Od Eliasa CD Duanny

    Wstępując do baru nie spodziewałem się, że akcja potoczy się w ten sposób. Wyobrażałem sobie Duannę jako osobę opanowaną i rozsądną, ale jak widać każdy musi czasami dać upust emocjom i wypuścić powietrze ze świstem, które wstrzymywało się ten cały czas. Cały wieczór bardzo żałowałem, że nie dałem rady wlać w siebie choć trochę procentów, aby zabalować z dziewczyną i sprawić, aby nasze rozmowy stały się bardziej szczere i swobodne. Co jak co, ale po pijaku wychodzi najwięcej, gorzej tylko z kwestią, czy potem tego żałować, czy nie. Dodatkowo nie chciałem się upijać, bo widząc ile pije Duanna stwierdziłem, że powinienem jej przypilnować, a potem ostatecznie odwieźć bezpiecznie do domu, bo gdybym sam był pijany to nie wiadomo gdzie i jak byśmy skończyli. Takim też sposobem obecnie znajduję się w mieszkaniu mojej starej ukochanej przyjaciółki, która nie potrafi utrzymać powiek w górze, ale nadal mamrocze coś pod nosem. Zostałem poproszony o utrzymanie jej towarzystwa, więc przysiadam na skraju łóżka i rozmasowuję czoło jedną dłonią. Nie wiem, co myśleć o tej sytuacji. Spotkanie było ciekawe, nie sądziłem, że Di skończy w takim stanie.

Od Duanny C.D Eliasa

     Po pracy wracam do mieszkania, uprzednio robiąc drobne zakupy na resztę tego tygodnia. Korzystam z okazji, że Tate pojechała po lekcjach do koleżanki i będzie u niej spała - w planach jest, że mam odebrać ją jutrzejszego popołudnia ze szkoły. Zwykle nie popieram takich spotkań, a co dopiero nocowań, w środku tygodnia, ale tym razem było mi to na rękę - pozwoliłam wierzyć Tate, że to tylko dlatego, iż mnie ładnie poprosiła. Rzeczywistość była zgoła inna, ale i ona, i ja byłyśmy zadowolone, więc zachowywałam się, jakby ta sytuacja nie miała drugiego dna. Tym bardziej, że Tate to sześciolatka. Zabójczo inteligentna, ale nadal sześciolatka. Po pracy biorę kąpiel i zaczynam się przygotowywać. Nakładam delikatny makijaż, psikam się perfumami, zakładam bordową, obcisłą sukienkę do połowy łydki i czarne szpilki. Wychodząc z domu narzucam na siebie skórzaną kurtkę i chwytam w biegu niewielką torebkę, pakując do niej najpotrzebniejsze rzeczy. Rzadko kiedy mam czas na spotkania w weekend, a co dopiero w środku tygodnia, więc czuję się dosyć dziwnie wsiadając do samochodu kilka minut przed szesnastą. Na co dzień zwykle wracam o tej godzinie albo i nawet później. Wyjeżdżam z podziemnego parkingu i włączam się do ruchu. L’ETO jest moim ulubionym barem w centrum Avenley River, w którym często zwykłam umawiać się z moimi prywatnymi klientami w porze lunchu.

Od Eliasa CD Duanny

    Gdy siedzę na kanapie obok niej, czuję tylko lekki zapach perfum znoszonych już cały dzień i zastanawiam się czemu zwracam na to aż taką uwagę. Nieświadomie staram się zapamiętać wszystko na wypadek jakby miała uciec i znów zostawić mnie wraz z moim rozdartym sercem i nużącymi przemyśleniami na temat tego, a co by było gdyby. Mimo, iż chce zapamiętać wiele, nie mam odwagi spojrzeć na jej twarz, napotkać spojrzenia jej jasnych oczu i ostatecznie posłać jej bezradnego uśmiechu. Kiedyś wywoływała go u mnie bez przerwy, ale wtedy nie musiałem uważać na słowa ani na gesty, jakimi się przy niej posługiwałem. Teraz boję się powiedzieć coś, żeby nie zepsuć tej i tak już dziwnej sytuacji, w jaką przypadkowo oboje wpadliśmy. Najgorsze jest to, że od środka ciągle zżera mnie uczucie, że ona wcale nie myśli tak jak ja i tylko niepotrzebnie zajmuje jej czas. Pewnie ma wiele pracy i tylko posyła mi uprzejmy uśmiech, abym tego nie zauważył. Jednak gdy do salonu wchodzi jej córka, z ulgą stwierdzam, że problem rozwiąże się sam. Posyłam dziecku spokojne spojrzenie nie chcąc jej wystraszyć, ale ona zdaje się nie zwracać na mnie uwagi i tylko czeka, aż jej mama podniesie ją i utuli.

Od Duanny C.D Eliasa

     Kiedy słyszę zdrobnienie mojego imienia, czuję jak moje nogi miękną. Nie słyszałam tego dobre kilka lat, co sprawia, że wszelkie wspomnienia ponownie wracają i mam wrażenie, że zagnieżdżają się w mojej głowie. Milion myśli, które nagle napływają do mojej głowy są sprzeczne. Plusy i minusy, ale kiedy zauważam, że minusów jest znacznie mniej, ustępuję. Właściwie są dwa: pierwszym jest przyznanie się do wpadki z jego ówczesnym przyjacielem, a co za tym idzie, rysa na moim honorze. Drugim minusem jest fakt, iż z tego co widzę, Lucas ma problemy z prawem, a ja pracuję, jak pracuję i mogłoby to rodzić kolejne. Mimo to, nie jest to nic, czego ewentualnie nie udałoby nam się pokonać. Tym razem przyjaźń jest dla mnie ważniejsza. Od początku powinna być. Dopiero rok po fakcie, pięć lat temu doszło do mnie, jak wielki błąd popełniłam i jak bardzo żałuję tego, że zerwałam kontakt z najbliższą mi osobą, jaką dotychczas miałam.

     Wzdycham ciężko, kładąc zimną dłoń na czole i jednym ruchem zwalniam zamki z drzwi. Te otwierają się na oścież, a przede mną stoi mężczyzna, którego niegdyś tak dobrze znałam. Zmienił się, wydoroślał i dojrzał, przynajmniej fizycznie, bo nie wiem, jaki aktualnie jest. Serce każe mi rzucić się w jego ramiona i pozwolić, aby mnie mocno uścisnął, ale moja twarz pozostaje niewzruszona.
     — Wejdź — mówię chłodno, choć w środku cała szaleję, gdy tęsknota bierze nade mną górę. — Tylko cicho, Tate śpi — dopowiadam, kierując nas do salonu.
     — To twoja córka, tak? — pyta.

Od Eliasa C.D Duanny

    Powrót do celi był raczej nieunikniony, więc nie dziwi mnie, gdy zostaję na powrót zamknięty na klucz. Obok widzę znudzonego już do reszty Iliaha, z którym to jeszcze wczoraj rozmawiałem i jest mi głupio, że przeze mnie musi tutaj siedzieć. Bez słowa siadam pod ścianą mając nadzieję, że Duanna załatwi nam przepustkę i wyjaśni, że nie jestem winny. Podałem jej chyba wystarczające dowody na to, że nie popełniłem żadnej zbrodni i przechodzę przez to wszystko bez powodu. Mija kolejna godzina, a ja tylko obserwuję jak prawa noga nerwowo mi skacze. Nienawidzę stresujących sytuacji, gdy musisz czekać na wyniki obawiając się najgorszego, że będą złe. To samo uczucie jest przed odebraniem sprawdzianu w szkole lub przed wynikami ważnych badań, które stwierdzą jak dużo czasu ci jeszcze zostało na tym idealnym świecie. Zaczynam myśleć o nieprzyjemnych rzeczach, a nie tak powinienem zajmować swój czas za kratkami.

Od Duanny C.D Eliasa

     O godzinie jedenastej pięćdziesiąt pięć proszę jednego ze strażników, aby wprowadzili Eliasa. Jestem przygotowana na kolejną, ciężką rozmowę, ale też zdeterminowana, aby doprowadzić sprawę do końca i dojść do prawdy. Za każdym razem daję z siebie wszystko, czego rezultaty widać na sali, więc nie widzę powodu, dla którego tym razem miałoby być inaczej. Tate siedzi na kanapie, kolorując. Jest tak pochłonięta tym zajęciem, że nie martwię się o to, co ewentualnie może usłyszeć. Poza tym, jest mądrą dziewczynką, wie na czym polega moja praca oraz co jej można, a co nie. Dziecko cud. Wkrótce rozbrzmiewa się krótki dzwonek zwiastujący, że ktoś jest w poczekalni. Zapraszam ich do środka i już po chwili do gabinetu wchodzi rosły, choć zmarnowany mężczyzna, gołym okiem wyglądający, jakby się nie wyspał. Nie dziwię mu się, w końcu noc na komisariacie nie jest przyjemna, dodatkowo przeraża mnie fakt, iż mogę przegrać jego sprawę. Wtedy będzie musiał się przyzwyczaić do nowego, więziennego trybu życia, a choć tego nie chcę, to dopuszczam do siebie tę świadomość - jak zawsze. Już mam zacząć jakimś ultraprzyjaznym tekstem, typu „jak ci mija dzień?” albo „mam nadzieję, że jedzenie było zjadliwe”, choć w przypadku Eliasa najwyraźniej nie jest to potrzebne, bo zaczyna mówić pierwszy, uprzednio siadając w fotelu.
     — Dzień dobry — kiwam głową w jego stronę w geście powitania. — Będę mógł wrócić dzisiaj do domu? Mam tam kota.

Od Eliasa c.d Duanny

    Przypatruję się kobiecie, która zapisuje coś w otrzymanych dokumentach nie patrząc na mnie już, dopóki nie wstaje i zawiadamia tego samego faceta, który mnie tutaj przyprowadził. Łapie mnie za ramię i podnosi tak szybko, że nie mam okazji pożegnać się z ciemnowłosą, chociaż z drugiej strony pewnie i tak bym tego nie zrobił. Ciągle mówiła, że chce mi pomóc i dojść do prawdy, ale dosyć ciężko było mi się z nią dogadać. Nie przepadam za tym światem karierowiczów, którzy myślą, że są panami wszystkiego. W moim życiu nie ma miejsca na szczycenie się swoimi umiejętnościami czy pieniędzmi, ja staram się jedynie przeżyć i nie umrzeć z głodu. Wychodząc z gabinetu mam nadzieję, że kobieta mnie nie okłamała i naprawdę uda się to rozwiązać. Zmęczony wszelkim zamieszaniem pozwalam prowadzić się policjantowi, który jednak skręca tuż przed drzwiami wyjściowymi i kieruje się wzdłuż korytarza. Marszczę brwi i usiłuję się zatrzymać, aby to wyjaśnić.

- A ty co? Myślisz, że cię wypuszczę żebyś mógł nam zwiać? Zapomnij - dodaje z wrednym śmiechem i szarpiąc mnie jeszcze mocniej, idzie dalej.

Od Duanny C.D Eliasa

— Nie wiem, czy wiesz co tu robisz i kim ja jestem. Nie ważne, co ci się wydaje, a co nie, nie jestem prokuratorem i doprowadzenie śledztwa nie jest moim obowiązkiem. Zresztą tu nie ma co doprowadzać do końca, bo dowody są jasne i nikt nie będzie się ciebie słuchał. Ja jestem twoim prawnikiem i moim obowiązkiem jest ukazanie prawdy, broniąc cię w sądzie, więc uchyl się trochę honorem i uszanuj mój czas i pracę — mówię twardo, jednak jestem tak samo spokojna i opanowana, jak byłam na początku. Obserwuję, jak mina mężczyzny zmienia się z każdą minutą.

Od Eliasa c.d Duanny

    Momentalnie zrywam się z łóżka przez dziwny huk, który rozchodzi się echem po obszernym mieszkaniu. Zupełnie jeszcze zaspany i zdezorientowany rozglądam się po pomieszczeniu starając się wyostrzyć wzrok, ale jest tak ciemno, że przychodzi mi to z wielkim trudem. Dopiero po chwili mogę zauważyć rozbity talerz na podłodze i dumnego kota na blacie wymachującego swym puszystym ogonem. Marszczę groźnie brwi posyłając kocisku jedno z moich najgorszych spojrzeń mając nadzieję, że ten zrozumie jak bardzo potrafi zaleźć mi za skórę. Niestety zwierzę mruga tylko obojętnie i zeskakuje na podłogę idąc już w jakimś obranym wcześniej kierunku, zapewne, aby rozwalić mi coś jeszcze. Przysięgam, że jeszcze jedna taka akcja i wyrzucę go na śmietnik, a z powrotem mojej siostry kupię nowego kota, jak najbardziej podobnego do tego diabła. Dosadnie wkurzony zmusiłem się do dźwignięcia się z kanapy, aby móc posprzątać ten bałagan. Przy wstawaniu zaskakują mnie zawroty głowy spowodowane zapewne dosyć dużą ilością procentów, jakie wypiłem zeszłego wieczora. To też pozwalało mi zrozumieć dlaczego zasnąłem na kanapie, a nie w swoim ciepłym, wielkim łóżku. Zaspany i obolały podchodzę do okien, aby odsłonić choć trochę światła i zobaczyć co dzieje się w pomieszczeniu. Blade światło wpada do środka pozwalając mi zobaczyć, jak wielki bałagan tutaj panował. Z trudem muszę stwierdzić, że rozbity talerz to tutaj najmniejszy problem. Wszędzie dookoła porozwalane są butelki, ubrania i puste saszetki po wiadomo czym. Gdyby zechciała mnie teraz odwiedzić policja, raczej nie miałbym szans na wytłumaczenie się z tego. Z drugiej strony w takim syfie zapewne nie mieliby szans, a tym bardziej chęci na znalezienie czegoś ważnego.

Od Duanny do Eliasa

     — Dzień dobry — usłyszała, przechodząc przez oszklone drzwi. Skinęła głową w odpowiedzi, robiła to już automatycznie i często nieświadomie.

      Weszła do swojego gabinetu, odkładając torbę na fotel stojący obok dużego, mahoniowego biurka. Leżały na nim akta i zafoliowane, podpisane papiery dotyczące wszystkich bieżących spraw, które aktualnie prowadziła, i które były w toku. Upiła łyk zielonej herbaty, odkładając filiżankę na porcelanowy spodek. Nie pijała kawy, za to większość jej pracowników tak, dlatego tak czy inaczej musiała ich zaopatrzyć w ekspres, z którego jednak ona sama nie korzystała. Stephanie, jej sekretarka, każdego ranka przed siódmą zaparzała Duannie zieloną herbatę, a ona sama przyjeżdżała do kancelarii pół godziny później. Godziny pracy wyznaczała sobie sama, ale to nie znaczyło, że siedziała tu mniej, niż jej pracownicy. W rzeczywistości bardzo często zostawała po godzinach, choć nie miała nikogo nad sobą, kto by jej za nie płacił. Prawda była taka, że poświęcała się swojej pracy jak nikt inny, ciężko pracując na sukces, a jej wkład był widoczny.

      — To są nowe sprawy. Jedna jest pilna, oznaczona na czerwono, została pani przydzielona od sądu do jednej z rozpraw — powiedziała rudowłosa, przekraczając próg. Odłożyła wszystkie rzeczy na blat biurka, układając je równo na sobie, po czym czmychnęła z powrotem tam, skąd przyszła, nim Duanna zdążyła podnieść wzrok zza akt i wydusić krótkie słowa podziękowania. Sięgnęła po dokumenty, otwierając teczkę, do której przyczepiona była czerwona karteczka z napisem wykonanym markerem.

SPOTKANIE O 14. 

     Automatycznie wpisała je do swojego podręcznego dzienniczka, patrząc sceptycznie na czerwoną kreskę przy godzinie 15.30 i dopisek „PRZEDSTAWIENIE TATE!!". Wzdycha głęboko, marszcząc brwi i obiecuje sobie w duchu, że zdąży, i że zobaczy wszystko, nad czym pracowała jej córka, potem zacznie bić jej brawo z uśmiechem i dumą w sercu, a wieczorem weźmie ją na lody i pączka, dalej gratulując.

     Cały dzień spędziła na uzupełnianiu papierkowej roboty, a o 12 miała godzinne spotkanie. Potem następną godzinę spędziła na dokładnym studiowaniu jednej z rozpraw, kiedy punktualnie o godzinie 14 Stephanie powiadomiła ją, że jej klient raczył już przybyć. Zapowiedziała, że ma wejść i już chwilę później jej oczom ukazał się młody mężczyzna przechodzący przez drzwi. Lekko kręcone włosy i charakterystyczne spojrzenie przywodziło jej na myśl pewną osobę, przez co westchnęła automatycznie. Dopiero po chwili przywołała się do porządku, odchrząknęła i wstała, wyciągając w jego kierunku rękę.

      — Dzień dobry — zaczęła. — Proszę zająć miejsce — wskazała na skórzany fotel stojący pod lekkim skosem naprzeciwko biurka. Ten opadł na niego ciężko, gdy Duanna także zajęła swoje miejsce. — Przeanalizowałam już pańskie akta, stanie pan przed sądem pod zarzutem popełnienia zabójstwa. Tak jak pan twierdzi, został pan niesłusznie oskarżony, mam rację? — mówi zamyślona, wodząc wzrokiem po zapisanym dokumencie.

     — Tak, kurwa, tak twierdzę, bo to prawda. Nie podniosłem ręki na tego faceta, nie znałem go nawet osobiście — wysyczał zdenerwowany, jednak twarz Duanny ani drgnęła.

     — A wie pan czym jest szacunek do drugiej osoby? Bo jeśli nie skażą pana za morderstwo, to za znieważenie sędzi już tak — posłała mu znaczące spojrzenie. — Pierwszym krokiem będzie sporządzenie pisma procesowego, tym zajmie się któryś z moich pracowników. Musimy gruntownie omówić całą tę sprawę.

     — Cudownie, już nie mogę się doczekać — odparł spuszczając głowę zrezygnowany i zmęczony.

     — To dobrze, pozytywne nastawienie to podstawa — odpowiedziała, sprawiając wrażenie, jakoby  nie zauważyła w jego wypowiedzi ironii. Rzecz jasna prawda była zupełnie inna, Duanna po prostu miała w swojej karierze gorszych klientów i dobrze wiedziała, jakie podejście ma obrać. — W porządku. Czyli możemy zaczynać? Chciałabym zacząć od wykluczenia wszelkich motywów. Muszę wiedzieć co łączyło pana z Williamem.

     — Tak jak mówiłem, nie znałem go osobiście. Słyszałem o nim jedynie tu i tam, ale nie widziałem go na oczy, a już tym bardziej nie podniosłem na niego ręki.

     — Dobrze. To jak pan wytłumaczy to? — powiedziała, z teczki wyciągając kartkę papieru pokrytą koślawym listem i stek zdjęć. Wszystko było w folii. — Przestań interesować się moim życiem, bo możesz za to przepłacić swoim. — odczytała. — Jeśli uważasz, że nie jestem do tego zdolny, to się mylisz — dokończyła, podsuwając mężczyźnie pod nos zdjęcie, na którym zakapturzona postać, w domyśle on, celowała z broni do mężczyzny. Na drugim zdjęciu już go nie było, a mężczyzna, do którego celowano, leżał na ziemi w kałuży krwi. Zdjęcia pobrano z kamery, a wydarzenie miało miejsce w podziemnym parkingu.

Elias?