Od Taylor C.D Isabelle

środa, 10:19
     Zajęcia były, jak to zajęcia, zwyczajne. Przychodząc tutaj, wcale nie oczekiwałam fajerwerków pokroju spotkania ze światowego formatu gwiazdą, która zaproponuje nam rolę statystów w jakimś shilienowskim przeboju tej zimy, nie oczekiwałam też skutecznej nauki gry aktorskiej, rzadko kiedy bywa tak, że przypadkowego przechodnia nauczysz tej sztuki w ciągu godzinnej lekcji. Także nie miałam nawet czym się rozczarować, moje oczekiwania były na poziomie, nie oszukujmy się, zerowym, toteż moje nastawienie pozostawało neutralne przez cały ten czas trwania spotkania. Jedyne, co starałam się robić, to wykrzesać z siebie resztki entuzjazmu, byleby nie wyjść na oburkniętą nastolatką, chociaż obawiam się, iż nie wyszło mi to za dobrze. Paradoskalnie czy nie, aktorki ze mnie nie będzie, przynajmniej tak to postrzegałam do tego momentu.
     Mam w planach wyjść z tego budynku i udać się, najlepiej, w okolice starego miasta, po raz drugi, ponieważ miasto jest na tyle irytujące, nudne i nijakie, że po paru latach przebywania w nim kończą się już pomysły, a, niedługo potem, i pieniądze. Dodatkowo, nie lubię chodzić po mieście samotnie, już nie mówiąc o przesiadywaniu w fast-foodowych restauracjach, gdzie zazwyczaj przesiaduje się w większej grupie, nie w pojedynkę. Chcąc przeczekać falę zalewającą drzwi wyjściowe, opieram się o kanapę stojącą pod lewą ścianą pomieszczenia, dla pewności, iż ta nie odjedzie, w przeciwieństwie do krzesła. Mijają kolejne sekundy, ludzie, jak to zwierzęta, przepychają się między sobą, idąc na raz, jakby na rozkaz, chociaż, gdyby poczekali dosłownie krótką chwilę, przepuścili kogoś przed sobą, nic wielkiego by się stało, żadna duma by nie ucierpiała, a korek zniknął. Najwyraźniej mało kto wpada na tę błyskotliwą myśl.

Od Isabelle C.D Taylor

     - Alan, nie wchodź tam! - Usłyszałam niewyraźnie głos mojej matki dochodzący zza drzwi. Był on jednym z bodźców, które przyczyniły się do mojego obudzenia. Jednak nic sobie z tego nie robiłam i mrucząc cicho pod nosem jakieś niewyraźne, pojedyncze słowa, przewróciłam się na drugi bok, przykrywając jeszcze szczelniej kołdrą. Ledwo co nadeszła jesień, a już daje nieźle w kość. Za przykład podając chorobliwie zimną temperaturę na zewnątrz i silny, zimny wiatr.

Od Taylor

Środa, 07:23

     — Taylor!
     Przewracam się z boku na bok, uparcie ignorując dochodzące mnie z dolnego piętra męskie głosy. Właściwie, jeden głos, chociaż czasami wtórują mu aktorzy z serialu lecącego w telewizji. Wciskam douszne słuchawki nieco głębiej, wolną dłonią wyszukując telefonu gdzieś w zakamarku pościeli, po czym zwiększając głośność na możliwe maksimum. Dodatkowo zakrywam niezasłonięte ucho leżącą obok poduszką, tak dla możliwego zabezpieczenia przed nawoływaniem ojca. W końcu zawsze mogę wybronić się tym, iż nie usłyszałam własnego imienia, nic specjalnego.
     — Taylor!
     Powtarzasz się, przebiega mi przez myśl, przewracam więc oczyma i staram się nie przerywać sobie błogiego odpoczynku. Przerzucam nogę przez pościel z taką siłą, że uderzam nią o łóżkową deskę, nie mówiąc już o tym, iż akurat był to piszczel. W myślach przeklinam ojca raz po raz, w pewnej chwili zaczynam się wyżywać na trzeciej poduszce leżącej najbliżej ściany, ściskając ją najmocniej jak potrafię. W międzyczasie zmieniam piosenkę na nieco mocniejszy rock, który skutecznie zagłusza kolejne nawoływania. Kto by się tym przejmował?