg.

Od Catona C.D Leah

Mój pierwszy raz od tak dawna w siodle nie zaliczał się do najbardziej udanych. Nawet ze wskazówkami Ophelii nie czułem się tak pewny, jak chciałem się czuć i wystarczał kaprys konia lub mój niewłaściwy ruch, bym stracił swoją długo pielęgnowaną równowagę. Prawie godzina kursu pomogła mi na nowo zaprzyjaźnić się z uczuciem promieniujących bólem mięśni. Gdybym nie miał styczności ze sportem na co dzień, to z pewnością ciężej znosiłbym teraz każdy krok.

Od Catona do Leah

Pod powiekami czuję żar bijący od jej twarzy. Obejmuje mnie przyjemna, mleczna mgła zapomnienia. Nie czuję swojego rytmu serca, nie czuję ani jednej kończyny, tylko umysł bujający w cudownych obłokach, sprowadzający moje ostatnie największe pragnienie, jakim jest zbliżenie się do Rosen. Szepcze mi do ucha słowa, których nie rozumiem, ale wystarczy jej ciche mruczenie, a uśmiecham się i nawet nie interesuje mnie, co powinienem słyszeć. Chwilę potem ogarnia mnie jeszcze większe gorąco, gdy czuję wilgoć na policzku.

Cato Andrew Wadsworth

Źródło: Pinterest, Niclas Gillis.

Motto: “You know, who cares where happiness comes from? Look, we're all a little weird, we're all a little wacky — some more than others — but... if it works, it works.”

Szczęście przybiera różne kształty czy formy i czasem wymaga wielu poszukiwań, aby znaleźć odpowiednią drogę. Czasem rzeczy, które nas cieszą, są trochę dziwne, szalone i nielogiczne. Może masz obsesję na punkcie pewnego fikcyjnego programu telewizyjnego, ale kogo to obchodzi? Tak długo, jak cię to uszczęśliwia, to jest ważne, bez względu na to, że tylko ty tak uważasz.
“I haven't failed. I've just found 10.000 ways that won't work.” Cierpliwość i zaparte usposobienie niezależnie od sytuacji zazwyczaj ratują Catona. Ciężko znaleźć powód, dla którego rzeczywiście rezygnuje i porzuca działania. Wytrwale patrzy w przyszłość, nawet w małym detalu widząc rozwiązanie bądź jego zarodek, z jakiego rozwinie się coś sensownego. Zważywszy jednak na ilość jego pomysłów, to przynajmniej połowa będzie absurdalna i nieefektowna. Gdyby zwieńczyć wszystko do jednej puenty, to porażka i droga bez wyjścia dla Catona nie istnieje.

Imię: Jego rodzice mieli niezły dylemat, ale finalnie wyszło, że na imię będzie miał Cato, a na drugie Andrew.

Nazwisko: Wadsworth.

Wiek: Po ziemi stąpa już dwadzieścia sześć lat.
Data urodzenia: Trzydziesty marca.

Płeć: Mężczyzna.

Miejsce zamieszkania: W roli nauczyciela i pasjonata fotografii nie stać go na wielkie, luksusowe mieszkanie, gdyż cały dobytek wkłada w nowe akcesoria i sprzęty cyfrowe. Wchodząc wgłąb dzielnicy Laville, bez problemu można zauważyć tą urokliwą kamienicę zrobioną z czerwonej cegły, zaraz obok lokalnego sklepu z różnościami. Po prawej stronie budynku piętrzy się ciemnozielony bluszcz, nachodząc na fasadę i prawie zasłaniając adres. O ile kamienica jest ogromna, tak kawalerka Catona składa się z łazienki, małej sypialni i salonu połączonego z kuchnią. Łazienka — jak to łazienka, utrzymana w jasnych, czystych kolorach płytek i kafelek. Sypialnia ledwo jest w stanie pomieścić narożne biurko, łóżko, szafkę nocną i większą, głęboką i pojemną szafę na ubrania, buty i wiele koszy, w których znajdziesz wszystko, co mu niezbędne: zaczynając od filtrów fotograficznych, po akumulatory, baterie, kable, karty pamięci, nieużywane torby po nowych aparatach oraz złożone lampy, dyfuzory i statyw. Na ścianach sypialni nie wisi dużo obrazów, natomiast kinkiet i wiele, wiele półek — owszem. Na tychże półkach, niemal jak na ekspozycji, znajdziesz wiele rodzajów aparatów, między innymi stare kompakty używane przez Catona już tylko w ramach lekcji oraz profesjonalne lustrzanki z pełną klatką, których ma równo dwie. Pomijając już przesadzone ilości obiektywów na każdą okazję, bo czy to wesele, ślub, impreza, spotkanie rodzinne, sesja zwierząt, dzieciaków czy zwyczajne portrety — jest uzbrojony po zęby, zważywszy na napchany portfel swojego ojca, kiedy dopiero zaczynał z tematem. Odkąd w wieku siedemnastu lat założył portfolio i skompletował odpowiednie dokumenty, zarabia już sam na siebie — taka dygresja. Wracając jednak do sypialni, to jest ona na tyle ciasna i zarazem przytulna i wyjątkowa, że z pewnością będąc gościem nie skwitujesz tego oryginalnego wystroju mianem „ja cię pozdrawiam, ale bajzel”. Kuchnia jest zadbana i utrzymana w przyjemnym połączeniu czerwonej, wręcz krwistej cegły z czarnym aneksem. Dodatkowe światła oraz ciemnozielone wężownice tylko podbijają klimat tego pomieszczenia. Salonem można nazwać kanapę ze stolikiem i małą meblościanką z telewizorem? Z pewnością! Cato niewątpliwie jest fanem cegieł, bo jak tylko zobaczył, że kuchnia i salon są niczym stworzone jednym pstryknięciem, z oparciem o duże podobieństwo w wystroju, już wiedział, że to miejsce, w którym chce mieszkać bez względu na wszystko.

Orientacja: Nigdy nie przejawiał zainteresowania tą samą płcią. Jest więc heteroseksualny.

Praca: Cato jest absolwentem technikum Ingi Crawford i właśnie tam ruszył pracować zaraz po studiach, gdzie od ponad roku jako nauczyciel prowadzi zajęcia fotograficzne. Jest samoukiem z dziedziny grafiki oraz fotografii. Po opublikowaniu portfolio oficjalnie został fotografem — od tej pory wykonuje zlecenia każdego rodzaju.

Charakter: Cato to uosobienie silnej charyzmy i bijący przyjaźnią człowiek, któremu wystarczy mrugnąć, by zdobyć ludzi wokoło siebie. Chłopak budzi wiele emocji, jest ekstrawertycznym, atrakcyjnym rozmówcą i rzadko pozwala na niezręczną ciszę. Wie, co dzieje się w jego otoczeniu, nie chodzi z głową w chmurach, a na jego ustach zazwyczaj dostrzega się uśmiech, bez względu na to, czy jesteś nieznajomym, czy bliską mu osobą. To tak cholernie uparty człowiek, który nie odpuści sobie, jeżeli nie podoba mu się widok, jaki zastaje — pocieszy smutną osobę, podzieli się wiedzą, może nawet jedzeniem. Jego zasób słów, poczucia humoru oraz wymijających gadek bez wątpienia ożywi rozmowę i wywoła uśmiech na twarzy przejawiający się zaraz obok zainteresowania. Zazwyczaj jasno wyraża swoje myśli, określa się i nie ma słów, które tkwią w jego gardle, przez co czasem może wydawać się nonszalancki i zbyt do przodu. Czego nie można powiedzieć o uczuciach, które tłumi i których się boi — mowa o relacjach międzyludzkich. Mimo że wyraźnie daje sygnały, że na komuś mu zależy, nie potrafi powiedzieć tego wprost. Wybiera skomplikowane, zagmatwane drogi, by zrobić to w swój sposób.
Czasem przecenia własne siły tylko po to, by pozostać takim, jakim jest i jakiego znają go ludzie: zmusza się do entuzjazmu, pocieszeń, choć wewnątrz truje się od własnego kłamstwa oraz pada ze zmęczenia, byleby nikt nie widział go przybitego czy smutnego. Słaby uśmiech, pusty wzrok zazwyczaj zdradza jego stan duchowy, mimo że w kiepskich momentach dokłada wszelkich starań, by wszystko ukryć. Rozdrażniony Cato — zły Cato. Braknie tylko napisu “nie zbliżać się na odległość co najmniej dziesięciu metrów” na jego czole. Czasem powie słowo za dużo, zrobi coś, czego będzie żałował dokładnie sekundę po fakcie. To klęska dla kogoś, kto stara się utrzymywać w ryzach samego siebie. Nie obowiązki, nie prace domowe uczniów, nie dokumenty — siebie. Nic nie uważa za tak trudnego, zwłaszcza że widzi w sobie ukształtowaną przez lata maszynę do dawania nadziei i podtrzymywania ducha.
Zazwyczaj unika wybuchów emocji za sprawą swojego dosyć pokojowego usposobienia i zachowania zimnej krwi. Kiedy dzieje się coś, przez co inni tracą głowę: pożar, nagły zawał czy wypadek, Cato odrzuca wszelkie emocje i bierze sprawy we własne ręce, bez względu na to, jak bardzo mu drżą.

“He's so busy looking inside people to find the good that he misses the knife they're holding in their hand.”

— Alexandra Bracken

Bądźmy szczerzy, to miły chłopak. Wychowany tak, by zauważać krzywdę ludzi oraz dobre, niekiedy głęboko skryte w nich cechy, natomiast te złe spychać na drugi plan, bo wszystko da się “wyretuszować”. Jednak życie to nie Photoshop, bo co czyha w ludziach, tam już zostaje, choćby miało być uśpione przez lata terapii. Cato bywa naiwny i jego osobistym, ryzykownym wyborem jest nadmierna wiara w dobro innych, przez co nieraz wpadł w stan beznadziei. W każdym człowieku stara się widzieć coś dobrego i wydobyć to, starając się tego dokonać jeszcze zanim poczuje nóż sterczący w jego plecach. Lubi doceniać innych, dostrzegać przed sobą ich szczery uśmiech i wewnętrzny rozwój.

“Next time, don't go where I can't find you.”

— Alexandra Bracken

Cato nigdy nie wyraża uczuć wprost, chyba że chodzi o jego rodzinę. Jak wyżej czytałeś, jego wyznania przybierają dosyć skomplikowaną formę i zazwyczaj nie są bezpośrednie. Zamiast “kocham cię, Niame Rosen” powie, że zawsze powinna odbierać od niego telefon, bo cholernie się o nią martwi. Nie każdy potrafi to dobrze odczytać — ba, kto by się starał, żeby ujrzeć właściwy przekaz, jeśli nie ma czegoś na tacy. Jeżeli nie potrafisz pojąć moich uczuć zawartych w kilku słowach, to prawdopodobnie nie chcesz albo nie jesteś w stanie ich odwzajemnić, tak sobie tłumaczy Cato. W głębi serca ma się jednak za zwykłego tchórza.

“I can't promise to fix all of your problems, but I can promise you won't face them all alone.”

— Autor nieznany

Niame Rosen zawsze miała wsparcie od Catona. Bez względu na to, czy poprzedniego dnia pokłócili się czy nie, on zapominał o wszystkim i był gotowy nadstawić jej swojego ramienia, szeptać, że nie jest sama i pomóc jej z tym, z czym się zmaga. Taki stara się być dla bliskich, czasem dla nieznajomych, a nawet uczniów, w życiu których rozgrywa się piekło. Ludzie podświadomie mu ufają, więc w jego głowie siedzi więcej obcych problemów niż jego własnych.
Hobby: Cato ma niezwykłe oko do fotografii i to właśnie to jest stałym fundamentem jego życia niemal w każdej postaci — fotografia cyfrowa, analogowa, w tym sesje, obróbka. Przekazywanie tej wiedzy idzie mu o tyle dobrze i zrozumiale, że dookoła zbiera wiele pochwał w roli nauczyciela. Zależy mu, by starannie przygotować lekcje, zainteresować ucznia i zaszczepić w nim pasję, która w przyszłości da tyle korzyści, ile dała jemu. 
W technikum wyróżniał się niezłą kondycją i właściwie całe życie biega — czy to rano, czy wieczorem, kiedy na niebie świecą tylko gwiazdy i księżyc, natomiast przy dobrych wiatrach spędza około dwóch godzin na siłowni. Książki oraz programy graficzne zazwyczaj zabierają mu wieczór, dlatego nie ma czasu na nadrabianie filmów czy seriali, a muzyka leci w tle, zagłuszając każdą jego niepotrzebną myśl. 

Aparycja |

— wzrost: 189 centymetrów.

— waga: 79 kilogramów.

— opis wyglądu: Aparycja od zawsze była dużym atutem Catona. Momentami nie potrzebował  nawet słów, by oczarować niejedną dziewczynę, wystarczyło sugestywne uniesienie jednej brwi i uśmiech, który zaginał kolana. Nikt nigdy nie miał powodu, żeby nazwać go narcyzem, bo mimo iż jest świadomy swojego seksapilu, nie zanosi się żadną wyższością. Jest skromny i to sprawia, że nie myśli nad tym, komu się podoba. Zdaje sobie też sprawę z tego, że ile ludzi, tyle upodobań, więc równie dobrze istnieją dziewczyny, które powiedzą, że Cato nie jest w ich typie.
“I got to say, I'm a little disappointed. Maybe if Mr Wadsworth was ugly and short, it would be easier for me to focus on the lesson.”. Cato, a właściwie pan Wadsworth, w otoczeniu buzujących hormonów jest istnym bogiem, zwłaszcza jeśli szesnastolatkom przypomni się o takich książkowych pomysłach jak romans z młodym nauczycielem. A że w Technikum Ingi Crawford uczą dorośli po czterdziestce czy pięćdziesiątce, Cato szybko zebrał zainteresowanie i odkrył pewne trudności prowadzenia zajęć ze zbyt pewnymi siebie paniami. Słyszał już komentarze o swoich głębokich, jasnych i zielonych oczach, przez które ciężko się skupić. Jednak w Catonie jest wiele więcej elementów, na jakich warto zawiesić wzrok. Włosy, zmierzwione jednym ruchem ręki i  zazwyczaj zaczesane do tyłu, układają się tak, jak chce tego natura. Mają naturalny odcień blondu, który ciemniał przez lata, aż zatrzymał się na złocistym kolorze, choć Wadsworth uważa, że i tak są zbyt jasne. Jego odrobinę różowe wargi mają wyraźny kształt, a zwłaszcza górna. Prosty nos jest odrobinę zadarty i odznacza się ledwo widocznym garbem odbierającym mu perfekcję. Brwi, choć nie ulegają zabiegom regulacji, są doskonale ukształtowane i nie posiadają wyraźnego łuku. 
“I wonder if he ever had a nude photo session... because I'd love to see this.”. Cato uparcie trzyma się zdania, że nie był, nie jest i nigdy nie będzie modelem. Stanowczo woli znajdować się za aparatem niż przed obiektywem. Jednak jego uczennice są zdania, że byłby do tego idealny. Jest wysoki oraz dobrze zbudowany, choć przybranie na wadze to dla niego zawsze ciężki orzech do zgryzienia. Kiedy więc dotarł prawie do osiemdziesięciu dziewięciu kilo, zaczął stale odwiedzać siłownię, co zaowocowało tym, że z wieszaka zmienił się w seksownego, dojrzałego mężczyznę, w którego ramionach niejedna chciałaby zasnąć. 
Jego waga za sprawą wielu wyrzeczeń, odpowiedniej diety i treningów wkrótce spadła do siedemdziesięciu dziewięciu kilogramów i to na tym etapie stanęła, pozwalając Catonowi cieszyć się twardymi i rozbudowanymi mięśniami pod ubraniem. 

— pozostałe informacje: Nie ma blizn, chyba że liczą się ledwo widoczne okaleczenia, zadrapania z dzieciństwa i ślady po oparzeniach. 

— głos: Jego głos uspokaja i ujmuje swoją łagodnością, jednak potrafi zanieść się ostrym, niespodziewanym gniewem. 

Historia: Życie Catona aż do jednej, tragicznej wieści wydawało się definicją ideału. Chłopak dorastał w czułej, zgranej i kochającej się rodzinie, zawsze miał w szkole mnóstwo koleżanek, kolegów, a zainteresowanie przylgnęło do niego jak guma do podeszwy. Był o tyle charyzmatycznym dzieciakiem, że w technikum Ingi Crawford nie dało się go nie lubić, na domiar tego uczył się dobrze i lubił swój kierunek — fotografię. W międzyczasie wyszła na jaw białaczka jego młodszego brata, która postępowała z roku na rok. Kiedy Cato ukończył studia i złożył CV na stanowisko nauczyciela w swoim dawnym technikum, wydarzyło się coś, co było wiadome już od jakiegoś czasu — Nick zgasł jednej nocy, trzymany przez Catona za rękę, która ciągle wilgotniała od skapujących łez. Życie starszego brata do teraz nie odzyskało właściwego rytmu, chłopak czasem buja w obłokach, bywają też noce, podczas których tylko wpatruje się w sufit i odtwarza w głowie ostatnie spojrzenie swojego brata.
Odcinając się jednak o przykrych wspomnień, można uznać, że Cato, skończywszy siedemnaście lat, sam na siebie zarabia. Choć z pieniędzy rodziców sprawił sobie wiele przydatnych do fotografii sprzętów, to sam wynajął mieszkanie, sam je opłaca i nikt nie daje mu na życie. Nauczył się samodzielności i odpowiedzialności nawet pomimo że nie musiał tego robić, bo rodzice zawsze chcą mu pomagać. Cato odmawia, bo radzi sobie wspaniale.
Jako dzieciak w podstawówce zdobył przyjaciółkę — taką, która nie okazała się chwilową znajomością z młodych lat, a która nieoczekiwanie zabrnęła znacznie dalej. Cato zna Niame Rosen od kiedy pamięta i kiedy tylko dowiedział się, czym jest miłość, wiedział, że to uczucie, którym darzy tą cudowną dziewczynę z sąsiedztwa. Trzymał jednak uczucia dla siebie — robi to do teraz. Niame przyciągała do siebie coraz więcej chłopców, aż Cato sam stracił nadzieję, że kiedykolwiek uda mu się przebić przez tę ścianę niemocy, więc zostali przyjaciółmi. Wprawdzie sprawy sercowe to jedyna płaszczyzna, w której temu chłopakowi ciężko się odnaleźć. Ma powodzenie, ba, nawet uczennice dobijają się do niego drzwiami i oknami, ale żadna kobieta nigdy nie skradła jego serca tak, jak Rosen. Przez pryzmat tej dziewczyny ciężko mu nawet zauważyć, że zwrócił czyjąś szczególną uwagę na siebie. Miał pewne związki, lecz niekoniecznie udane.
Na ten czas mężczyzna pełni stanowisko lubianego nauczyciela fotografii w Technikum Ingi Crawford, jego doświadczenie w tym wynosi prawie rok. 

Rodzina: Cato jest powiązany z rodziną, z którą nie ma bardzo ścisłego kontaktu. A te powiązanie ogranicza się do wiedzy w zakresie imion i nazwisk — Jefferson, biorąc pod uwagę stronę matki Catona. Zanim Mila, czterdziestoczteroletnia nauczycielka historii, wyszła za pięćdziesięcioletniego dyrektora do spraw marketingu Dwighta Wadswortha, nosiła dumne nazwisko Jefferson. To odgałęzienie rodziny, z którą nie ma praktycznie żadnego kontaktu. Między innymi można wspomnieć o wuju w Avenley River, Eliasie Jeffersonie, który równie dobrze może nawet nie wiedzieć o istnieniu siostrzeńca. 
Z kolei rodzina od strony ojca, ach, ci Wadsworthowie, są bardziej znani Catonowi. Wprawdzie można uznać, że wychował się z nimi, a kontakty bezpośrednie, jak i telefoniczne towarzyszą im wszystkim do tej pory. 
Babcia Nelly Wadsworth, mimo że pożegnała dopiero swojego męża, jest ciepłą, pełną uczuć kobietą, której nie brakuje sił w podeszłym wieku, który wynosi całe siedemdziesiąt pięć lat. 
Najmłodszy z Wadsworthów, Nick, zmarł na białaczkę mając zaledwie osiemnaście lat, zaraz po tym, jak Cato ukończył studia. Starszy brat kochał go tak, jak tylko da się kochać człowieka. Z nikim nie dogadywał się lepiej, a troska, jaką w niego przelewał, zawsze była większa niż w stosunku do kogoś innego w rodzinie. Kiedy feralnego wieczoru wezwali Catona do szpitala, mówiąc, że to ostatnie godziny brata, wiedział, że nie powstrzyma łez rozpaczy. 
Nie potrafi zaleczyć pustki po nim. Z myślą, by Nick był ciągle przy nim, Cato zapewnił sobie nieśmiertelnik z jego imieniem.

Partner: Jego serce od dawna bije dla jednej — Niame Rosen, która, niefortunnie, nie jest świadoma jego uczuć. A może i jest, tylko wie, że nic z tego nie wyjdzie? Kobieta układa sobie życie z innym partnerem, kocha go i planuje przyszłość, z której wyłączony jest Wadsworth.

Potomstwo: Brak.

Ciekawostki: 
— Zobacz, jak się odmienia jego imię prawidłowo: [klik]
— Odkąd kontuzja odsunęła go od biegów na wytrzymałość, zaczął palić.
— Rzadko imprezuje, nie przepada za alkoholem i jak już, to gustuje w drinkach, niżeli w piwie czy czystej wódce.
— Każde wakacje z rodziną spędza w Calor i jest biegły w rodzimym języku tego ciepłego kraju.
— Jako nauczyciel zawsze zaczyna swoje poranne lekcje od kawy z automatu. Na zajęcia zabiera torbę z lustrzanką.
— Ma prawo jazdy na auto i potrafi jeździć motorem, mimo że nie posiada swojego na wyłączność. 
— Lubuje się w strzelectwie, mając na myśli broń palną. Na strzelnicy jego dłonie ledwo drżą, oddech ścisza się do granic możliwości, i udaje mu się zazwyczaj trafić do upragnionego celu. 
— Chciałby spróbować jazdy konnej, bo nie ma o tym pojęcia. 
— Jest bardzo swobodny i pewny w tańcu i chętnie to robi. Był partnerem wielu dziewczyn na studniówkach, oczywiście zanim zaczął pracę jako nauczyciel.
— Jego dom rodzinny mieści się w Blacksmith.

Inne zdjęcia: x / x / x / x / x / x / x / x / x

Zwierzęta: Do Avenley River przyjechał z nim Flash, pies rasy husky o rudym futrze. Niezwykle grzeczny, posłuszny przyjaciel, z którym Cato dzieli pasję biegania. Zwierzę nie jest jednak zbyt chętne do spoufalania się z obcymi, bo zwykle cofa pysk przed wyciągniętą ręką, dając dotknąć się tylko Catonowi. Trudno o jego zaufanie, jednak znając się z Wadsworthem od szczeniaka, nie jest to nic zaskakującego, że akurat jego darzy największym uczuciem.

Pojazd: Mercedes CLA

Kontakt: 7devils [howrse] lasthope636@gmail.com [mail]